In gedachten verzonken zit in in de tram, onderweg van mijn werk naar huis. Achter me hoor ik passagiers inchecken met hun OV-chip. Bliep. Bliep. Tot ineens een onheilspellende andere blieb klinkt. Iemand's OV-chip is leeg.
De ongelukkige passagier stommelt richting trambestuurder en klopt beleefd op het raampje. “Ej, sorry”, zegt-ie, “Ik hej net zon koartje gekocht, maar ak em veur da ding hou, krijk un rooi lampke.”
Ik herken meteen het Bredase accent en krijg de neiging om te gaan zwaaien.Of toch op zijn minst het Bredase volklied in te zetten.
Mijn aandacht is in elk geval getrokken en ik zit klaar om te ondertitelen. Het is mij duidelijk dat de passagier een kaartje gekocht heeft, maar een rood lampje ziet als hij met zijn kaartje in wil checken. Maar of de trambestuurder dat ook begrijpt?
Maar ach, die is wel gewend aan hordes toeristen, uit alle streken en alle landen. Waarschijnlijk spreekt-ie wel een woordje Italiaans, Spaans, Chinees en zelfs plat Bredaos.
“Waar mot je naartoe?” vraagt-ie. En als blijkt dat mijn stadsgenoot maar een paar haltes verder hoeft te zijn, mag hij gewoon gaan zitten.
Tevreden neemt-ie plaats een paar meter van me vandaan. Hij zit te ver weg om iets te zeggen, dus ik glimlach eens vriendelijk naar hem. Nog een Brabander in Amsterdam!
Hij lacht vrolijk terug.
Ondertussen bedenk ik me dat we een signaal af zouden moeten spreken.
Een speciale groet, zoals motorrijders hebben.
Of rappers.
Zou best stoer zijn…
“Yo! Are U from Breda? Me2!”
(Ondertussen drukke gebaren makend, onze knokkels tegen elkaar stotend, terwijl het kruis van onze broek op onze knieën hangt.)
Maar, nee.
Dat gaat ‘m niet worden.
Dát zie ik mezelf niet doen in een overvolle tram.
Misschien ga ik wel gewoon op klompen lopen,
in een boerenkiel.
Dan ben ik in elk geval duidelijk herkenbaar voor mede-boeren die ook op pad zijn in de grote stad.
Mischien zou je een heel klein brabants vlaggetje in je tas kunnen stoppen en dan onderhands even zwaaien hahahah.
Ik zag dat je bijna de halve nacht hebt zitten lezen, was een hoop bij te lezen he.
Sorry hoor zal wat minder gaan schrijven hahahah.
Hahaha, dat advies van Leidse Glibber vind ik een goeie. Hebben ze geen embleem van Breda die je ( verplicht) zichtbaar op een kledingstuk kan ……nee dat doet mij denken aan iets anders, ik ga toch mee met dat vlaggetje, al dan niet inklapbaar, opvouwbaar, inschuifbaar off what ever.
Lind@
Ik ben dan geen bredaenaar moar wel un brabantse.
Ik heb dat ook, als ik “ver” van huis ben en dan een brabants dialect hoor om dan kenbaar te willen maken dat ik er ook een van “hun” ben. Tegen de tijd dat ik bedacht heb wat ik dan zou kunnen doen is die persoon al lang uit het zicht verdwenen.