klik voor groter

Afgelopen weekend hebben we afscheid genomen van ons oude bankje.
Ik kocht ‘m voor tachtig euro op Marktplaats in 2007.

Het Bankje zag er leuk uit en zat heerlijk.
Ik heb er uren op zitten lezen, tv gekeken
en gekletst met Michelle.
Er zullen vast wel wat traantjes gevloeid zijn
maar we hadden vooral vaak de slappe lach op Het Bankje.

Massa’s giebelende, stoeiende en soms slapende pubers.
Vuile schoenen. Bekers vol geknoeide koffie, thee en melk.
Omgegooide glazen wijn en fris.
Het Bankje doorstond het allemaal.

In 2010 ging Mich op kamers in Amstelveen
en ik trok bij Frank in, in Amsterdam.
Het Bankje bleef waar hij was.
In mijn huis in Breda.
En als ik daar een weekendje was,
zat ik als vanouds gezellig op Het Bankje.

Ook mijn broer, die tijdelijk in mijn huis woonde,
hield van Het Bankje. Hij las er zijn krantjes,
zijn beker koffie balancerend op de rugleuning
terwijl hij zijn scheiding en het leven in het algemeen besprak
met de knuffelbeer die altijd op Het Bankje zat.

In 2011 verhuisde Het Bankje.
Twee verhuizers sjouwden Het Bankje acht trappen op
en toen woonde hij bij ons in Amsterdam.
Daar leverde hij nog uren zitplezier,
doorstond hij het puppy-geweld van Boef
en was hij slaapplaats voor menig logé.

Het Bankje zat nog steeds heerlijk
maar hij werd een beetje vaal.
Dus kochten we dit weekend een nieuwe bank
en sleepten we Het Bankje acht trappen af.

En daar stond-ie dan.
Op straat in Amsterdam
te wachten om opgehaald te worden.
Afgedankt. Grof huisvuil.
Ik vond het jammer dat niemand hem wilde hebben.
Mijn oude, vertrouwde bankje.

Ik klopte eens op zijn ruggetje.
“Bedankt, Bankje, voor al die heerlijke dutjes
en alle uren zitplezier.”

Maar toen Michelle ’s avonds langs liep was Het Bankje weg.
Meegenomen door iemand die hem wel kon gebruiken.

Ergens in Amsterdam zit nu iemand op Het Bankje.
Misschien wel gezellig met vrienden.
Of met een goed boek.
Fijn dat er toch nog iemand blij mee is!

Dag, Bankje! Veel plezier in je nieuwe huis!