Een paar maanden voor de verjaardag van de liefste ex kwam er weer zo’n schreeuwerige reclame voorbij voor de musical Soldaat van Oranje. ‘Nu voor het laatst te zien!’ werd er geroepen. Oké. Misschien moesten we dan maar een keer gaan kijken. Ex komt uit een theaterfamilie én is zeer geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog dus het leek me vooral voor hem erg mooi. We vroegen zijn zus mee, die de musical ook al lange tijd wilden zien en op een zonnige dag reden we naar de theaterhangar waar de musical plaats vond. Aangezien vrijwel alle recensies hysterisch positief zijn, hadden we er veel zin in.

Maar we waren een tikkie laat en door een omleiding vlak bij de theaterhangar kwamen we nog meer in tijdsnood. Bij de slagbomen zocht ik met klotsende oksels mijn digitale parkeerkaart maar de vrouw bij de slagbomen riep ‘Ik geloof het wel. Rijd maar snel door’. We reden verder en zagen een verkeersregelaar die ons een parkeerplaats aanwees. Achter me in de auto zat schoonzus uit het raampje te schreeuwen. ‘We willen dichtbij parkeren! Hij is slecht ter been! We willen dichtbij parkeren’. In onze blinde haast-paniek hadden wij de enorme theater-hangaar compleet over het hoofd gezien. Want pas toen de verkeersregelaar wees, zagen wij dat we zo’n tien meter van de ingang vandaan stonden. Dikke prima!

Eenmaal binnen racete ik naar de kassa om onze kaarten te laten scannen. Ex en schoonzus werden ondertussen opgevangen door een medewerker die ons naar onze stoelen begeleidde. Toen ik me bij hen voegde had ik de jonge knul wel kunnen zoenen. Ex voelt zich altijd ongemakkelijk doordat hij met een rollator loopt. En hij kán gewoon niet snel lopen wat hij echt verschrikkelijk vindt, zeker als we moeten haasten. Maar de jonge medewerker had alle tijd van de wereld. ‘Doe maar rustig aan, hoor’ stelde hij ex gerust ‘De voorstelling begint pas als jullie zitten’. Hij liep rustig mee, stelde nog wat belangstellende vragen en begeleidde ons naar onze stoelen. Vol verwachting namen we plaats.

En oef, wat viel het tegen! Sorry. Ik kan het niet anders zeggen. Het grappige was dat we het ook alledrie slecht vonden. Schoonzus, ik en de liefste ex al helemaal. Misschien leent het onderwerp zich gewoon niet voor een musical. Ik weet het niet. We vonden de belichting slecht. We vonden dat er slecht geacteerd werd. En eerlijk is eerlijk, de draaiende stoelen waardoor je voor steeds weer een ander decor gezet werd, was ik na drie keer ook wel beu. ‘Daar gáán we weer’ dacht ik toen we voor de zoveelste keer een rondje maakten. En toen een van de hoofdrol spelers ‘overleed’ hoefde ik niet eens te huilen. Ik dacht alleen ‘Wat een mazzel heeft ze! Zij mag naar huis.’

Het was een lange zit maar uiteindelijk was het dan toch voorbij. Was er ook nog iets dat wél mooi was? Ja, hoor! Het was wel mooi dat er echte motoren op het podium rond reden. De scènes buiten waren leuk. En het strand – compleet met zand en golven – was leuk. Maar wat vooral leuk was, was het etentje achteraf. De bijna jarige mocht kiezen dus aten we bij McDonalds. Tussen de hamburgers en de frietjes door bespraken we de musical. En we konden maar één conclusie trekken: wij drieën zijn de enigen in heel Nederland die Soldaat van Oranje verschrikkelijk vonden. Maar hé! Het personeel daar is top!