klik voor groter

Na twee jaar intensief gebruik was de krabpaal van Spike op.
Tot op de draad versleten, de rafels hingen er aan.
Dus toen Michelle aankondigde dat ze naar een grote dierenzaak ging,
was ik er als de kippen bij. Ik ging mee om een nieuwe kattentoren te scoren.

Eenmaal in de winkel bleek de keuze toch beperkt.
Ik wil geen tijgerbonten krabpaal in huis en veel modellen vielen af
omdat ze simpelweg niet geschikt zijn voor zeven kilo kat.

Uiteindelijk sleepten Mich en ik drie modellen uit de rekken
en lieten het thuisfront via Whatsapp de definitieve keuze maken.
Tevreden vertrokken we naar huis met een enorme doos.

Mich was niet te houden toen we thuis kwamen.
Terwijl Frank en ik koffie dronken, begon zij te schroeven.
Spike kwam nieuwsgierig kijken.
“Is dat voor mij? Mooi, man!”

Toen de kattentoren in elkaar stond, was het toch even slikken.
“In de winkel leek hij veel kleiner”, piepte ik.
En Spike keek eens bedenkelijk naar de anderhalve meter hoge toren.
“Hallo? Hoe kom ik daar ooit op?”

Als rasechte paparazzi lagen wij vervolgens dagen op de loer
om de eerste foto te maken van Spike op de toren.
Het duurde anderhalve dag en wat kattensnoepjes
en toen had-ie ‘m helemaal door.
Trots als een pauw zat meneer hoog op zijn toren om zich heen te kijken.
En rechtop staand krabben vindt-ie helemaal geweldig!

Daarna was het afwachten wat Boef zou doen als hij op visite kwam.
Wij fantaseerden erop los en voorspelden dat Boef,
via de loopplank, meteen bovenop de toren zou klimmen.
Het zou een dolle boel worden!

Toen Boef op visitie kwam, zaten wij wederom met camera’s in de aanslag.
Klaar voor het gigantisch schouwspel van een over-actieve chihuahua
die een anderhalve meter hoge kattentoren bestormt.

Boef snuffelde even aan de toren. “Is dat van die kat?”
Hij tilde zijn poot op en plaste doodleuk tegen een van de krabpalen.
“Zo. Dan ruikt-ie nu naar mij!”
En hij keek niet meer naar de toren om.

We waren te verbijsterd om foto’s te maken.