Mateloos irritant vind ik ze. Bakfietsmoeders. Van die moeders die, met hun kroost in de bakfiets, het hele fietspad versperren. Die bij het oversteken het gedeelte van de bakfiets waar hun dierbare bloedjes van kinderen zitten, lekker ver de rijweg op laten steken zodat het vaak maar net goed gaat. Van die moeders die hun bakfiets bij voorkeur pal voor de winkeldeur parkeren zodat er niemand langs kan. Die met hun kreng van een bakfiets het hele fietsenrek in beslag nemen. Die Whatsappend en Twitterend met de ene hand en sturend met de andere hand, door rood fietsend, Jan-Julius en Frédérique naar pianoles brengen alsof hen niets kan gebeuren.

Hulde daarentegen voor de gewone fietsmama’s. De jongste in het kinderstoeltje voorop, de middelste achterop. En de oudste op het kinderfietsje naast mama, vrolijk kwebbelend, terwijl korte beentjes in razend tempo ronddraaien. Vrolijke kindersnuitjes, gekleurde fietshelmpjes en mama die, met haar hand beschermend op de schouder van de oudste, haar kroost veilig door Amsterdam loodst. Over tramrails, door een drukke stad met trams die hen rinkelend voorbij rijden, scooters die hen keihard inhalen en ondertussen moet moeders bedacht zijn op stomme automobilisten die klakkeloos hun portier opengooien zonder om te kijken of er iemand aankomt. Ware heldinnen zijn het!

Ooit was ik zelf zo’n mama, zij het iets minder heldhaftig want ik had maar één kinderstoeltje. En ik fietste rond in het relatief rustige Breda waar geen trams rijden en ik op weg van de supermarkt naar huis niet eens een stoplicht tegen kwam. Maar toch; doos met boodschappen onder de snelbinders, kind in het fietsstoeltje voorop, twee zware boodschappentassen aan het stuur en gaan! Ik deed het.

Maar of ik dat in Amsterdam gedurfd zou hebben? Het is veel drukker hier. Auto’s, fietsen, scooters. Trams, metro’s en taxi’s. En krankzinnige voetgangers. Niemand let op, iedereen doet maar wat. En van stoppen voor rood heeft nog nooit iemand gehoord. Daarom vind ik ze zó dapper als ik ze zie fietsen. Amsterdamse mama’s op de fiets.

Misschien wordt het tijd om mijn mening te herzien ten opzichte van bakfietsmoeders. Want eerlijk is eerlijk; als ik met Michelle als dreumes door Amsterdam had moeten fietsen, was ik met grote waarschijnlijkheid zelf een bakfietsmoeder geworden. Maar dan eentje met een bakfiets van gepantserd staal, met een stevige rolbeugel in het dak, zes airbags, een binnenkant van schuimrubber en noppenfolie en wel tien oranje vlaggetjes.