Ooit waren dochterlief en ik op de koffie bij mijn moeder. Ze was al op leeftijd maar ze woonde nog in haar eigen huisje. Natuurlijk ruimden wij de boel op voor we weer vertrokken. Toen we de vuile vaat in de vaatwasser wilden zetten, bleek er al vaat in te staan. Vertwijfeld keken we naar de schone kopjes en bordjes. ‘Ik kan bij Oma nooit zien of dit nou schone of vuile vaat is’ mompelde ik tegen mijn dochter. ‘Dat is vuil!’ riep mijn moeder vanuit de kamer en wij zetten onze vuile kommetjes erbij.
Toen mijn moeder later niet meer zo goed ter been was, wilde ze nog steeds haar hele huis netjes houden. En zelfs de schuur moest netjes zijn. Maar zelf kon ze het niet meer. Dus riep ze vaak onze hulp in. ‘Wil je de bloempotten op de plank in de schuur naar links schuiven?’ vroeg ze me dan. Dus klom ik op een trapje en schoof de bloempotten naar links.
De week daarop ging dochterlief op bezoek bij haar oma. Toen ze weer thuis was, vertelde ze me dat Oma haar gevraagd had de bloempotten op de plank in de schuur meer naar links te schuiven. Schijnbaar stonden de bloempotten nog niet goed. Dochterlief klom op het trapje, net als ik de week ervoor, en schoof de bloempotten verder naar links. Wij schudden ons hoofd en lachten een beetje om dat geschuif met die bloempotten. Want wat maakt dat nou uit? Op een plank in de schuur? Niemand die het ziet.
Een tijdje terug kwamen dochterlief en schoonzoonlief hier eten. Na het eten ruimden zij op. Ik hoorde hen rommelen in de keuken en toen ze de vuile vaat in de vaatwasser wilden zetten, hoorde ik mijn dochter tegen mijn schoonzoon mompelen ‘Ik kan bij Mama nooit zien of dit nou schone of vuile vaat is’. ‘Dat is vuil!’ riep ik vanuit de kamer en zij zetten hun vuile borden erbij.
Afgelopen weekend ruimde ik mijn berging op. Schoenenpoets, gereedschap, lampen en wegwerpartikelen staan geordend in mandjes netjes op een plank. Maar toen zag ik dat het verschillende mandjes waren. Mijn OCD speelde op en ik verwisselde wat mandjes met andere mandjes die ik nog had staan. Nu staan er vier dezelfde mandjes keurig naast elkaar, gelabeld en wel.
Trots op mijn nette berging, stuurde ik een foto naar dochterlief. ‘Next level OCD’ zette ik er verontschuldigend bij. Toen ik het antwoord van mijn dochter las, kon ik het niet meer ontkennen.
Oh, jeej… Ik ben mijn moeder geworden.
Je bent duidelijk erfelijk belast Ach, en over een aantal jaar kan jouw dochter vast tot dezelfde conclusie komen over haarzelf
Ja, precies! En misschien wel sneller dan ze denkt.
Wat een mooi en lief verhaal Nicky. Bijzonder hoe zulke gewoontes doorzetten in volgende generaties. Ik vind het wel iets hebben.
Ja, we zijn allemaal wel een beetje raar 😉
Leuk verhaal en helemaal niet erg! Ik stoorde me vroeger aan dingen van mijn vader, dingen die ik nu zelf ook doe, soms ongemerkt, soms betrap ik mezelf erop en moet dan erg lachen.
Ja, he? Het is ook heel grappig.
Lijkt me helemaal zo erg niet om je moeder te worden, je schreef altijd heel liefdevol over haar.
Ook waar. Een schat was het!
Wat een lieve herinnering, maar volgens mij moet het naar links;)
We bleven schuiven.
Wat een mooi en lief verhaal. Grappig wat je van je ouders overneemt he?
Totaal ongemerkt. Tot je ineens denkt ‘Waar ken ik dit van?’
hahaha, ja, geen ontkomen meer aan
Ontkennen is zinloos.
Lief verhaal en ja… de parellelen worden steeds groter. Iets met erfelijk belast zijn.
Ja, ik kan er niks aan doen.
een prachtig oprecht en moedig verhaal!
Dank je wel
Nou wat mooi toch? Je moeder was een tof mens en nu jij ook (al was je dat natuurlijk al lang).
Ik ben benieuwd hoe dochterlief later is. 😉
Misschien wel net zo 😉
Grappig wat je van je ouders overneemt he, of juist niet. Dat merk ik ook nu ik ouder wordt; welke dingen ik wel heb van hun en waarin ik juist wezenlijk in verschil. leuk verhaal haha.
Herkenbaar ik merk ook steeds vaker dat ik meer trekjes van mijn moeder heb dan ik ooit dacht