Nadat mijn moeder (78) zes jaar geleden een spectaculaire val van de zoldertrap maakte, waarbij ze al haar kniebanden afscheurde en haar enkel brak, maakten wij ons grote zorgen. Voorzichtig vroeg mijn broer aan de arts in het ziekenhuis of ze ooit weer zou kunnen lopen.

De arts verzekerde ons van wel, al zou voetballen niet meer lukken.

En inderdaad, ze voetbalt niet meer, maar na een paar maanden behelpen met rolstoel en looprekje, knapte mijn moeder weer helemaal op en liep ze weer als een kievit.

Maar toch beginnen nu de jaren te tellen.
Een paar maanden geleden zuchtte mijn moeder teleurgesteld dat het haar niet meer lukte om op het aanrecht te klimmen om het keukenraam te zemen. Bovendien kreeg ze last van haar knieeën als ze met volle wasmanden naar beneden liep.

Tijd om te verkassen dus en op zoek te gaan naar een seniorenwoning.

Samen bekeken we wat huizen en resoluut deed ze wat aanbiedingen van de hand. Nee, aan dit huis moest te veel gebeuren. En nee, van het volgende huis was de tuin te klein. Het is namelijk van groot belang dat wij, alle kinderen en aanhang, in de zomer lekker buiten kunnen zitten.

En toen kwam de woningbouwverenging met een wel heel leuk huisje op de proppen. Een leuke woonkamer, een fijne keuken, een ruime badkamer met verhoogd toilet, een enorme slaapkamer én een logeerkamer. Allemaal gelijkvloers!

Groot nadeel: een gigantische tuin van 10 bij 10 meter, waar wij met z’n allen makkelijk rondjes in kunnen fietsen, mochten we dat willen. Plus een zijtuin én een voortuin. Met angst en beven zien wij het onderhoud van die tuin tegemoet, maar mijn moeder besloot dit huis te accepteren en te verhuizen.

Gelijk heeft ze! Want het huis op zich is zó ontzettend leuk!

“Jullie kunnen er zó in!”, riepen de vorige bewoners nog. Maar dat viel vies tegen. We hadden wat tegenslagen.

Zo bleef het eerste laminaat met geen mogelijkheid liggen. En aangezien broertje-lief al ontelbare laminaatvloeren gelegd heeft, kon het niet aan hem liggen! Na uren vloeken en zuchten werd het onwillige laminaat teruggebracht naar de bouwmarkt. En inderdaad, het nieuwe laminaat lag in no-time!

Verder zijn er wat banen behang niet helemaal opgedroogd zoals wij dat graag gezien hadden. We wachten nog even af en zien nog wel hoe dat uitpakt.

En de anti-slib-tegels in de badkamer bleken zo vuil te zijn dat er vier uur krabben met een plamuurmes nodig was om het schoon te krijgen.

Daarnaast werd ons moedertje zelf een beetje ziek tijdens de verhuizing. Hoesten, kuchen, dan weer koud, dan weer warm. Zo vaak we konden, stuurden we haar naar haar oude huisje. Ga daar maar lekker rommelen, inpakken en gordijnen maken. Alles beter dan hier rondlopen in een kaal en koud huis.

Maar er waren ook meevallers.
Zo blijkt de aanhang van de kleinkinderen behoorlijk handig te zijn! Christian van Esther is een kei in alles wat met elektriciteit te maken heeft en Connie van Rick bleek uitstekend te kunnen zagen! En ondertussen knapte ons moedertje ook weer een beetje op.

Kortom, alles gaat goed.
Het hele huis is behangen, voorzien van laminaat en vloerbedekking en gepoetst. Komend weekend gaat ze verhuizen!

We zoeken nu alleen nog een tuinman…
Welke idioot legt een tuin van 100 m2 aan bij een seniorenwoning?