Na een lange, drukke zomer val ik maar meteen met de deur in huis. De eeuwigdurende lekkage is opgelost! Of nou ja, of het echt opgelost is, weet ik nog steeds niet. Wat ik wél weet is dat ik er geen last meer van heb. Want ik ben verhuisd!

In februari vond de zoveelste ‘noodreparatie’ op het dak plaats. Daarna moest de verhuurder maanden wachten op een offerte van een dakdekker voor de definitieve reparatie. Ik geloofde er geen snars van. Niet één dakdekker wacht maanden met het uitbrengen van een offerte. Maar ik wachtte maar weer eens af, legde provisorisch wat planken laminaat terug in de keuken en vroeg ondertussen of er regelmatig iemand langs kon komen om het vochtpercentage in de vloeren en de muren te meten. Als dat af zou nemen, zouden we kunnen vast stellen of de lekkage opgelost was.

De paashaas kwam. De lente kwam. De zomer kwam. Maar er kwam niemand het vochtgehalte in mijn huis meten. Er kwam ook geen offerte van de dakdekker. En er kwam al helemaal geen definitieve reparatie. Het bleef stil. Heel stil. De jurist die ik via mijn rechtsbijstandverzekering ingeschakeld had, mailde zich een slag in de rondte maar ook zij kreeg geen antwoord.

Nou wil het geval dat de woning naast de mijne al jarenlang leegstond. Volgens de geruchten zouden alle woningen die leeg komen verkocht worden. Maar er waren problemen met de gemeente of met het oprichten van een VVE of iets dergelijks. En ondertussen gebeurde er niks en bleef het huis naast me leeg. Omdat ik er weinig vertrouwen in heb dat de lekkage daadwerkelijk opgelost is, liet ik mijn jurist voorstellen dat ik zou verhuizen naar het appartement naast me. Maar wel onder bepaalde voorwaarden.

Samen met de jurist stelde ik een keiharde eisenlijst op. Zo wilde ik de garantie dat ik dezelfde huur bleef betalen als in mijn oude appartement. Ik eiste dat de verhuurder zou zorgen voor een nieuwe vloer. Ik vroeg een redelijke verhuisvergoeding en mijn jurist voegde er nog aan toe dat ik geen dubbele huur zou gaan betalen tijdens de verhuizing. En tot mijn verbazing ging mijn verhuurder akkoord. Waardoor ik het donkerbruine vermoeden heb dat zij zelf ook niet echt geloven dat de lekkage opgelost is.

Ik vond het dubbel. Ik vond de indeling van het nieuwe huis minder mooi dan de indeling van mijn eigen huis. En een verhuizing is en blijft een verhuizing, ook al ga je maar één deur verder wonen. Maar ik had ook genoeg van natte voeten en struikelpartijen over losliggend laminaat. En ik wilde niet het risico nemen dat ik in het najaar wéér nieuwe vochtplekken op de muren zou vinden. Dus vooruit dan maar…

Terwijl ik wachtte tot de vloer in de woning naast mij gelegd werd, zocht ik spullen uit en begon ik voorzichtig met inpakken. Toen de vloer eenmaal gelegd was, kon ik niets anders dan door de keukenramen naar binnen kijken bij mijn toekomstige huis. Het duurde en het duurde. En toen was daar eindelijk een appje van de ‘locatiemanager’, zoals onze huismeester genoemd wordt. De sleutels van mijn nieuwe huis zaten in het sleutelkluisje bij de toegangsdeur van het appartementencomplex.

Ik stóóf erheen, nieuwsgierig tot en met naar mijn nieuwe huis. Maar wat ik ook probeerde; ik kreeg het sleutelkluisje met geen mogelijkheid open. Nogal frustrerend, na al dat wachten. Gelukkig was de locatiemanager zo lief om langs te komen om mij eigenhandig de sleutels van mijn nieuwe huis te overhandigen. Want ach, de beste man komt ook al een jaar of vijf bij me over de natte vloer. En ik vermoed dat hij inmiddels medelijden met me had.

En toen had ik ze eindelijk. De sleutels van mijn nieuwe en vooral droge huis. En kon de verhuizing beginnen…