In de zevenentwintig jaar dat ik auto rijd, is het me nog nooit gebeurd. Maar afgelopen weekend ging ik dan toch voor de bijl.

Nooit kan ik meer vol trots roepen dat ik nog nooit een bekeuring heb gehad… Ik heb mijn eerste prent binnen…

En dan ook nog een hele stomme! Zo één voor onbetaald parkeren!

Maar ik kon er niets aan doen. Echt niet. Er waren verzachtende omstandigheden, echt waar!

Op 1 januari 2008 werd het betaald parkeren ingevoerd in Slotervaart. Braaf als ik ben, spaarde ik de laatste weken van 2007 al klein geld. Want nu ik niet meer in Amsterdam ingeschreven sta, kan ik een parkeervergunning natuurlijk wel op mijn buik schrijven, al ben ik nog zo vaak in Amsterdam.

Het eerste weekend van het nieuwe jaar arriveerde ik rinkelend van het kleingeld in Slotervaart. Maar tijdens de jaarwisseling had de lokale jeugd alle (gloednieuwe) parkeermeters in de wijde omgeving vakkundig opgeblazen. Onbetaald parkeren, dus!

Het tweede weekend was nog steeds de helft van de meters kapot, maar op honderd meter afstand van mijn auto, vond ik een meter die niet opgeblazen was. Kleumend in de ijskoude regen probeerde ik tien minuten lang mijn kleingeld in de automaat te proppen, maar ik kreeg het niet voor elkaar.

Het was koud en donker. Slotervaart was uitgestorven. “De groeten!”, dacht ik. Ik stopte mijn handenvol kleingeld weer weg en parkeerde weer gratis.

Het derde weekend riep ik de hulp in van Frank. Maar ook hij kreeg niet voor elkaar om geld in de automaat te stoppen. Het lukte gewoon niet. Weer gratis geparkeerd.

Heel verstandig regelde ik toen een abonnement bij Parkmobile. Reuzehandig! Met je mobiele telefoon kun je het parkeergeld betalen. Parkmobile rekent zelfs voor je uit of een dagkaart voordeliger is en kiest altijd het goedkoopste tarief!

Maar van buurtbewoners hadden we inmiddels gehoord dat er nog steeds niet gecontroleerd werd en dat de parkeermeters ook nog steeds niet werkten. Dus ik gebruikte mijn Parkmobile niet. Hé, als iedereen gratis parkeert ga ik natuurlijk niet betalen! Kom op, zeg! Zó braaf ben ik nu ook weer niet!

Controlepunt werd de grote, oude Mercedes, die al zeker een jaar onbeheerd voor de deur staat. Als ik aan kwam rijden, keek ik eerst of daar een bon op zat. Of nog erger; een wielklem. Maar nee, hoor. Behalve mos en vogelpoep was er nooit iets te zien op dat wrak. En dus parkeerde ik gewoon zonder te betalen.

En dat móest een keer fout gaan, natuurlijk. En gisteren was het zover. Er kwam een einde aan zeventwintig jaar boete-vrij rijden.

Toen ik de deur uit stapte, zag ik een bon op mijn controlepunt, de oude gare Mercedes. En ook onder de ruitenwissers op mijn Kaatje prijkte een bon.

Maar liefst 48,30 € mag ik overmaken naar de Gemeente Amsterdam. Dat was even slikken maar ik troost mezelf met de gedachte dat ik op deze manier mijn steentje bijgedragen heb om mijn favoriete stad nóg mooier, veiliger en leefbaarder te maken!

Nu maar hopen dat ze mijn eurootjes goed besteden daar in Amsterdam, want ik wilde het hierbij laten. Volgende keer betaal ik braaf mijn parkeergeld. Eén zo’n investering vind ik meer dan voldoende!