Categoriearchief: Huisdieren

Vakantiekriebels.

Na Kerst is het altijd even doorbijten tot de vakantie. Werken, werken en werken tot de extra vrije dagen in mei en juni. Met Hemelvaartsdag was ik gewoon één dagje vrij. Die vrijdag daarna ging ik gewoon weer werken, niks aan de hand. Tweede Pinksterdag was ik natuurlijk ook vrij. En omdat ik die woensdag daarna sowieso al vrij had (én Frank jarig was) nam ik de dinsdag na Pinksteren ook vrij. Had ik zomaar ineens een minivakantie van vijf dagen!

Die vrije dagen gingen we overal op bezoek, door het hele land. We kletsen een lange avond bij met de zus en zwager van Frank, lekker relaxed in hun tuin. We dronken koffie bij een goede vriend en gingen op bezoek bij mijn moedertje. Lekker weer, niet te warm en de tijd aan onszelf. Lekker luieren, winkelen, lezen, koffie leuten en kokkerellen.

Voor de verjaardag van Frank verzon ik hét perfecte cadeau. In plaats van stad en land af te lopen op zoek naar een cadeau voor de man die alles heeft, huurde ik stiekem een bootje. Michelle vertrok naar haar laatste tentamen dat jaar en toen zij klaar was, ontvoerden we Frank om te gaan varen op de grachten van Amsterdam.

Het was een perfecte middag. Lekker weer, hapjes en drankjes mee. We hebben een heerlijke middag op het water doorgebracht. Michelle bleek haar laatste tentamen gehaald te hebben en luidde, daar op dat bootje op de Amsterdamse grachten haar vakantie in. Eenmaal thuis kwam Frank’s favoriete neefje op visite en lieten we, lekker makkelijk, pizza’s aanrukken.

Daarna werkte ik twee dagen om die zaterdag daarna, samen met Michelle en Boef, naar Valkenburg te vertrekken. Hoewel Valkenburg niet zoveel indruk maakte, waren het wel twee heerlijke dagen. Weer wandelen, kletsen, lachen, terrasjes pakken, shoppen, lekker uit eten. Zalig!

En nu is het weer weekend. Het zonnetje scheen. Frank en ik sliepen uit, genoten van ons ontbijtje samen en dronken ontelbare bakjes koffie. Op de valreep shopten we nog een rondje op het Gelderlandplein. We deden op ons gemak boodschappen en bouwden thuis een lekker broodje. Alweer zo’n topdag!

Kortom, genieten geblazen! Maar al die gezelligheid heeft één nadeel. Ik ben gigantisch in vakantiestemming geschoten. Mijn biologische klok staat al op standje ‘relax’ en ik heb vakantiekriebels. Ik wil alleen nog maar luieren, lezen, uitslapen, koffie leuten en winkelen. Jammer genoeg is het nog lang niet zo ver. De komende tijd moet er nog gewoon gewerkt worden. Nog vijf weken. Vijf hele lange weken. Ik kan niet wachten…

Valkenburg aan de Geul.

[soliloquy id=”4751″]

Afgelopen weekend waren Michelle, Boefje en ik een weekendje in Valkenburg. Gewoon zomaar. En nou ja, ook een beetje voor Kindjesdag.

Ons hotel was prima. De kamer was schoon, de bedden lagen heerlijk en het ontbijt was lekker. Het was er heel hond-vriendelijk ook. Boef kreeg, toen we op het terras koffie dronken, een stukje kaas van de ober. Ook bij “Aan de Linde”, waar we heerlijk lunchten, werd Boef niet vergeten. Daar kwam de ober, speciaal voor Boef, een plakje kipfilet brengen!

Altijd leuk om een weekend met je grote dochter door te brengen! Allereerst is het superhandig dat je om beurten auto kunt rijden. Zij de heenweg, ik de terugweg. Wat een luxe! En natuurlijk is het bere-gezellig om onbeperkt te kunnen bijkletsen. Dat hebben we dan ook uren gedaan. We hebben terrasjes gepakt en lekker gedineerd. We bekeken de Fluweelengrot en de ruïne van het Kasteel van Valkenburg. Dat vonden we allebei erg leuk.

Er was één ding dat een beetje tegen viel. Wat is Valkenburg ontzettend toeristisch! Tuurlijk, dat was te verwachten. Maar we waren toch een tikkie teleurgesteld toen bleek dat er alleen maar restaurantjes en souvenierswinkeltjes waren. Maar ach, we waren er nu toch dus hebben we ze alle honderd bekeken!

Omdat Michelle toch graag écht wilde shoppen, zijn we, voordat we naar huis gingen, nog even naar Maastricht gereden om daar te winkelen. Winkel in, winkel uit. En wie ging er uiteindelijk weer met een nieuw paar schoenen naar huis? Ik natuurlijk! En Michelle? Die kocht niks!

Al met al was het een geweldig weekend. We hebben ervan genoten. Maar toch… Valkenburg kan van mijn lijstje. Been there, done that. Ik hoef niet nog een keer. Ik kijk uit naar ons tripje naar Rome deze zomer.  Als we het in Valkenburg al zo leuk kunnen hebben samen dan moet Rome wel heel fantastisch zijn!

Pasen 2014

In het kader van 100happydays plaats ik elke dag een foto op Twitter* van iets waar ik gelukkig van word. Er zijn van die dagen dat het niet mee valt om uit de happy moments van die dag te kiezen. Vandaag was zo’n dag.
Want wat moest ik plaatsen?

De foto van ons heerlijke Paas-ontbijtje? Met zelfgebakken scones met clotted cream, vers geperste jus d’orange, fruitsalade, cinnemonrolls, eitjes en warme broodjes? Ik word erg happy van zo’n ontbijt!

Of een foto van Michelle en Frank aan de ontbijttafel? Gezellig eten met z’n drietjes. Wat wil een mens nog meer?

Of toch de foto van Boef die het na een jaar proberen eindelijk voor elkaar kreeg om in het huisje op de kattentoren te klimmen? We hebben er zó om gelachen! Vooral omdat hij er zelf niet meer uit kon en het nogal een gedoe was om hem er uit te vissen. Frank zag zich zelf de kattentoren al in stukken zagen om een chihuahua te bevrijden!

Of toch die leuke foto van mijn lieve moedertje. Lekker in het zonnetje in haar achtertuin. We zijn allemaal dol op haar en zo blij dat ze bij ons is! Over geluk gesproken!

En ach, die foto van mijn moeder, Michelle en Boef op de bank. Mijn moeder blijft altijd maar praten terwijl je een foto maakt. En als haar mond stil staat, heeft ze haar ogen dicht. Maar uiteindelijk lukt het altijd weer om een leuk kiekje te maken.

Ik heb gekozen voor de laatste foto. Eentje van Boef en Spike. Van vriendschap tussen die twee is geen sprake. Boef wil met Spike spelen maar Spike moet niks van hem hebben. Maar soms gedoogt hij Boef voor een paar minuten. Zoals vandaag in de kattenren. Spike kijkt kattig en Boef ligt onderdanig te wezen in de kattenpoef (Goed kijken! Hij ligt er écht!).
Wat een mooie afsluiter van een heerlijke dag!

* mijn Tweets staan in de rechterkolom op mijn weblog.

Kattenren – het vervolg.

En dus reed ik op de eerste mooie lentedag van deze winter helemaal naar Galder omdat ik mijn zinnen gezet had op een kattenren voor Spike. Om elf uur stond ik bij Gardendiscount op de stoep en om vijf over elf was de koop gesloten. “Er zit geen handleiding bij” waarschuwde de verkoper “maar het is heel simpel. Je hebt niet eens gereedschap nodig. Het werkt met eh… Hoe heten die dingen?” “Vleugelmoeren.” antwoordde ik behulpzaam. Waarop de verkoper goedkeurend knikte en er alle vertrouwen in had dat het wel goed zou komen met de kattenren.

Ik begon aan de terugweg terwijl mijn uitzicht naar rechts-achter redelijk belemmerd werd door de enorme doos met kattenren die mijn hele auto vulde. Binnendoor reed ik naar Oosterhout waar ik koffie dronk en bij kletste met een goede vriend. Ik plakte er nog een bliksembezoekje aan mijn broer en schoonzusje aan vast in hetzelfde Oosterhout.

Daarna moest ik toch écht weer naar Amsterdam. Mijn schoonzusje liep mee naar mijn auto om me uit te zwaaien. Ik wees naar mijn volgeladen auto en vroeg haar “U wilt zó de snelweg op. Mag dat?” “Tuurlijk!” antwoordde schoonzus laconiek “Je hebt toch spiegels!” Maar echt happy voelde ik me niet. Ik had niet zo’n best uitzicht rechts achter. Het vanaf links naar rechts invoegen was dan ook een tikkie onhandig. Maar ik kwam heelhuids (en zonder boete!) thuis.

Hoewel het inmiddels donker was, schroefden we meteen de ren in elkaar en mocht Spike een kijkje nemen. Hij vond het een beetje raar. Onwennig liep hij door de ren en snuffelde dat het een lieve lust was. Maar het wende al snel. Spike was helemaal om.

De volgende dag was het stralend weer en zaten wij lekker op ons balkon. Met Spike prinsheerlijk op zijn poef die we in de kattenren gezet hadden. Genieten geblazen al was het soms even schrikken als er een vliegtuig over vloog of een van de buren langs liep. Maar dat wende snel. Spike geniet van de zon en de wind en vindt het prachtig.

Zo prachtig zelfs dat-ie inmiddels iedere dag bedelend voor de balkondeur zit. “Doe eens open! Ik wil naar buiten!”. Het in inmiddels lente maar op af en toe een mooie dag na, is het meestal nog best fris buiten. Maar wij zijn de beroerdste niet: we zetten gewoon de balkondeur open voor Spike. En zitten zelf vervolgens te vernikkelen op de bank. Maar ach, je houdt van zo’n beestje, hè.