Van ons tweeën is Frank het kookwonder. Hij heeft een heuse kookcursus gevolgd en kan ook echt lekker koken. Bovendien is hij een grote liefhebber van ‘alles vers’. Geen pakjes, geen zakjes, ieder sausje, iedere dressing, zelfs de mayonaise, alles is zelfgemaakt.

Ik, daarentegen, heb een gruwelijk hekel aan koken en een nog grotere hekel aan verzinnen wat we nu weer eens zullen eten. Het liefst koop ik alles kant-en-klaar. Groente al gewassen en gesneden, voorgebakken rotzooi en hap-klaar-spul.

Als een maaltijd ‘snel-klaar’ is, behoort-ie al snel tot mijn favorieten. De firma’s Knorr en Honig halen alleen al door mijn aankopen uit hun assortisement een recordomzet.

Zelfs Michelle kookt beter dan ik!

Vorige week gaf Frank me, in een laatste ultieme poging, een kookboek cadeau.

Natuurlijk kon ik het beledigd in een hoek gooien (de boodschap was tenslotte duidelijk) maar mijn nieuwsgierigheid won het en voorzichtig heb ik wat stukjes gelezen.

Het viel niet tegen. Er staan heerlijke gerechten in het boek die eigenlijk nog best simpel klaar te maken zijn. Bovendien las ik veel waardevolle tips.

Wist je bijvoorbeeld dat vlees op kamertemperatuur moet zijn voor je het bakt? Ik niet.

Als je je bedenkt dat ik rustig vergeet vlees uit de vriezer te halen en het vervolgens diep-bevroren in de hete boter smijt, kun je je wel voorstellen dat je met mijn tartaartjes iemand dood kunt gooien.

Een leerzaam boek, dus en tot mijn grote vreugde stonden er ook recepten in die met pakjes kant-en-klare-mix bereid worden! Ik zou tenslotte niet willen dat ze bij Knorr en Honig failliet gaan omdat ik ineens leer koken!

Vandaag besloot ik nasi maken. Met een pakje kant-en-klare nasi-mix, dus lekker makkelijk. En met mijn kookboek vol waardevolle tips erbij moest het helemaal overheerlijk worden!

Vol goede moed las ik eerst in mijn boek. Aha! Ik kookte voorheen rijst en gooide daar het vlees en de mix doorheen. Fout! De gekookte rijst moet gebakken worden samen met het vlees en de mix. Weer wat geleerd!

Enthousiast geworden legde ik mijn kookboek weg en ging aan de slag.

Als een ware keukenprinses volgde ik nauwkeurig de aanwijzingen op de verpakking van de Nasimix. En toen de rijst klaar was, schepte ik hem vakkundig met twee houten spatels door het vlees en de nasigroenten, zoals ik geleerd had uit mijn nieuwe boek.

Vol verwachting gingen we aan tafel.

Na vier happen had ik het eigenlijk wel gezien.

Michelle at beleefd door tot ik demonstratief met mijn nog volle bord naar de keuken liep.

“Vind jij het ook niet lekker?”, vroeg ze voorzichtig. Op mijn antwoord dat ik het niet te vreten vond nergens naar vond smaken, bracht ook zij opgelucht haar bord naar de keuken en besloot ze een tosti te maken.

Enigszins beteuterd begon ik aan het opruimen van de keuken.

Het kartonnetje van de nasimix met daarop het recept lag nog op het aanrecht.

En toen ik het weg wilde gooien, merkte ik waar het fout was gegaan.

Het vlees was op kamertemperatuur toen ik het bakte. Ik had mijn rijst keurig door het vlees gedaan. Daar lag het niet aan.

Maar in het kartonnen doosje zat nog steeds een onaangebroken zakje met nasi-mix.

Oeps… vergeten…