Oké.
Zo langzamerhand wordt het toch wel eens tijd om de logstilte hier nader te verklaren. Het heeft nogal ‘gerommeld’ hier de laatste tijd.

Zoals misschien bekend, is het nog altijd onze grootste wens om ‘ooit’ naar Amsterdam te verhuizen. En met het einde van mijn contract bij mijn Bredase werkgever in zicht, leek de tijd gekomen om het roer om te gooien.

Ik, met mijn altijd-weergaloze-planning, besloot tijdig te beginnen om woonruimte te zoeken. Sterker nog; nog voor ik de sleutel van dit huis had, stond er al een advertentie op een woningruilsite waarin ik iemand zocht die wilde verhuizen van Amsterdam naar Breda. Voor de goede orde; dat was in 2007.

Ik stuurde massa’s mailtjes, kreeg soms antwoord en soms kwamen er zelfs mensen naar mijn huis kijken. Zo was er het echtpaar dat na de bezichtiging hun zoontje krijsend uit de speeltuin voor de deur moesten sleuren, maar hier toch niet wilden wonen.

Er was een meisje, dat een prachtige etage in Oud-Zuid had gehuurd, via een ‘vriendje van haar vader die in het vastgoed zat’. Niet zo verwonderlijk dat zij zich in mijn buurtje niet zo op haar gemak voelde.

En er was nog die meneer die mijn huis te groot vond. Dan zou hij toch écht een bankstel moeten kopen en dat ging te ver.

In december vorig jaar leek het eindelijk te lukken. Een jongedame uit Oud-West had interesse. Ze vond mijn huis prachtig en de buurt prima. Dat zij zelf een piepklein, smerig bovenwoninkje had, maakte mij niet uit. Ik ging ervoor!

Na maanden gesoebat met papieren en afspraken die niet door gingen, dienden we een aanvraag voor woningruil in. De beide woningbouwverenigingen gingen zonder meer akkoord. Zelfs de Dienst Wonen in Amsterdam gaf zonder problemen een woonvergunning voor me af. Alles was in kannen en kruiken. Leek het.

Want op het allerlaatste moment, net voor er een huurcontract getekend was (en ik eerlijk gezegd al aan het inpakken was), wilde de jongedame ineens niet meer. En ik had geen poot om op te staan.

Niet aan te doen. Jammer. Helaas.
Ik heb flink gevloekt, ben er een tikkie chagrijnig door geweest, maar heb daarna mijn moed weer bijeengeschraapt. We gaan gewoon verder!

Dus als het hier een beetje stil is:
Ik doordeweeks een paar dagen in Amsterdam waar ik uitzendbureaus en makelaars afloop (en lekker veel luier!) en de rest van de week en in het weekend ben ik bij Michelle.

Die overigens onverstoorbaar doet wat ze moet doen;
leren voor haar examen. Het liefst op het balkon in het zonnetje!

Alles komt goed!

Ooit.