Het plan is om, als ik vakantie heb, de boel hier in huis eens flink op te knappen. Witten, behangen; dat soort klussen. Maar zoals gewoonlijk was ik een tikkie ongeduldig. “Zullen we alvast de slaapkamer behangen?” opperde ik. Frank vond het prima en haalde twee plamuurmessen tevoorschijn. “Het oude behang is er vast zó af” zei ik optimistisch want ik meende me te herinneren dat ik de slaapkamer ‘even snel’ behangen heb toen Michelle hier kwam wonen. Fluitje van een cent dus!

Vol goede moed begonnen we. Maar natuurlijk was het geen fluitje van een cent. Zelf mijn manier van ‘even snel behangen’ geeft schijnbaar een onverwoestbare laag behang. En onder mijn laag behang troffen we nog ander behang aan; van dat heerlijke vezelbehang. Dat behang waar je de bovenkant vanaf trekt, waarna er een laagje houtsnippers op de muur achterblijft. Met daaronder nóg wat lagen behang. Ineens wist ik weer waarom ik het oude behang destijds had laten zitten. We waren met z’n tweeën twee dagen bezig om twee muurtjes schoon te maken.

Op een gewone doordeweekse dag, terwijl ik op mijn werk was, begon Frank aan muur drie. “Dat is écht een fluitje van een cent” riep ik. “Gewoon goed natmaken; er zit granol onder.” Frank kwam vervolgens met het verstandige idee om het granol af te steken zodat we daarna de muur konden behangen. Maar ik – liever lui dan moe – pruttelde tegen. Niet de moeite, te veel rotzooi, laat maar zitten, ik behang er wel gewoon overheen.

Maar toen ik thuis kwam uit mijn werk stond er demonstratief een stuk slaapkamermuur in de woonkamer. Toen Frank het behang van de muur stak, kwam er een stuk granol mee. De vorige bewoner heeft vrolijk over drie lagen behang staan granollen. Het is een wonder dat de muur is blijven staan met al dat gewicht er aan. Maar na twee dagen bikken (dank je wel, schat!) is het granol er af. En een groot gedeelte van de muur zelf, die nu één grote gatenkaas is. En ja, het gaf een enorme rotzooi. Voordeel is wel dat onze slaapkamer nu drie centimeter groter is.

’s Avonds in bed keken we naar de kale muur en probeerden we patronen te ontdekken in de gaten in de muur. “Ik zie Schotland!” riep Frank blij “Daar links bovenaan!”. “We kunnen het ook zo laten” stelde ik voor “Het is net de Efteling. Misschien wordt het wel een trent; de ruïne-look”. Maar uiteindelijk is dat geen optie. Frank gaat de muur stucen. Of liever gezegd: restaureren! Nog een dag of twee (dank je wel, schat!) en dan kunnen we eindelijk behangen.