Het begon met drie oude fotorolletjes uit 2005. Ze verhuisden drie keer mee maar werden, nadat de digitale camera zijn intrede deed, nooit meer ontwikkeld. Onlangs besloot ik de gok te wagen en bracht ik de rolletjes naar Albert Heijn om ze te laten ontwikkelen.
Het kostte wat moeite. Ik was (uiteraard) erg nieuwsgierig. Maar pas nadat ik al vier keer langs geweest was om te vragen of mijn foto's klaar waren, kwam het heldere licht achter de balie erachter dat de rolletjes nooit opgestuurd waren naar de ontwikkelcentrale.
Ongeveer gelijktijdig kwam ik erachter dat je via internet kunt checken of je foto's klaar zijn. Ook de analoge foto's. Over helder licht gesproken. Het scheelde een hoop heen en weer fietsen.
Maar nieuwe ronde, nieuwe kansen en na twee weken kon ik eindelijk mijn foto's ophalen. Vol verwachting opende ik de envelop en staarde verbijsterd naar de foto's van een hondje.
Een schattig hondje, weliswaar, maar niet míjn hondje. En ook de mensen op de foto's herkende ik niet. Fijn. Damn! Ik had de vakantiefoto's van iemand anders gekregen.
Wéér terug naar Albert Heijn dus waar men mij beloofde dat de foto's bij de rechtmatige eigenaar terecht zouden komen en ik eindelijk mijn eigen foto's mee kreeg.
Kiekjes van een Sinterklaasfeest met familie, het Kerstdiner van Michelle en mij en natuurlijk onze Toby. Foto's uit 2004. Leuk! En een complete verrassing natuurlijk, omdat ik geen idee meer had wat er op de rolletjes stond.
En toen verzuchtte ik dat het zo fijn zou zijn om ál mijn foto's digitaal te hebben. Gewoon voor de veiligheid, als back up, voor de lol, noem maar op. 'Dan scan je ze in', opperde Frank. Waarop ik eens op mijn voorhoofd tikte.
Ik heb duizenden foto's, verdeeld over allerlei fotoboeken. De meeste foto's liet ik dubbel afdrukken. Tenslotte ging ik er van uit dat Michelle ooit haar dozen vol foto-albums mee zou nemen als ze op zichzelf ging wonen.
Maar ik wil later in Huize Avondrood natuurlijk nog wel foto's kijken! Dus maakte ik fotoboeken voor Michelle maar ook voor mezelf. Compleet gekkenwerk om alles in te scannen! Bovendien zou ik de foto's uit de boeken moeten halen en ze natuurlijk beschadigen. Geen beginnen aan, dus.
Vervolgens bedacht Frank zich ineens dat hij nog ergens een negatiefscanner had liggen. Ik had werkelijk geen idee wat hij bedoelde maar hij dook zaterdagavond laat de berging nog in om het ding op te snorren.
Jammer genoeg bleek de scanner spoorloos. Er moest meteen een nieuwe komen, vond Frank. Hij beweerde dat dat écht iets voor mij was. Ik zou het geweldig vinden.
Gelukkig woon ik nu in een stad waar je koopbehoefte ook op zondag bevredigd kan worden, dus die zondagavond prijkte er al een nieuwe negatiefscanner op de tafel.
Sindsdien scan ik. Ik scan. En ik blijf scannen. Ik scan me werkelijk helemaal suf!
Maar Frank had gelijk. Het is fascinerend!
Je stopt zo'n sepiakleurig strookje in het apparaat, druk op een knop en voilá! Je hebt een digitale foto! Tot mijn grote verbazing kom ik foto's tegen waarvan ik het bestaan niet meer wist.
Uit het album gevallen, weggegeven, kwijt geraakt of boos verscheurd toen de verkering uitging. En nooit meer bijbesteld. Oude kiekjes van Michelle, onze Toby, mijn eerste flatje, mijn eerste vriendje en vergeten feestjes en logeerpartijtjes. Zelfs de foto's van mijn eigen doop, 42 jaar geleden, heb ik straks digitaal!
Ik ben nog wel even bezig voor ik mijn stapels negatieven allemaal omgezet heb, maar ik vermaak me kostelijk.
En het wachten is natuurlijk op dat ene negatief waarvan ik zeker weet dat de foto in geen een album prijkt!
En voor familieleden en fans: een paar leuke kiekjes die ik tegenkwam:
