Het lege nest syndroom, deel 2

klik voor groter

Michelle is bijna twee jaar de deur uit en alles gaat goed.
Echt kans om haar te missen, krijg ik amper.
Ze woont anderhalve kilometer verderop
en hangt regelmatig een avond hier op de bank.

Maar mijn lege-nest-syndroom blijkt zeer hardnekkig.
Die drang om te zorgen, is er nog steeds.

In eerste instantie leefde ik me uit op de kat.
Ons huis is een waar kattenwalhalla geworden
vol speelgoedmuizen, balletjes en andere zooi.

Spike is er zo aan gewend dat-ie een cadeautje krijgt
wanneer ik weg ben geweest dat-ie chagrijnig wegloopt
als-ie niks krijgt. De kat heb ik dus al verpest.

Mijn liefhebbende wederhelft dreigt nu met een straatverbod
als ik nog meer kattenzooi mee naar huis sleep.
Dus moest ik iets anders verzinnen.

Een virtueel nieuw kindje was ook niet de oplossing.
Mijn Pou heb ik laatst resoluut gedelete van mijn telefoon.

Maar ik heb een oplossing gevonden!
Iets om te vertroetelen en verzorgen,
om te laten groeien en bloeien
en al mijn moederliefde op los te laten.
Iets ├ęchts! Iets levends!

Gisteren maakten Mich en ik ons jaarlijkse uitje
met Oma naar onze favoriete kwekerij.
En behalve plantjes voor in Oma’s tuin
bracht ik deze keer ook plantjes voor mezelf mee.

Ze staan inmiddels in potten op ons balkon.
Mijn nieuwe kindjes!

Witte geraniums, vlijtige Liesjes,
schattige hangplantjes en ijsbloemetjes.
Zo lief!

8 gedachten over “Het lege nest syndroom, deel 2

  1. netty

    Leuk he plantjes? Wij hebben sinds kort een grote bonsai boom (die Daan ook wilde hebben voor zijn nieuwe huis, nou vooruit…) Het enige wat hij doet is uitvallen en niet zo’n beetje ook…..Bonsai voeding, geregeld water, zeggen dat hij zo mooi is, niets helpt, btje jammer. Wens je succes met je nieuwe plantjes (staat wel gezellig he?)

  2. Willemijn

    Plantjes kunnen erg lastig zijn, want ze praten niet … maar veel plezier ermee (en succes)!

Reacties zijn gesloten.