We hadden al een weekend vrijgehouden. We hadden al een bestemming uitgezocht. En toen kwam daar ineens die verhuizing tussendoor. ‘Misschien kunnen we onze stedentrip beter uitstellen’ opperde ik nog. Maar mijn dochter, even praktisch als altijd, antwoordde: ‘Je hebt de sleutels van het oude huis dan toch al ingeleverd? Dan kunnen we gewoon gaan.’ En ik stemde in. Dat had als gevolg dat ik na weken klussen en verhuizen vijf dagen had om mijn nieuwe huis ‘klaar’ te hebben. Want ik leg de lat nou eenmaal graag hoog voor mezelf. Het lukte zowaar. De laatste dag voor vertrek reed ik nog even naar Zandvoort om de kat van beste vriendin eten te geven. Om daar tot de ontdekking te komen dat ik haar huisdeursleutel niet bij me had. Dus kon ik weer heen en weer. Ik was uiteindelijk om 22.00 uur pas thuis. Ik moest de volgende dag om 05.00 uur op en ik moest mijn koffertje nog inpakken. Dus gehaast probeerde ik de voordeur open te krijgen. Maar ik kreeg de sleutel niet omgedraaid. Het duurde even voor ik door had dat ik voor de verkeerde voordeur stond. Het zat er in dat dat een keer zou gebeuren.

Ik pakte mijn koffertje in, sliep een kort nachtje en nam de eerste trein naar Schiphol. Ik appte Michelle nog heel blij ‘Ik zit in de trein en hij rijdt’. Maar dat was iets te optimistisch want bij station Beverwijk kon de trein al niet meer verder door een defecte goederentrein voor ons. Ik nam geen enkel risico, regelde een Uber en kwam keurig op tijd op Schiphol aan. Toen kon het ontspannen beginnen. Want het enige wat ik vanaf daar nog hoefde te doen was achter mijn dochter aan te sjokken. Op naar Praag!

En Praag is prachtig! De mensen zijn er  vriendelijk en we hadden heerlijk weer. De eerste dag dwaalden we wat door de stad. We bewonderden de prachtige gebouwen en liepen een rondje om de Sint Vitus Kathedraal met zijn prachtige ornamenten en wandelden via een smal straatje helemaal omhoog naar Vyhlídka Na Opyši, vanwaar we een prachtig uitzicht over de stad hadden. We zaten op terrasjes, gingen lekker uit eten en kletsten uren bij. ’s Avonds wandelden we over de Karelsbrug en bewonderden de prachtige beelden daar.

Onze AirB&B stond in Josefov, de Joodse wijk van Praag dus de tweede dag begon met een wandeling over Joodse begraafplaats, onderdeel van het Joods Museum dat bestaat uit diverse synagogen. Ik was even stil van de muren vol met namen. Namen van mensen die de oorlog niet overleefd hebben. Indrukwekkend waren ook al die Joodse grafstenen, vaak met steentjes erbij. Daarna wandelden we weer door de stad. We bekeken Paleis Waldstein en dwaalden door de paleistuinen, terwijl we nadachten of het nou de stalactieten waren die hangen of de stalagmieten. Het zijn de stalactieten die hangen. Het ezelsbruggetje is voor de hand liggend.

We wandelden nog een keer door de stad. We liepen langs de prachtige Prašná brána, de oude stadspoort, en we vergaapten ons aan al het andere moois. We winkelden wat en sprongen af en toe in een bus of een metro want met het kaartje wat we kochten kon je drie dagen onbeperkt door de stad reizen. We bezochten het Illusion Art Museum, waar we ons kostelijk vermaakten met alle illusies die daar te zien zijn. We gingen sjiek dineren en na het eten nam Michelle me mee naar het oude stadhuis met de astronomische klok. Dé bezienswaardigheid van Praag. We liepen er ’s middags al eens langs maar nu waren we op tijd om erbij te zijn als de klok slaat.  Een leuk schouwspel! Ik hoorde later pas dat volgens de legende de maker van de klok blind gemaakt werd zodra de klok klaar was, zodat hij zo’n klok niet nog een keer kon maken voor een andere stad. Maar dat gruwelijke verhaal wist ik niet, toen ik daar tussen alle andere toeristen stond te kijken. Ik kon alleen maar genieten op dat moment. Dat ik daar zomaar stond, op een mooie avond, met mijn dochter naast me, in een Praag dat er in het avondlicht uitzag als een Disney sprookje.

De laatste dag bezochten we de Spaanse synagoge en ik wachtte op een bankje in het mooiste postkantoor dat ik ooit zag terwijl Michelle een postzegel kocht. Want alles in Praag is mooi, zelfs het postkantoor. Daarna bezochten we het Museum of Senses waar we vreselijke lol hadden met alle optische illusies en Michelle natuurlijk nog even op haar kop ging staan. En toen was het tijd om te vertrekken. Richting vliegveld, richting huis, mijn nieuwe huis. Het was weer zó leuk! Alles! De mooie stad, het gezelschap van mijn dochter, het heerlijke weer, al het eten en drinken. Ik heb genoten! Van elk van de 33,8 (!) kilometer die ik gelopen heb in Praag.