Terugkijken.

Toen ik 19 was, had ik een vriendje waarmee ik op zaterdagavond regelmatig uit ging. Onze favoriete kroeg was een hardrock-café in het centrum van Breda. Niet dat ik nou persé zo’n hardrockliefhebster was, maar er was nooit gezeik daar, nooit ruzie. De stoere hardrockers die daar binnen zaten, bleken gewoon hele gezellige kerels te zijn, ondanks hun soms angstaanjagende uiterlijk. Het was er gewoon gezellig. We raakten bevriend met de eigenaar en zijn vrouw, die achter de bar stonden en met de andere bardame en haar man, die als zijn vrouw moest werken meestal aan de andere kant van de bar zat. 


Toen de verkering uitging, bleef ik daar uitgaan.
Ik verzette alleen mijn stapavondje van zaterdagavond naar vrijdagavond omdat ik geen zin had mijn ex-vriendje tegen te komen. Maar vooral omdat het op vrijdag rustiger was en ik lekker bij kon kletsen met de dames achter de bar. Ik had een streepje voor bij hen, al heb ik geen idee waarom. Maar mijn rekening klopte nooit door ‘drankjes van het huis’ en als ze om twee uur ‘s nachts de tent leeg veegden, mocht ik als enige binnen op mijn taxi wachten. En soms zeiden ze achteloos tegen me ‘Ga je zo nog ff mee stappen?’

 

Als 19-jarig bleu meiske vond ik dat énorm stoer! Dat ik uitging met hén. Want zij waren wat ouder dan ik, volwassen in mijn ogen, met huizen en kleine kinderen. En met natuurlijk wat aanzien omdat zij het personeel waren van dat populaire café. En zo belandde ik regelmatig in Nachtcafé De Graanbeurs. Open tot 4 uur ‘s nachts. Eigenlijk was De Graanbeurs niet echt bijzonder. Een betonnen ruimte met een lange bar. Altijd druk. Muziek die keihard stond. Dus meestal stond ik gewoon ergens tegen een muur te proberen cool te zijn met een cola in mijn hand, te midden van mijn stoere vrienden. Het klonk zo ruig maar eigenlijk deed ik niet meer dan de filmposters bestuderen die bij De Graanbeurs aan de muur hingen.

 

Een van die posters was van Ladyhawke, een film uit 1985. Ik was destijds dól op die film én op de poster. En als ik terug denk aan De Graanbeurs moet ik altijd meteen aan Ladyhawke denken. Laatst kwam ik de dvd tegen en vorige week heb ik mijn dvd-speler afgestoft en Ladyhawke gekeken. Voor het eerst na al die jaren. Oké. Hij was een tikkie traag en minder grappig dan ik me herinnerde. Maar wel onze Rutger Houwer op z’n best. Je vergeet gewoon dat die man uit de Hollandse klei kwam. Matthew Broderick als jochie en mijn hemel, wat was Michelle Pfeiffer toch bloedmooi! 

 

En als je denkt dat mijn relaties problematisch waren: je zult het maar treffen als verliefd paar. Dat je vervloekt wordt, waardoor hij overdag mens is en ‘s nachts een wolf. En zij overdag een havik en ‘s nachts een mens. Dat is pas afzien! 

 

SPOILERALERT! 

Maar natuurlijk komt het goed. Uiteraard.

Het is niet voor niets een van mijn favoriete films. Nog steeds.

 

Je kunt Ladyhawke kijken op Disney+.
De dvd is ook nog gewoon te koop. 

 

 

10 gedachten over “Terugkijken.

  1. Sally

    Ook ik ken die film helemaal niet.
    Ik herken wel een beetje je verhaal dat je als ‘bleu’ meisje mee mocht (doen) met de oudere ‘kliek’ . Zo werd ik onder de hoede genomen door een tante en haar stoere motor vrienden en mocht ik altijd met hun mee de kroeg in. Werd dus ook nooit lastig gevallen omdat ik bij hen hoorde 🙂

  2. Liesbethblogt

    Hmm Rutger Hauer, aangenaam in Soldaat van Oranje jouw film laat ik voor wat het is. Maar je herinneringen zijn mooi, wat mocht jij laat thuis komen zeg daar heb ik nog flink ruzie voor moeten maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *