Hoewel het weer niet echt mee werkt, is het nu toch echt zomer.
En gek genoeg word ik daar altijd een tikkie melancholiek van.
Ik geniet volop van mijn bijna volwassen dochter, maar ach…
Die zomers van vroeger… Toen ze nog klein was.
Ik denk er met zoveel plezier aan terug!

De winters waren minder.
Mijn arme kwakkel-kind, altijd verkouden.
Nét beter en dan diende het volgende virus zich alweer aan.
De ontelbare penicilline-kuren, de snottebellen,
het gehoest en geproest.

Om zes uur ’s morgens wakker gemaakt worden door je ukkie.
De eerste bak koffie terwijl het buiten nog donker was
en de rest van de wereld nog sliep.
Met jassen, dassen en handschoenen naar buiten.
De ijskoude hagelbuien op de terugweg van zwemles.
Op de fiets met een huilende kleuter achterop.
‘Mama, het doet pijn!’

Maar uiteindelijk werd het altijd weer zomer.

Wakker worden van een vrolijke kleuter, zonder snottebel.
De gordijnen open doen en een strakblauwe lucht zien.
‘Mama, zet je het badje vandaag?’
En dan zette ik het opblaasbadje in de tuin.
Ik dronk mijn koffie met mijn voeten in het water
terwijl mijn ukkie speelde dat ze De Kleine Zeemeermin was.

Kleine friemelteentjes in sandaaltjes.
Kersen eten in de tuin.
Zomerjurkjes en zonder jas naar buiten.
De tuin sproeien terwijl zij onder de sproeier door rent.

Een dagje naar het strand, vakanties op Texel.
Emmertjes, schepjes, een vliegtuigje aan een touwtje,
dat door de harde wind een vleugel verloor.
Waar ik als een dolle achteraan rende over het strand.
‘Pak ‘m, Mama! Pak ‘m!’
Een moe-gespeeld kind dat in je armen in slaap valt.
Met rode wangen en de geur van de zee in haar haren.

Maar ook dit jaar wordt het vast weer zomer. Ooit.
Dan gaan we lekker een terrasje pakken.
Want kleine meisjes worden groot.
Hoge hakken (zij, niet ik), handtassen en zonnebrillen.
IJsjes eten, bijkletsen en de slappe lach krijgen.
Deze zomer wordt vast ook hartstikke mooi!