Vreemd hoe weinig een mens nodig heeft…

Terwijl de bovenverdieping langzaam ‘vorm krijgt’, is het beneden nog kamperen geblazen. We zitten op ons opblaasbaar bankstel dat Michelle ooit van Frank cadeau kreeg. Wie had gedacht dat dat ding nog zo van pas zou komen! Maar met een slaapzak erover zit het nog heel relaxed!

Ons eerste huisdier heeft ook al zijn intrede gedaan. Toch hebben we hem uiteindelijk maar van het balkon gesmeten, zodat hij zelf kon gaan wandelen in het park voor onze deur. Wij hebben tenslotte toch geen tijd om hem uit te laten!

Verder hebben we twee vouwstoeltjes en gebruiken we een Ikea-tafeltje als salontafel. Maar we hebben internet, een vaste telefoonlijn, een computer en een televisie en dat blijkt eigenlijk voldoende te zijn. We redden ons aardig!

Niet in de laatste plaats omdat mijn moeder zo lief is om bijna iedere avond een warme hap te serveren en de was voor ons te doen! Eigenlijk zou ik wat meer haast moeten maken met de aanschaf van mijn witgoed, maar zo aan kunnen schuiven aan een gedekte tafel heeft ook zo zijn charmes, zeker als de vuile was ondertussen weer schoon en gestreken klaar staat. Hulde aan mijn moeder! Het schuldgevoel daarover verwerk ik later nog wel eens, als ik wat meer tijd heb!

Om nog iets terug te kunnen doen, kook ik soms zelf, bij mijn moeder in de keuken. Unieke momenten! Oma (76) eet voor het eerst paella en tagliatelle en vindt het nog lekker ook!

Ook lief: iedereen die tijdens mijn verhuizing spullen van me cadeau kreeg, bied de cadeautjes weer terug aan. Van alle kanten krijg ik mijn ‘uitzet’ weer terug. Chantal bood zelfs haar geliefde vaatwasser aan die ze van mij gekregen heeft! Lief, maar niet nodig. We redden ons écht wel!

Michelle fietst ondertussen heen er weer tussen haar school, ons huis, Oma’s huis, het huis van Anne en de fysio. Ik haal haar op op allerlei adressen en drop haar op even zoveel plaatsen. Het sms’je “Waar ben jij?” staat inmiddels als concept opgeslagen in onze mobiele telefoons! Lachwekkend (en vermoeiend) zijn de vergissingen in locaties en Michelle’s fiets die altijd ergens anders staat als waar ze hem nodig heeft.

De wisseling van school lijkt (tot nu toe) best mee te vallen. Michelle heeft, zonder te leren, meegedaan aan de proefwerkweek en kwam met een 8 voor Engels en een 6,6 voor wiskunde thuis. Voor Duits had ze een tien voor het tekstgedeelte, maar jammer genoeg een 1 voor grammatica. Maar gezien haar omschakeling van Duits naar Frans (en dus dit jaar nog geen Duitse les gehad!), hoor je mij niet klagen! Ik ben wel heel benieuwd naar de rest van haar punten!

En ik breng de meeste tijd door op mijn werk. Ik werk als teamsecretaresse bij een Arbo-dienst. Samen met een collega ben ik ‘de assistente van de bedrijfsarts’. Het werk is nu nog afwisselend; iets heel anders dan ik gewend ben. Misschien wordt het snel routine, maar de sfeer is goed, de collega’s aardig en de radio staat de hele dag aan! Het salaris is bovendien om van te watertanden, dus mij hoor je niet klagen!

Tussendoor probeer ik het krot waar we wonen op de knappen. Er zijn nogal wat plaatsen die ronduit ‘jak’ zijn. Zoals deze fijne hoekjes in de badkamer, de heerlijke muur in de wc waar behangen is over het granol en de prachtig geverfde kozijnen. Binnenkort komt er gelukkig hulp van de woningbouwvereniging! Eind december komt er een hele horde klusjesmannen de boel een beetje opleuken! En als zij vertrokken zijn, kan ik beginnen met het restaureren opknappen van de benedenverdieping!

De rest van mijn spaarzame tijd breng ik door met haastige bezoekjes aan Ikea. God, wat haat ik die slenterende Ikea-kijkers, die altijd in de weg lopen! Ik weet precies wat ik moet hebben (en moet tóch die hele winkel door!) en race rond terwijl ik probeer zo snel mogelijk het volk te ontwijken dat voor de lol door Ikea slentert.

Ikke niet! Ik heb geen tijd om te slenteren. Ik ben daar met maar één doel; zo snel mogelijk mijn huis ingericht krijgen! En waar kun je dat beter doen dan bij Ikea, waar alles spotgoedkoop is? Dat de hele wereldbevolking zijn huis ingericht heeft met Ikea-zooi mag de pret niet drukken. Ik heb nooit zo gegeven om exclusiviteit. Als het maar gezellig is!

Tussendoor vlieg ik ook de Praxis en de Action binnen, meestal nét voor sluitingstijd. Dus als je iemand rond ziet rennen, hijgend en met rode konen van opwinding, hier en daar wat uit een rek graaiend… Don’t worry! Ik ben het maar!

Binnenkort (ja, duh! Over een maand of drie?) wordt alles weer rustig en zal ik eindelijk weer eens tijd hebben om web-logjes te lezen! Niet alleen ben ik razend nieuwsgierig hoe een ‘normaal leven’ eruit ziet; ik vind het ook heel erg lief, dat al mijn vaste web-log vriendjes- en vriendinnetje zo lief reageren op dit weblogje dat steeds meer gaat lijken op een slechte soap…

Daarom speciaal voor jullie:

Allemaal heel erg bedankt!

En oh ja, tussen de bedrijven door; aan de Kerstsfeer hier in huis is ook gedacht! (proest!)