Hier in huis sta ik bekend als schoenengek. Gekscherend word ik Imelda genoemd, naar de vrouw van de Filipijnse president die een enorme schoenencollectie had. En oké, ik heb inderdaad een kast vol schoenen. Ontkennen is zinloos. Vooral omdat Frank mij ooit in een onbewaakt ogenblik op de foto zette terwijl ik mijn schoenenkast aan het opruimen was. Maar écht! Ik koop helemaal niet zoveel schoenen. Echt niet!

Het grote probleem is namelijk niet het kopen van nieuwe schoenen maar het niet kunnen weggooien van oude schoenen. Onder het mom van ‘ze lopen zo lekker’, ‘wie wat bewaart, heeft wat’ of ‘zonde om weg te gooien’ zet ik mijn oude schoenen ergens achter in de kast en de nieuwe vooraan. Met als gevolg een uitgebreide schoenencollectie waarin ik soms exemplaren tegen kom waarvan ik het bestaan compleet vergeten was. Af en toe ga ik winkelen in mijn eigen kast!

Zo ook vorig weekend, toen we op pad gingen voor een strandwandeling en ik een paar geschikte schoenen zocht. Achterin de kast vond ik paar hartstikke mooie laarsjes. Blij banjerde ik er die middag mee door het zand en ik vroeg me serieus af waarom deze leuke laarsjes achter in de kast stonden te verstoffen. Ter plekke besloot ik dit paar wat vaker te gaan dragen.

De volgende dag voegde ik de daad bij het woord en trok ik mijn nieuwe oude laarsjes aan om boodschappen te gaan doen. Het regende pijpenstelen maar dat kwam eigenlijk wel goed uit. Kon mooi het zand van de strandwandeling er afspoelen. Al snel kwam ik er achter waarom deze super-leuke laarsjes helemaal achter in de kast stonden. Binnen no time waren mijn sokken doorweekt. Mijn mooie laarsjes zijn zo lek als een mandje!

Met mijn ijskoude voeten soppend in mijn laarsjes kwam ik thuis. Een normaal mens zou die krengen daarna gewoon weggooien. Maar ik niet. Ik liet mijn laarsjes drogen en zette ze weer terug in de kast. Vooraan deze keer. Zonde om weg te gooien. Ik trek ze gewoon wéér aan. Als het droog is.