En dan heb je ineens een eigen appartementje in Amsterdam, terwijl je grotendeels samenwoont met je vriendje in Amsterdam.
En dan heb je een dochter met een studentenkamer in Amstelveen, waar ze niet vaak is, omdat ze bij haar vriendje in Amsterdam bivakkeert.
En dan is één en één twee!
Het is mijn huisje…
Maar stel je voor dat Michelle
weer 'thuis' komt wonen…
Bij haar moeder in Amsterdam…
Dat we er ons eigen huisje van maken…
't Inrichten met onze eigen spulletjes…
En er allebei regelmatig wonen…
En we er ook allebei regelmatig niet zijn…
Maar elkaar daar dus ook regelmatig tegenkomen…
Nog steeds worstelend met mijn lege-nest-syndroom, heb ik visioenen van meidenfilms, 'broodjes uit de oven' 's morgens en samen spelletjes spelen.
Van weer op de hoogte zijn van de laatste hits omdat ik Michelle's muziek weer hoor.
Van bijkletsen en gieberen in een meidenhuis.
Timesharing eigenlijk.
Een huisje delen!
We denken, maken plannen en schuiven met papieren-meubeltjes-op-schaal op onze papieren plattegrond.
We zien nog wel hoe het loopt,
maar leuk wordt het!


super, eigenlik een ideale oplossing. Dat lege nest syndroom stond hier ook ‘dreigend’ voor de deur. Totdat dochterlief aangaf liever met ons mee te verhuizen naar Bangkok….blijft ze nog ff gezellig thuis.
Lekker blijven schuiven en mocht ze weer thuis komen, dan schuift ze gewoon aan.
Dat klinkt erg gezellig, zowel voor jou als voor Michelle! Ben benieuwd hoe het gaat uitpakken.