En zo ploeter ik verder, meestal toch met veel goede zin. ’t Levert ook wel hilarische situaties op!

Een bod van mij op een fornuis op Marktplaats leverde een leuke emailwisseling op met een alleraardigste dame die, omdat ze gaat samenwonen, haar hele huis leeg aan het ruimen was. ‘Zeg maar wat je nodig hebt’, mailde ze, ‘misschien heb ik het nog wel!’ Ik kocht haar tweezitter en zij verzamelde ondertussen nog een halve inboedel die ik er gratis bij kreeg!

Afgelopen weekend trommelde ik wat mensen op om de spullen te gaan halen. Vriendin Sheila ging mee, ze beweerde dat ze met haar ‘Peugot-hok’ álles kan vervoeren. Zus ging mee, met haar Citroëntje, waarvan de bank zo lekker plat kan en ik reed in mijn Kaatje. Dat ding is zó rond dat je er bijna niets in kan vervoeren, maar ik zette Netty in als troef. Zij is mijn buurvrouwtje uit mijn oude straatje en zo sterk als een beer!

De hele dag heb ik in de stress gezeten, omdat ik bang was dat we alle spullen niet zouden kunnen laden. Toen ik het bankje zag, brak het zweet me uit. Dat zou nóóit gaan passen in Sheila’s hok!

Maar binnen no-time hadden we alles ingeladen. De bank paste in het hok en Zus propte een complete eethoek in haar Citroëntje! Ik nam de losse rommel mee en was de enige die met de kofferbak dicht richting huis vertrok. De rest van de caravaan zat met touwtjes dichtgebonden en heel voorzichtig gingen we richting Breda. En we hebben het gehaald!

Eenmaal aangekomen, zette ik mijn troef in en binnen no-time stond mijn hele flat vol met spullen! Het begon ergens op te lijken! Sterker nog; het leek wel Sinterklaas! Het hele huis stond vol met dozen, waarvan ik geen idee wat had er eigenlijk in zat. Het was inmiddels middernacht, maar ik ben nog lekker gaan rommelen om alles een (tijdelijk) plekje te geven en daarna ben ik nog even prinsesheerlijk op de bank gaan zitten. Niet verkeerd!

Daarna was het écht weekend en ben ik naar Amsterdam vertrokken om te kijken hoe het met Frank ging. Hij heeft een flinke griep te pakken en ik probeerde hem een beetje te vertroetelen. Maar meneer wilde van geen vertroetelen weten! Met zijn zere hoofd bekeek hij, voor ik terug naar Breda ging, de inhoud van de gangkast en maakte me blij met allerlei handige spulletjes. Lampen, kwasten, schroeven, pluggen, afplakband en allerlei ander klusspul werd ingepakt.

En ondanks zijn koorts wilde hij tóch nog even de steenkoude berging in om te kijken of daar nog iets lag wat ik zou kunnen gebruiken! En dus reed ik wéér met een afgeladen Kaatje terug naar Breda!

Daar aangekomen volgde weer een moeizame tocht de drie trappen op met tig tassen en dozen, maar toen Michelle zondagavond vreselijk hoofdpijn kreeg, bleek dat Frank, behalve gereedschap, bekers en handdoeken zelfs een doosje paracetamol voor ons ingepakt had!

Inmiddels zijn we een paar dagen en weer een Ikea-expeditie verder. Ik begin een beetje Ikea-moe te worden. Maar mijn schoonzusje Gerda (een die-hard-Ikea-fan) verzekerde me dat dat vanzelf weer over gaat. Na een paar weken Ikea-rust schijn je vanzelf weer te willen. We wachten rustig af!

Van één Ikea-item ben ik, ondanks mijn Ikea-moeheid, nog steeds helemaal ondersteboven! De blauwe Ikea-tassen! Te koop bij de kassa voor één euro. Ik heb er inmiddels, denk ik, wel tien. Ze zijn werkelijk fantastisch. Vuile was, een flatscreentelevisie, complete computers, dozen vol serviesgoed; alles past er in. Uitermate geschikt om een halve inboedel drie trappen op te slepen!

Jammer genoeg zijn mijn spieren niet berekend op al dat sjouwwerk. Ik heb al weken spierpijn in spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had! Maar morgen krijg ik hulp! Morgen komt broertje-lief weer verder knutselen. En bovendien komt er een compleet leger aan woningbouwvereniging-klusjesmannen de gebreken aan mijn huurwoninkje herstellen!

En dus duik ik mijn bedje in. Morgen moet ik weer fris en fruitig klaar staan om het hulpeloze vrouwtje uit te hangen en eens te kijken of ik de heren nog voor een of ander karretje kan spannen. Tenslotte luidt het gezegde nog steeds

Stel vandaag uit, wat je morgen door een ander kunt laten doen! PS: Frank, Sheila, Zus, Netty, Mama,
Kees & Gerda: Dank jullie wel voor al jullie hulp! I´d be lost without you!

Nóg een PS: voor iedereen die nieuwsgierig is: hier staan de foto´s van ons krotje!