Het vrouwtje heeft visite en lette even niet op. Ik ben dus snel in onze computerkast gekropen om eens even rond te snuffelen.

Voor de lol eerst even wat filmpjes bekeken die de dames van mij gemaakt hebben. Met mijn knappe verschijning en mijn charmante voorkomen, ben ik altijd het perfecte onderwerp voor hun foto- en filmmanie! En, al zeg ik het zelf, ik sta er weer leuk op!

Voor de zekerheid heb ik, aangezien ik toch bezig was, even de ingekomen berichten van mijn vrouwtje gecheckt. Tenslotte moet ik hier als enige man in huis een oogje in het zeil houden! Voor je het weet, lopen die meiden weer in zeven sloten tegelijk. Af en toe even kijken wat er speelt, kan dus geen kwaad.

De hele inbox stond weer vol met mailtjes van Frank. Aardige gozer, hoor! Als-ie hier is, worden uiteraard eerst de dames begroet. Maar daarna krijg ik ook altijd een aai over mijn bol, dus ik mag hem wel. Bovendien speelt-ie weleens met me. Grappig, joh! Laatst zat-ie me achterna door de hele kamer. Leuk spelletje en ik houd wel van spelletjes! Hij grommen en ik wild blaffen natuurlijk! Minder leuk was dat hij zich later verstopt had in de keuken en mij gigantisch liet schrikken door ineens te voorschijn te komen… Beetje mijn eigen schuld, had ik maar beter op moet letten, dus ik heb mijn ‘nederlaag’ moedig gedragen. Maar wat ik nu zag….

Mijn laatste logje (over het ontbreken van schoenen om te zetten voor de Sint) was toch behoorlijk aangrijpend en emotioneel. Frank had daar duidelijk geen boodschap aan en heeft zich lekker uitgeleefd op een van de prachtige foto’s… In de mailbox van het vrouwtje trof ik de volgende bewerking van Frank aan…
Of zou het misschien zo zijn dat ik met mijn woeste geblaf een behoorlijk gevaarlijke indruk op Frank gemaakt heb? Ik houd het maar op het laatste! Eerlijk gezegd… Eigenlijk vind ik het best een stoer plaatje… Grrrrrr! Be ware! I’m armed en dangerous! Grrrr!

Nog even op internet gesuft en er wachtte mij ook nog een leuke verrassing! Mijn maatje Lobbes is naar aanleiding van mijn logje actie gaan voeren om te zorgen dat huisdieren niet vergeten worden door Sinterklaas! Het is hem nog gelukt ook! Lobbes mocht op audiëntie bij de Goedheiligman en er zijn duidelijke afspraken gemaakt! Ik ga met een gerust hart mijn mandje in! Slaap lekker allemaal en Lobbes: je bent een kanjer! Bedankt!

Ik heb begrepen dat gisteren de Sint gearriveerd is. Tijd om in aktie te komen!Als leuke verrassing voor Sint en zijn Pieten heb ik een Pietenmuts opgezet…Even zingen voor iets lekkers in mijn schoen… “Zie ginds komt de stooombooot…”@#%@!!! Ik bedenk me ineens iets….Ik heb helemaal geen schoenen….

Voor Michelle’s vierde verjaardag leek een hondje me wel een leuk cadeau! Tenslotte koop je voor je kind wat je zelf óók leuk vindt! Mijn voorkeur ging uit naar de categorie ‘grote’ hond maar aangezien wij vrij klein behuisd zijn en Michelle nog maar twee turven hoog was, leek een mini-hondje me beter. Toen ik ook nog hoorde dat Maltezer Leeuwtjes niet verharen was de keuze snel gemaakt; een Malthezer moest het worden! Een pup was voor ons niet te betalen, dus ging ik op zoek naar een ’tweedehands-hondje’.
Ik had er al diversen bekeken, maar DE hond zat er niet bij. Tot mijn schoonzusje Gerda me belde dat er een briefje in de dierenwinkel bij haar in de buurt hing van iemand die een goed tehuis zocht voor zijn Malthezer Leeuwtje.

Ik ben gaan kijken en was meteen verkocht! Het beestje dat daar rond liep was pas twee jaar oud en ontzettend lief en vrolijk. De eigenaar wilde gaan fokken met een ander ras en daarom moest de Malthezer weg. Hij luisterde naar de (enigzins vreemde) naam Tober.

Eind juli 1996 regelde ik oppas en ging ik Tober halen. Michelle (toen bijna vier) wist van niets en bleef thuis bij nichtje Linda. Dit om de verrassing nóg groter te maken! Ik zie me nog thuiskomen; Tober dribbelde enthousiast naar binnen en ik vertelde Michelle dat Tober bij ons kwam wonen. Michelle sprak de onvergetelijke woorden “Ik had liever een poes! Maar ja….”

Michelle was op dat moment volkomen in de ban van de film “The never ending story” met daarin de vliegende hond/draak Tobias. ’t Lag dus voor de hand dat Tober Tobias werd.Tobias werd al snel Toby en ondanks het feit dat Michelle liever een poes wilde, werd onze Toby haar grote vriend!

Toby bleek, behalve onzettend lief, ook een enorme zenuwpees te zijn. Regelmatig worden we gillend gek van zijn gepiep en zijn zenuwachtig gedoe!

Maar toch… het is een schat van een beest! En waar Michelle is, is Toby. Tegen de tijd dat Michelle uit school komt, ligt Toby in de gang op haar te wachten. ’s Avonds ligt hij bij haar op bed en ’s nachts slaapt hij op een kleedje midden in haar kamer. Onafscheidelijk zijn ze inmiddels! Vandaag is het dierendag! Wij hebben niets bijzonder gedaan vandaag! Tenslotte heeft Toby iedere dag dierendag! Lekker lui liggend in zijn mandje kijkt hij toe hoe wij ’s morgens rennen en vliegen om op tijd op ons werk en op school te komen.

Tussen de middag laat oma hem uit, waarna ze hem steevast een hondenkoekje geeft.

En als we eenmaal thuis zijn, is Toby altijd bij ons in de buurt. Beetje knuffelen op de bank, beetje schooien tijdens het eten, beetje spelen, beetje luieren, altijd een bak brokken en een bak water binnen hand (poot)bereik en regelmatig een koekje!

Geen beter leven dan een honde-leven, zeker in Toby’s geval. Je kunt wel stellen dat Toby iedere dag dierendag heeft!Michelle is inmiddels dertien en Toby elf, maar ze zijn nog steeds onafscheidelijk!