Op 2 maart 2005 schreef ik mijn eerste logje. En ineens zijn we tien jaar verder!
Ik woonde in Breda destijds, Michelle was pas twaalf en we hadden onze Toby nog. Ik kende Frank net. Sterker nog, Frank was de reden dat ik ging webloggen. Of beter gezegd; de digitale camera die ik van hem kreeg, was de aanleiding om te gaan webloggen.

Een weblog leek me een leuke manier om mijn kiekjes en verhaaltjes te delen met familie en vrienden. Dus logde ik me helemaal suf. Eerst via Web-log. En toen daar alles naar de knoppen ging, had ik nét een back up gemaakt zodat ik al mijn logjes, foto’s en reacties nog had. Ik logde vrolijk door bij WordPress en vanaf 2012 heb ik een heus eigen domeintje.

Ik logde over Michelle, over haar turnwedstrijden, over Toby, over van alles en nog wat. Inmiddels volg ik het principe ‘als je niks te melden hebt, houd dan je mond’ maar destijds logde ik iedere dag. Als ik niks te melden had, plaatste ik een mop of een grappig plaatje. Maar mijn doel bereikte ik niet. Familie en vrienden keken amper. Of ze keken wel maar reageerden nooit. Dat kan ook. Een van mijn zussen reageert regelmatig maar that’s it.

Wel kreeg ik ‘vreemden’ op bezoek. Mensen die ik niet kende, maar die zelf ook een weblog hadden, reageerden op mijn berichtjes. En ik begon hun weblogjes te lezen. En zo startte destijds een nieuwe hobby.

Het aantal volgers heeft me nooit geboeid. Dat boeit me nog steeds niet. Wat ik wél leuk vind, is dat ik zoveel trouwe lezers heb. Mensen die al jaren reageren, mensen wiens weblog ik al jaren volg. Ik weet hoe hun partners heten, hun kinderen en hun huisdieren. Ik leef mee met hun wel en wee en na tien jaar is het alsof ik hen ken. Ik noem ze ook altijd mijn weblogvrienden. En na tien jaar wordt het wel eens tijd om die vrienden in het zonnetje te zetten!

Allereerst natuurlijk Emile, alias Leidse Glibber. Emile reageerde voor het eerst op 20 mei 2005 en doet dat nog steeds trouw. Meestal al eerste en meestal ’s avonds laat omdat hij net zo’n nachtbraker is als ik. Zijn hond Lobbes en onze Toby waren ook weblogvrienden en beleefden ooit een heus Sinterklaas-avontuur. Toen Lobbes overleed, knutselde ik een filmpje over Lobbes in elkaar van de foto’s die Emile op zijn weblog had staan. Tot mijn grote verbazing stond Emile een tijdje later op mijn werk met een bos bloemen om me te bedanken! Emile, je bent een kanjer! Dank je wel voor al je reacties!

Willemijn woont in Italië. Zij reageerde hier voor het eerst op 9 mei 2005. Ik ben dol op haar verhalen over haar leven in Italië. En dol op haar adembenemend mooie foto’s van de prachtige tochten die ze maakt en de bizarre verhalen over de typisch Italiaanse bureaucratie. Dank je wel, Willemijn, voor al je reacties uit mijn favoriete vakantieland.

Jolanda reageerde hier ook voor het eerst op 9 mei 2005. Ik las Jolanda’s verhalen over haar vijf kinderen altijd met veel plezier. Het leven is niet altijd even makkelijk voor Jolanda geweest en op haar weblog schrijft ze lekker van zich af. En altijd komt weer de vrolijke Jolanda te voorschijn. Momenteel reageert Jolanda hier niet. Ik lees soms nog wel eens bij haar. Ze is aan het verhuizen momenteel en ik weet zeker dat ze van haar nieuwe huis snel een fijn thuis zal maken. Bedankt voor je reacties, Jolanda! Zet ‘m op daar!

En Emmelinda. Zij reageerde voor het eerst op 10 oktober 2005. Ook zo’n nachtbraker! Vaak zat ik ’s avonds laat in mijn computerkast te ‘chatten’ met haar op haar weblog. Wat een lol hebben we gehad. We mailden ook wel eens. Lange verhalen over onze kinderen en ons leven. Het feit dat zij haar dochter Michelle ook liefkozend Mies noemt, schiep toch een band. Ooit bestelde ik een tassenorganiser bij haar. Een aanrader! Ik heb ‘m nog steeds in gebruik. Emmelinda logt niet meer. Ze reageert sinds maart 2013 ook niet meer op mijn logjes. Maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat ze nog wel eens mee leest. Emm, ik hoop dat het goed gaat met jou, Mark, Stef en Mies.

Marika reageert hier vanaf 8 november 2005. En ik vergaap me op haar weblog aan de prachtige poppen die ze maakt. Zo ontzettend knap! Marika fotografeert ook graag. En ze is dol op dieren. Niet alleen op haar eigen katten maar ook op de vogeltjes in haar tuin en op de muis die ze twee jaar geleden gered heeft van haar katten en die nu een heerlijk leventje bij haar heeft. Dank je wel, Marika! Voor al je reacties.

En Sally. Sally reageert al sinds 29 april 2006. Ze woonde destijds in Brazilië en ik vond het geweldig om te lezen hoe zij en haar gezin daar leefden. Ze verhuisde van Brazilië naar Dubai. En van Dubai naar Bangkok. En van Bangkok naar Den Haag. En ik mocht lekker mee lezen. Onze verhuizingen liepen vaak synchroon. Dan waren we samen aan het inpakken en zaten we samen in de zooi! Inmiddels weblogt Sally over haar leven hier in Nederland. De kinderen hebben hun draai helemaal gevonden en zelfs de hond is blij in Nederland te zijn. Dank je wel voor al je reacties, Sally!

Appelig reageert hier al vanaf 27 september 2011. En ik lees op haar weblog over al haar creatieve hobby’s. Ze maakt prachtige dingen van keramiek en sinds kort heeft ze een heuse webshop. Ooit organiseerde ze een zoektocht naar appeltjes die ze gemaakt had en verstopt had door heel Nederland. Eéntje lag in Amsterdam. En die heb ik gevonden! Appelig, je appeltje staat hier nog steeds op de kast. Bedankt voor al je reacties!

Rianne reageert al vanaf 6 oktober 2012. Ze woont in het zuiden van het land samen met haar zoon Yep. Ze schrijft over haar zoon, haar leven, haar werk en haar konijn. En over jurken met petticoats! Daarnaast schrijft ze een echt verhaal op haar weblog waar ze vaak de meest spannende cliffhangers voor verzint. Rianne doet, net als ik, aan hardlopen. Tenminste… Dat blijven we proberen en we peppen elkaar op. You go, Rianne! Bedankt voor al je reacties hier.

Sas reageert hier vanaf 4 okt 2012. Ze werkt in de kinderopvang, net als ik lang geleden. Sas is dol op haar man, haar katten, lezen en thee drinken. En daar schrijft ze heel leuk over. Ook plaatst ze vaak reviews op haar weblog. Heel eerlijk geeft ze haar mening over producten die ze uit probeert en over de boeken die ze leest. Dank je wel, Sas, voor al je reacties!

Hans reageert hier vanaf 20 nov 2012. Hans woont in België, is gescheiden en vader van twee pubers. Hij houdt van het leven en van reizen. Hij logt niet altijd even veel maar ik ga altijd even bij hem lezen. Gewoon omdat-ie lekker schrijft. Hans, dank je wel voor je reacties!

Sandra reageert hier sinds 11 november 2013. Sandra is een ware woord-kunstenaar die van prachtige zinnen mooie logjes schrijft. Over haar gezin, over zich zelf en wat haar bezig houdt. Dank je wel voor je reacties, Sandra!

Deborah reageert hier sinds 3 december 2013. Ze schrijft over haar gezin en over haar dieren. Ze kan heel goed hard lopen en haar zoon gaat misschien wel een grote voetbalcarrière tegemoet. Of niet. En dat vind ze dan ook prima. Deborah, dank je wel voor al je reacties!

Op 9 sept 2014 reageerde Colin voor het eerst. Raadselachtige reacties waaruit bleek dat ze uit dezelfde stad komt als ik. Sterker nog; zij kende mij nog uit onze middelbare schooltijd. Colin schrijft over het wel en wee van haar gezin en over Guusje, hun hondje. Leuk om je hier tegen te komen, Colin! Dank je wel voor je reacties!

Iemand die ook zeker niet mag ontbreken is Anjuli. Anjuli woonde in het Noorden van het land en was ongeveer net zo oud als Michelle. Een lief, vrolijk meisje. Een pientere dame die prachtig kon tekenen. Ze begon een weblog toen ze leukemie kreeg. Ik volgde haar verhalen over de zware behandelingen en ik telde de dansende emoticons als het weer wat beter ging met Anjuli.

Het leek goed te gaan maar Anjuli werd toch weer heel erg ziek. Anjuli’s moeder schreef verder op Anjuli’s weblog tot Anjuli overleed in augustus 2005. Ze was pas twaalf jaar. En ook al kende ik haar niet persoonlijk, ik vond het verschrikkelijk. Tranen met tuiten huilde ik achter mijn beeldscherm. Anjuli’s moeder bleef schrijven op Anjuli’s weblog over het verdriet en het gemis. En ze reageerde op mijn weblog. Van 24 oktober 2005 tot 9 maart 2009 reageerde ze op de weblogjes over Michelle. Razend knap vond ik dat omdat het haar ongetwijfeld verdriet deed om de stappen te zien die Michelle maakte. Stappen die Anjuli nooit meer zou maken.

Met het einde van Web-log verdween ook Anjuli’s weblog. Destijds moest ik meteen aan de moeder van Anjuli denken. Ik hoopte dat zij, net als ik, op tijd de weblog van haar dochter heeft kunnen redden. Ik hoop dat het goed met haar gaat. Zo goed als mogelijk in elk geval. Ik zou willen dat ze weet dat ik Anjuli niet vergeten ben.

Wat toch wel aangeeft dat internet niet zo koud en kil is als wel eens beweerd wordt. Ik heb er vrienden gemaakt! Want vrienden zijn jullie! Vrienden die ons feliciteerden als Michelle weer eens een medaille won, die ons sterkte wensten toen Toby overleed, die mee leefden toen we naar Amsterdam verhuisden. En weer terug naar Breda. En weer terug naar Amsterdam. Vrienden die bezorgd kwamen vragen of alles wel goed ging als ik lang niets schreef. Vrienden die lieve reacties achter lieten op logjes over mijn vader of verjaardagen met ons mee vierden. Vrienden die duimden als er iets goed moest gaan of mee mopperden als er iets fout ging.

Voor iedereen hier, ook de lezers die ik niet met naam genoemd heb:
Met z’n allen lieten jullie 5239 lieve, leuke, grappige, opbeurende reacties achter. En ik vond ze stuk voor stuk geweldig.

Dank jullie wel!

It wouldn’t be the same without you!

Bijschrift bij de foto: mijn weblog in boekvorm!
Hoe dat moet staat hier!