Wanneer ik als klein meisje met mijn moeder de stad in ging, wandelden we altijd langs het politiebureau. Mijn moeder wees dan naar de kelderraampjes, net boven de grond en zei ‘Daar wonen de boeven. Die eten brood met spinnenkoppen’. Ik ben uit 1969 en groeide dus op in de jaren 70. Toen kon dat nog gewoon. Je kind de stuipen op het lijf jagen met verhalen over brood met spinnenkoppen. Het werkte wel! Ik wilde zeker geen boef worden en ontwikkelde een heilig ontzag voor wetten en regels en alles wat een uniform draagt.
Het station waar vandaan ik naar mijn werk reis, heeft geen toegangspoortjes. Het is een klein stationnetje met een incheckzuil op het perron. Dus loop ik in gedachten verzonken langs die zuil, ‘s morgens vroeg, check in en stap in de trein. Zo ook die ochtend. De trein vertrekt en in mijn hoofd begint het te malen. Heb ik eigenlijk wel ingecheckt?
Een handeling die ik elke treinreis zonder na te denken verricht. Deze keer ook? Of ben ik gewoon langs de incheckzuil gelopen zonder in te checken. Ik pieker me suf maar ik weet het echt niet meer. Zo’n irritant niet weten, zoals niet meer weten of je je voordeur afgesloten hebt of het gas uitgedraaid hebt.
Ieder normaal mens haalt zijn schouders op en ziet bij het uitchecken wel of het goed gegaan is. Maar ik zit onrustig op mijn stoel. Ik bedenk dat ik bij het volgende station uit ga stappen om in te checken. Onrustig wacht ik af. Als de trein stopt sprint ik richting uitgang en stap uit.
Paniekerig kijk ik om me heen op zoek naar een incheckzuil. Maar op dit station zijn er beneden poortjes. Dus er zijn geen incheckzuilen op het perron. Dan zie ik twee conducteurs staan. Ik ren op hen af en terwijl ik ongeduldig van mijn ene been op het andere hup, vraag ik een van hen om te controleren of ik ingecheckt ben. Ze kijken me verbaasd aan. ‘Doe maar rustig. Alle tijd!’ zegt een van hen. En ik slik een opmerking over treinen die te laat komen in. Want zij zijn in uniform. En daar heb ik respect voor.
Een van de conducteurs controleert mijn pasje en natuurlijk ben ik ingecheckt. Uit automatisme en ook gewoon omdat ik een braaf mensenkind ben. Opgelucht stap ik weer in de trein en reis verder. Geen brood met spinnenkoppen voor mij!
Dat is de enige zinnige en intelligente actie die je erop kan laten volgen. De prijzen voor zwart rijden liegen er niet om maar de bak duurt vanaf daar echt een hele poos. Mijn vader zei als je ooit wat uitvreet en op het bureau eindigt weet dan dat ik je niet kom halen, je loopt maar naar huis.
Dat was ook precies wat mijn moeder altijd zei: Ik laat je zitten waar je zit!!
Zou dat heden ten dage onder kindermishandeling geschoven worden?
Het is in ieder geval goed van jou dat je het gecontroleerd hebt.
Gelukkig maar, want spinnenkoppen zijn echt niet zo lekker. Draderig.
Dat verhaal van brood en spinnenkoppen ken ik niet. Maar mij is ook zeker bijgebracht dat je moet betalen voor je reis (of hoe dan ook respect moet hebben voor een ander). Gelukkig was je gewoon ingecheckt. Dit zou mij ook echt precies zo kunnen overkomen haha!
Het is mij enige tijd geleden ook overkomen , alleen had ik toen écht vergeten in te checken. Ik ben zó gewend aan de stations in grote steden waar je gewoon niet in komt zonder in te checken dat ik op een klein station er niet aan dacht. Eerstvolgende station uitgestapt, maar dát was weer iets met poortjes dus moest een volgende trein nemen nadat ik met veelkunst en vliegwerk alsnog ingecheckt had….. Ik ben ook al zo’n braverik.
Wat een mooi verhaal Nicky. Ik moet glimlachen. Je bent duidelijk een brave burger ; )
Brood met spinnenkoppen! Dat lijkt me best lekker. 😉
Zo herkenbaar die plotse twijfel of je wel ingecheckt bent..
Herkenbaar! Ik ben net zo en ook opgegroeid in de jaren 70
Haha, heerlijk! Ik ben ook zo. Tip: als je je ov-kaart nou koppelt aan de NS-app, dan kun je altijd zélf checken of je bent ingecheckt.
Hahahah brood met spinnenkoppen!! Vandaar jouw afschuw voor spinnen!
fh05lx