Categoriearchief: Huisdieren

Training.

Jarenlang bracht ik op zaterdagmorgen mijn dochter naar turntraining. Ik bracht haar naar de turnhal, reed weer naar huis en schonk nog een kop koffie in.

En ik gniffelde eens om al die voetbalmoeders die op dat moment stonden te kou-kleumen langs de lijn om hun oogappel aan te moedigen.

Afgelopen weekend was het mijn beurt om in alle vroegte te kleumen op een veldje. Niet voor een voetbaltraining, maar voor een puppytraining van Michelle’s hondje Boefje.

Om negen uur ’s morgens zaten we al in de tram. Daarna namen we de bus en zo belandden we op een veldje in the-middle-of-nowhere (lees: Badhoevedorp) waar Boefje samen met twee andere honden les kreeg in van alles en nog wat.

Maar ach, Boefje kroop in de bus zo lekker tegen me aan. Het zonnetje scheen. En het was zo leuk om te zien hoe hij die grote honden toch een beetje eng vindt.

Boefje kon feilloos zijn verstopte speeltje vinden (hij is zó slim) en hij leerde in één les een high-five geven (had ik al gezegd dat hij zó slim is?). En het was zó leuk om hem door de tunnel te zien rennen.

En de lunch na afloop, samen met Mich, bij ons favoriete eettentje Casa e Cucina maakte het helemaal goed.

Jammer dat de overheerlijke wrap met kip en avocado weer op was.
Nu moeten we wéér terug!

Puppycursus .

Kat in ’t bakkie.


Je koopt een kapitale krabpaal mét huisje voor hem maar hij kruipt in een oude schoenendoos.

En aangezien zijn dieet niet echt lijkt te werken, zal ik binnenkort de stad in moeten voor nieuwe laarzen.

In een grote doos.

Tien chihuahua’s…


Tien chihuahua’s en een trommel en een fluit
en Michelle die is jarig dus de vlaggen hangen uit!

Er waren geen vlaggen, maar wél tien chihuahua’s.
Nou ja, elf eigenlijk. Want hij was er natuurlijk ook.
Én de tien chihuahua’s die ik geknutseld had van marsepein.

Mijn Jarige Jet heeft al haar zuurverdiende spaarcentjes uitgegeven aan een hondje. En ik weet dat ze erg zenuwachtig wordt van een lege spaarrekening. Dus leek het me een goed plan om met een goedgevulde envelop naar haar feestje te gaan.

Om niet helemaal met lege handen te komen, besloot ik cupcakes te maken. Met chihuahua’s van marsepein erop. Ik googlede en informeerde hier en daar en ging aan de slag. Woensdagavond zette ik vier mini-hondjes in elkaar.

Donderdagavond kwamen Michelle en Tijl film kijken, dus vielen mijn knutselplannen in het water. Erg genoeg kon ik mijn grote mond niet houden en liet ik de vier eerste exemplaren al aan Michelle zien. Gelukkig vond ze ze leuk!

Vrijdagavond maakte ik de overige zes hondjes. Toen was mijn knutselinspiratie op. En bakinspiratie had ik ook al niet. Wel haast.

Dus zaterdagmorgen plakte ik mijn chihuahua’s op kant-en-klare cakejes van AH. Ook goed!

’s Middag vierden we een bescheiden feestje. Tijl en Daan hingen slingers op. Michelle pakte cadeautjes uit en las kaarten. Wij dronken koffie, aten taart (én cupcakes!) en Oma en Tante Tina maakten kennis met Boefje. Die daarna, nog moe van zijn puppycursus die morgen, in zijn mandje kroop om een tukkie te doen.

Inmiddels hebben wij oudjes het veld geruimd en plaats gemaakt voor de jeugd die vanavond keihard feest aan het vieren is, ter ere van Michelle’s negentiende verjaardag.

Negen-tien! Ik moet er een beetje aan wennen…

Lieve Michelle,
Van harte gefeliciteerd met je 19e verjaardag!

Liefs,
Mama xxx


Michelle proudly presents….

Toen Michelle drie was kocht ik een hondje voor haar.
Eigenwijs als ze was, was mevrouw een tikkie teleurgesteld. Ze sprak de onsterfelijke woorden “ik wilde liever een poes die geen scherpe nagels had“. Maar onze Toby veroverde haar hartje en werd haar grootste vriend.

Toen Toby in 2007 overleed, wilde Michelle een nieuw hondje, maar het waren destijds nogal turbulente tijden. We verhuisden naar Amsterdam en weer naar Breda en voor een hondje was het leven veel te onrustig.

Tijdens onze zoektocht naar een eigen huisje voor ons tweeën in Amsterdam, zeiden we vaak tegen elkaar “eerst een huisje, dan een hondje”. Maar het huisje voor ons tweeën liet even op zich wachten.

Dus trok ik bij Frank in en kreeg ik er gratis een lieve rode kater bij! Van een hondje kon geen sprake meer zijn.

En Michelle woonde op een studentenkamer in Amstelveen. Ook daar was een hondje geen optie. Het gemis aan een huisdiertje compenseerde Michelle ruimschoots door veelvuldig met onze Spike te knuffelen, ondanks haar katten-allergie.

En toen was daar ineens dat huisje in Amsterdam en verhuisde Michelle van haar studentenkamer naar ons piepkleine appartementje. En toen stak haar oude wens de kop weer op.

Ze werkte een zomer lang. Ze ging poetsen bij haar vaste schoonmaakadres, ze bracht post rond en ze zat bij ’s lands grootste kruidenier achter de kassa. Zo spekte ze haar spaarrekening tot ze voldoende gespaard had om een hondje te kopen.

Het feit dat ze nu vier hoog woont en haar hondje vier trappen op en af zal moeten dragen, maakte dat de keuze snel gemaakt was. Het moest een mini-hondje zijn. Een chihuahua! Ze zocht een goede fokker en haalde vorige week haar eigen mini-hondje op.

En al reageert niet iedereen meteen positief op het woord ‘chihuahua’, iedereen is wel meteen verliefd als ze Michelle’s nieuwe aanwinst zien! Het is ook werkelijk een dotje!

En zo hebben we het wéér voor elkaar.
Michelle heeft haar ‘poes die geen scherpe nagels heeft’ bij ons in huis én een mini-hondje in haar eigen huis!

Dus Michelle proudly presents…. Boefje!

Michelle proudly presents…