Ruim zeven weken pendelde ik heen en weer tussen ons huis en het VU Medisch Centrum om zoveel mogelijk bij Frank te zijn. Minimaal één keer per dag, vaak twee. Ik had het er maar druk mee dus probeerde ik zo efficiënt mogelijk te reizen. Met de auto was ik er razendsnel maar het parkeertarief van het VU schrok me nogal af. Bij de ingang van de parkeergarage hangt een bord waarop staat dat parkeren één euro kost. Per 17 minuten. Dat klinkt tenslotte een stuk vriendelijker dan € 3,50 per uur. Tel daar de kopjes bij op à € 2,30 per stuk en je begrijpt dat het een dure grap werd.

Dus nam ik de metro. Ook snel! En om zo snel mogelijk op het station te komen pakte ik de fiets. Dat werkte prima tot vandalen het nodig vonden mijn arme fietsje in elkaar te trappen. Het kapje van mijn achterlicht lag op de stoep, die kon ik er nog op zetten. Maar het binnenwerk van mijn koplamp spotte ik op de bodem van het water naast ons huis. En mijn spatbord was zo verbogen dat mijn fiets niet meer voor of achteruit reed. Sinds die tijd pakte ik tóch de auto om naar het VU te gaan. Gelukkig vond ik een goedkopere parkeerplaats vlak bij het ziekenhuis. Ik had simpelweg geen tijd om mijn fiets te (laten) maken. En mijn eigen privé-fietsenmaker lag in het VU. Dus bleef mijn gehavende fietsje zielig staan.

Inmiddels zit Frank in een revalidatiecentrum hier vlakbij. Vier tramhaltes verderop. Dus ging ik met de tram naar hem toe. Dat gaat prima maar met de fiets zou ik nóg sneller zijn. Tijd is een schaars goed en met temperaturen rond de tien graden besloot ik toch mijn stalen ros eens te bekijken. Ik kocht een fietslampje dat je vast kunt maken aan je stuur, veegde het vuil van het zadel en schepte wat dode bladeren uit mijn fietstassen. Daarna trapte ik mijn spatbord weer in het gareel en toen reed mijn fietsje weer!

Het eerste ritje naar het revalidatiecentrum was ik nog even bang dat mijn conditie het loodje had gelegd. Maar toen ik mijn banden had opgepompt, bleek dat ook mee te vallen. Dus ik fiets weer! Zoals iedereen hier fietst. Omdat dat gewoon de snelste vorm van vervoer is door een drukke stad. Supersnel, goedkoop en van niets of niemand afhankelijk. Ik voel me zó op en top Amsterdams als ik op mijn fietsje over de Overtoom fiets! Tot het stoplicht op rood springt. Dan val ik genadeloos door de mand. Want terwijl heel Amsterdam gewoon doorfietst, stop ik netjes voor rood. Ik ben en blijf toch gewoon import uit Brabant*.

* and proud of it!

Bijschrift bij de foto: hard bewijs! Mijn fiets (met grijze fietstas) op de Overtoom!