… en soms zit het tegen…

De dag begon zo goed.

Terwijl ik op mijn werk zat, wachtte mijn moeder in mijn huis op mijn nieuwe wasmachine en droger die geleverd zouden worden. Om half tien belde ze enthousiast op. De boel was geleverd en aangesloten. Het stond prachtig, zo naast elkaar in mijn washok.

Eindelijk weer mijn eigen wasmachine! Geen gesleep meer met tassen was naar mijn moeder of naar Frank. Gewoon wat vuil is zelf wassen en hup de kast weer in! Ik had er zin in en begon ’s avonds blij aan de eerste wasronde.

Af en toe nam ik een kijkje bij mijn nieuwe vriendje. Hij stond blinkend te snorren in het washok en ik zag onze kledingstukken vrolijk rondjes draaien. Ik verheugde me er al op de droger uit te proberen en wachtte ongeduldig tot de was klaar was.

Dus nam ik maar weer eens een kijkje om te zien of het al zo ver was. Bijna! De wasmachine was het water al aan het afpompen.

Tot ik ineens nattigheid voelde en bleek dat ik met mijn blote voetjes in het water stond. Lekkage! Het afgepompte water stroomde vrolijk richting huiskamer.

Vloekend heb ik de wasmachine uitgezet en de kraan dichtgedraaid. En terwijl ik dat deed en achter de machine keek, zag ik het water uit de afvoer spuiten.

Ik vloekte nog harder toen ik me bedacht dat al dat water waarschijnlijk de huiskamer in liep, zo onder mijn hagelnieuwe laminaat. In allerijl heb ik alle vuile was (en geloof me; dat was een hoop) in de deuropening gegooid.

Jammer genoeg was het kwaad al geschied. Het water was al onder het laminaat gelopen…

Om te redden wat er te redden valt, heb ik een paar vierkante meters laminaat eruit gesloopt. De planken heb ik te drogen gelegd, maar ik weet niet of ze nog bruikbaar zijn.

Hij zal wel blij zijn… Kan-ie weer opnieuw beginnen… En dat terwijl hij net met de verbouwing van zijn eigen badkamer is begonnen… En het was zó mooi…

Dat de boel lekte, ligt overigens niet aan mijn nieuwe wasmachine en ook niet aan het aansluiten van de machine. De afvoer waar de slang van de wasmachine in zit, is gewoon zo lek als een zeef.

Het zoveelste mankement aan dit krankzinnige huis. Ik begin zo langzamerhand mijn geduld te verliezen en vervloek de woningbouwvereniging die me dit krot verhuurt. Vier maanden onafgebroken klussen en opknappen, het begint eindelijk ergens op te lijken en dan nu dit weer!

Het laminaat ligt te drogen, midden in de kamer. Ik zit wéér in de zooi.

Morgen ga ik de woningbouwverenging bellen. Ik hoop dat ik me kan beheersen en het telefonisch af kan handelen. Eerlijk gezegd heb ik ongelooflijk veel zin om langs een bepaald pand te rijden, gewapend met een paar bakstenen een paar ruiten in te kegelen.

Dus, bij deze:
mocht het, na morgen, heel lang stil blijven hier…

..dan heb ik toch mijn zelfbeheersing verloren en ben ik opgepakt voor het ‘vernielen van andermans eigendom’.

Sturen jullie af en toe een kaartje om mijn cel een beetje op te leuken?