En toen had ik eindelijk de sleutel van mijn nieuwe huis. Na weken staren door het raam kon ik eindelijk naar binnen. En ik was eerlijk gezegd niet heel enthousiast. Natuurlijk heeft het nieuwe huis voordelen. Een mooi windscherm op het balkon. Een raam in de badkamer (oké, dat is wel heel erg fijn), een werkkamer met prachtig uitzicht en een raam dat open kan. En een enorme slaapkamer met een extra raam. Maar toch was ik niet door het dolle heen. Ja, de vloer die de verhuurder in de nieuwe woning had gelegd, is prachtig. In plaats van nat, gebobbeld laminaat heb ik nu een strakke PVC-vloer. Met hoge plinten, wat ik altijd al mooi vond. Maar toch…

Ik bleef klagen. Dat ik de indeling van het nieuwe huis niet mooi vond. En dat het toch wel een heel gedoe was, zo’n verhuizing. Dat ik het badkamermeubel in de badkamer niet mooi vond. En die lange gang ook niet. En dat ik minder vrij uitzicht heb nu. En volgens mij ook minder zon op het balkon. Ik realiseerde me pas hoe ik liep te mekkeren toen mijn dochter opgeruimd zei ‘Tja, mam. Je mag een gegeven verhuizing niet in de bek kijken’. Daar had ze eigenlijk wel gelijk in. Dus zette ik mijn schouders eronder en ging aan de slag.

En wat kluste het heerlijk, zo in het huis naast me. Ik kon er heen wanneer ik maar wilde. Soms zat ik ’s avonds in het oude huis op de bank en bedacht me dan ineens ‘Hoe breed is dat raam eigenlijk?’. En dan liep ik gewoon even naar het nieuwe huis om te meten. In het nieuwe huis kon ik gebruik maken van de wifi in het oude huis, dwars door de muur heen dus ik luisterde naar de radio of speelde podcasts af terwijl ik alle plafonds witte. En als ik tussendoor zin had in koffie, dan liep ik even naar mijn oude huis, plofte daar op de bank met een bak koffie. Geen gesleep, geen gedoe. Ik wandelde gewoon heen en weer.

Mijn karretje werd mijn beste vriend. Ik maakte de badkamer in het nieuwe huis schoon en gebruikte die als opslag. Ik pakte dozen in in het oude huis, rolde die met het karretje naar het nieuwe huis en stapelde de hele badkamer vol. Douchen kon ik tenslotte in het oude huis. Ik gaf een muur in de woonkamer een kleurtje. En een muur in de slaapkamer. De overige muren verfde ik RAL9010, dus net niet helemaal wit. En beetje bij beetje wende het. Misschien had ik onbewust toch moeite om het oude huis achter te laten. Het huis waar ik met de liefste ex in trok, zo hoopvol kijkend naar de toekomst. Maar hoe leger de emmers muurverf raakten, hoe meer het nieuwe huis mijn huis werd.

Ik besloot deze keer alles in één keer af te werken. Geen ‘Dat komt later wel’-projectjes want ik weet uit ervaring dat die klusjes meestal voor eeuwig blijven liggen. En wonder boven wonder verliep alles vlekkeloos. Geen plafonds die niet in één keer dekten. Geen muren die ik twee keer moest verven. Alles ging van een leien dakje. Of tenminste, bijna alles, getuige de foto hierboven. Toen ik klaar was met opknappen, kwamen er twee verhuizers. Zij sjouwden de zware spullen naar het nieuwe huis. Ik reed vervolgens nog 567 keer heen en weer met mijn karretje en verhuisde de rest. En toen was het klaar. Helemaal klaar.

Er zijn nog een paar kleine klusprojectjes. Zo wil ik de deur tussen de slaapkamer en de woonkamer dichtmaken. Gewoon, omdat ik zo’n deur onzin vind. En ik wil ooit nog een nieuwe douchedeur kopen. Maar al met al is dit huis nu al zo verschrikkelijk mooi geworden dat ik vaak verwonderd om me heen zit te kijken. Ondanks alle weerstand in het begin, ben ik nu toch wel heel erg blij. Het wordt kouder, het is herfst. En ik woon in een prachtig huis. Met een droge vloer. Ik tel mijn zegeningen maar weer eens.