Mijn ouders vulden elkaar perfect aan. Hij was rustig en bedachtzaam. Een rots in de branding. Zij altijd druk. Ze praatte veel en ze had graag de regie in handen. Altijd en overal een dikke vinger in de pap. Mijn vader noemde haar liefkozend ‘Jopie’ maar hij noemde haar ook ‘De Regelaar’. Mijn vader overleed toen ik 24 was. Hij was net 61. Ik mocht mijn moeder gelukkig langer bij me houden. Ze werd 92 en overleed pas twee jaar geleden. Vlak voor ze overleed, wist ze dat ik het niet naar mijn zin had op mijn werk. En ik ben blij dat ze nog mee gekregen heeft dat ik een nieuwe baan vond. Een leuke baan, waar ik erg blij mee was. En zij ook. Tussen de sollicitatiegesprekken, het tekenen van het contract en het daadwerkelijk starten op mijn nieuwe werk overleed mijn moeder. Het troostte me een beetje dat mijn vader en moeder weer samen zijn. Ergens daarboven op een wolkje, of zo.

Vreemd genoeg heb ik sinds het overlijden van mijn moeder enorm veel mazzel met allerlei dingen.  Oké, die nieuwe, betere baan regelde ik zelf. Maar daarna kreeg ik de ene na de andere buitenkans in mijn schoot geworpen. Je zou haast denken dat De Regelaar bezig is daarboven.

Ik hoor het mijn moeder zeggen, daarboven op hun wolkje. Tegen mijn vader. ‘Nico? Ons Nicky heeft bijna 200.000 km op de teller van haar auto. Dat is veel toch?’ Mijn vader kijkt op van zijn boek en bromt ‘Ja, dat is veel, Jopie’. Ik zie mijn moeder haar hoofd schudden. ‘Ze kwam ook wel heel vaak naar me toe rijden vanuit Heemskerk’. Ze trekt aan wat touwtjes, verschuift wat wolkjes en BAM! Ik krijg een auto in mijn schoot geworpen met maar 70.000 km op de teller. Voor een vriendenprijsje.

Een paar maanden later begint ze weer. ‘Nico? Ons Nicky fietst nog steeds op dat oude barrel’. Mijn vader haalt zijn schouders op. ‘Dat geeft niet. Ze houdt toch niet van fietsen, Jopie. Ze fietst alleen maar naar het strand.’ Maar mijn moeder is vastberaden. Ik was altijd al het kakenestje. Het nakomelingetje dat in de watten gelegd werd. ‘Ze moet wel helemaal die hoge Kruisberg over als ze naar het strand fietst’ moppert mijn moeder. En BAM! Ze trekt weer aan wat touwtjes, verschuift weer wat wolkjes en via lieve buurtjes tik ik voor een schijntje een prima elektrische fiets op de kop.

Als een soort bonus krijg ik daarna via via een bijna nieuwe IPhone. De puberzoon van een vriend wil weer eens een nieuwe telefoon en hij wil zijn oude inruilen. Ik betaal hem het schijntje dat hij ervoor zou krijgen als hij hem inruilt et voilá! Ik kan weer jaren vooruit met mijn nieuwe telefoon. Ik zie mijn moeder ervoor aan dat ze vanaf boven mijn naam in het oor van de vorige eigenaar van mijn telefoon heeft gefluisterd.

Vanaf haar wolkje kijkt mijn moeder toe hoe ik blijf knokken met de verhuurder van mijn woning. De lekkage in mijn huis blijft maar duren. In mijn halve huis is de vloer nat en ondanks hulp van een jurist bereik ik niks. Ik zie de verbeten trek om mijn moeders mond. ‘Nico! Ons Nicky zit nog steeds met die natte vloer’. Mijn vader bromt ‘Dat komt wel goed, Jopie’. Maar geduld was nooit mijn moeders sterkste kant. Ze is er helemaal klaar mee. Dus ze rommelt weer wat met wolkjes, trekt weer eens aan wat touwtjes en BAM! Ineens heb ik een prachtig nieuw appartement. Met een droge vloer.

Mijn auto, mijn fiets, mijn telefoon, mijn huis. Alles is inmiddels geüpgraded. Het kán niet anders of mijn moeder helpt vanaf daarboven. Ik vraag me af of ze nog meer in petto heeft. Mijn lieve moeder. De regelaar.

Bijschrift bij de foto: mijn ouders in 1953