Nog voor haar officiële diploma-uitreiking heeft dochterlief haar eerste échte baan te pakken. Per 1 december aanstaande gaat Michelle aan de slag bij een zorgcentrum voor autistische kinderen. En voor die baan heeft ze een auto nodig, dus ging Mich op zoek naar een klein tweedehandsje.

Of ik meeging op auto-jacht, vroeg ze. Ik heb nul-komma-nul verstand van auto’s maar schijnbaar had mijn dochter bij deze grote aankoop toch de morele steun en de mening van haar moeder nodig. Mijn moederhart liep over van trots. Maar Michelle hielp me al snel uit de droom; een auto kopen kan ze prima zelf. Ik mocht mee als chauffeur, met mijn auto, zodat we met twee auto’s terug konden rijden. En nou ja, ook voor de gezelligheid.

En dus maakten we er een feestelijke dag van. Je koopt tenslotte maar één keer je eerste auto. Zo aten we gezellig appeltaart onderweg. En met onderweg bedoel ik ook écht onderweg. Als in: rijdend in de auto een stuk appeltaart naar binnen werken. En halverwege gingen we gezellig lunchen (niet in de auto overigens). Tussendoor hadden we vooral vaak de slappe lach. Het waarom kan ik hier écht niet vermelden. Omdat het zo’n gevalletje was van ‘Je had erbij moeten zijn’. En ook omdat dit logje niet goedgekeurd wordt door Mich als ik het wél vertel. Maar geloof me: we hadden lol!

En tussendoor deden wij serious business. Hele serious business! We bekeken vier auto’s en Michelle bleek verborgen talenten te hebben. Uitgebreid bekeek ze alle auto’s. Ze voelde aan banden en met haar telefoon als zaklamp inspecteerde ze wielkasten op roest. Zonder blikken of blozen trok ze motorkappen open, checkte ze luchtfilters en trok ze bougie-kabels los om te kijken hoe die er aan toe waren. Elke autohandelaar die we bezochten, stond met open mond toe te kijken hoe dat ‘grietje’ als een volleerd automonteur de koopwaar bekeek.

We maakten diverse proefritjes. Zij achter het stuur en ik, zenuwachtig, op de bijrijdersstoel. Niet om de rijkunsten van mijn dochter maar om het feit dat in al die auto’s nog maar een heel klein drupje benzine zat. Ik zag ons al stranden in the middle of nowhere. Mijn kind zat er niet mee. “Dan bel ik en dan komen ze maar met een jerrycannetje.” zei ze koelbloedig terwijl ze vakkundig nog een keer een remproef uitvoerde.

Auto 1 werd het niet. Die was te duur door allerlei extra’s waar Mich niks om geeft. Auto 2 werd het ook niet. Dat was een vijfdeurs en dat vond Michelle niet nodig. Auto 3 viel af omdat de verkoper zéér verontwaardigd reageerde omdat wij het gore lef hadden zijn autootje nat terug te brengen na de proefrit. Alsof het onze schuld was dat het was gaan regenen!

Uiteindelijk werd het auto 4. Gewoon, van een particulier. Omdat de auto er prima uitzag, lekker reed en het verhaal geloofwaardig was. Want de reden waarom dit jonge stel een grotere auto nodig had, lag tevreden bij zijn moeder in een draagdoek te slapen. In één adem bewonderde Michelle de baby en lulde ze ook nog even € 200,- van de prijs af. Hoppa! We hadden een deal!

En dus reed dochterlief, in haar eerste eigen auto, achter me aan naar huis. En ik bedacht maar weer eens hoe snel kleine meisjes groot worden. Ik hoop dat ze veel plezier heeft van haar autootje. Ik wens haar veel veilige kilometers en hopelijk weinig onkosten. En mocht het onverhoopt niks worden met die baan? Dan kan ze altijd nog de autohandel in!