En dus is er een school geregeld voor Michelle. Ze heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om het door haar gehate Frans te verruilen voor Duits. Er is fysio geregeld voor haar knie en voorzichtig turnt ze weer bij haar oude turnmaatjes. En ik heb weer een baan en een hoger salaris dan ik ooit gehad heb.
Onze spullen uit Amsterdam zijn opgehaald door de vader van Anne, Michelle’s hartsvriendin. Hij leverde de boel af in Breda en schakelde zijn hele gezin in om alles de drie trappen naar ons appartementje op te slepen. Vader, moeder, Anne en haar twee zusjes hebben in no-time de complete inhoud van het busje drie verdiepingen hoger gedeponeerd.
Broertje lief nam twee snipperdagen en voorzag de gehele bovenverdieping van laminaat. Mijn (76 jarige!) moeder en haar tweelingzus maakten gordijnen en poetsten en sopten dat het een lieve lust was.
Inmiddels is mijn slaapkamer ‘snorkelgroen’, en trekt het stof op na onze drastische verhuizing. Maar dubbel blijft het…
Tuurlijk ben ik blij met ons huisje! Maar aan de andere kant is het ook een beetje triest. Natuurlijk zijn er veel bezoekjes aan Frank in Amsterdam, waar ik geniet van de drukte, al mijn Amsterdamse kennissen weer eens zie en lekker in mijn ‘eigen’ bedje slaap. Maar het afscheid nemen blijft moeilijk.
Eenmaal in Breda mis ik hem en loop ik door de supermarkt met pijn in mijn buik omdat ik de boodschappen die ik normaal voor Frank meebracht nu kan laten liggen. En Breda… tja… Het is stil hier. Overal. In winkels, in straten en in het park voor mijn huis. Ik mis de drukte van de grote stad en de spontaniteit van de Amsterdammers.
Ach, ooit zal het wel weer wennen… En tijd om te piekeren heb ik voorlopig toch niet! Eerst maar eens zorgen dat we lekker kunnen wonen, ook al is het dan in Breda. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed!
Nee het zal niet meevallen en ook zoiets simpels als boodschappen doen confronteerd je met de pijn die je hebt.
Maar zoals je zelf al zegt zal het straks allemaal wel wennen. Maar tot die tijd moet je je er doorheen vechten.
Wat voor werk doe je nu en wat goed dat je nog meer verdient. Nu nog graag een bericht dat het ook leuk werk is want dat maakt het ook weer wat aangenamer om de dag door te komen.
Houd moed Nicky.
Natuurlijk komt het uiteindelijk allemaal goed. Fijn dat je vrienden en familie je in elk geval zo helpen en steunen. Je hebt het in elk geval geprobeerd en dat is meer dan menig een kan zeggen. Neem nu de tijd om alles een plekje te geven. Succes.
Hoi Nicky,
wat een veranderingen daar allemaal! Wegens drukte kom ik er nu pas achter.
Vind het heel erg dapper van je hoor dat je herkent dat samenwonen niet voor jou is en dat je dus na een tijdje proberen gewoon weer op jezelf bent gaan wonen! Dat lukt niet veel mensen om de dingen helder te blijven zien.
Sterkte weer met wennen aan Breda en aan de mindere kanten van alleen wonen!
Het heeft zijn tijd nodig, het is allemaal nog zo onwennig. Maar jij slaat je er wel doorheen. Gefeliciteerd met je baan!
Heel gezellige en warme feestdagen en tot ziens in het nieuwe jaar!
Sjoukje and cats
http://i19.tinypic.com/6jbq5jo.jpg
Wauw, heavy stuff…sterkte met alles…en dat met die boodschappen herken ik ;)…en dan heb ik nog niet eens samengewoond met me laaste partner..