17 september 1992:

Vanaf een uur of vier wist ik dat het ging gebeuren.
De baby kwam!
Ik belde mijn ouders.
“Moeten we naar je toe komen?”
” Nee, hoor. Het komt wel goed.
Ik bel wel als ze er is.”
En ik rommelde wat rond in mijn flatje.

Om half acht belde vriendinnetje Angelique.
Gewoon voor een kletspraatje.
Ik zei niets en zij merkte niet dat ik af en toe
alleen maar ” hm” antwoordde, als ik even een wee had.
“Had dat dan gezegd!” zei ze later
“Dan was ik naar je toe gekomen!”
Daarom zei ik ook niks. Dat wilde ik niet.
Ik wilde niemand erbij.
Geen moeder, geen zus, geen vriendin.

Om half tien kwam mijn verloskundige.
Ik heb haar nooit verteld dat ik er in mijn eentje voor stond.
Ik hing een vaag verhaal op over de papa die niet bereikbaar was.
Ze had me ongetwijfeld door
maar toen dacht ik nog dat ze me geloofde.
Om tien uur ’s avonds bracht zij me naar het ziekenhuis.

Ik zat in haar auto op die mooie najaarsavond.
Ik keek naar de lichtjes en verwonderde me
over het feit dat de wereld gewoon door draaide
terwijl er zoiets belangrijks ging gebeuren.

In het ziekenhuis las ik een boek,
wachtend op wat komen ging.
Verpleegsters liepen in en uit,
legden bezorgd hun hand op mijn arm.
“Gaat het wel met je?”
Ja, hoor. Het ging prima.
Ik was waarschijnlijk de meest rare patiënt ever.
Rustig lezend in mijn boek van Steven King.
In mijn eentje.

Om achttien over elf werd ze geboren.
Mijn meisje. Mijn Michelle!
En ik voelde me zó sterk!
Ik had een huis om kunnen gooien als het moest.

Ik belde mijn ouders.
“Hé prullie! Proficiat!” riep mijn vader.
En ik zei trots “Hoor je haar? Ze heet Michelle!!”
terwijl mijn kleine uk huilde op de achtergrond.

Daarna kon ik alleen nog maar lachen.
Michelle sliep die nacht op de kinderafdeling.
En ik lag klaarwakker in mijn ziekenhuisbed.
Met kramp in mijn kaken van die onuitwisbare grijns.

Vier uur ’s nachts. Een verpleegster aan mijn bed.
” Ben je nu al wakker?”
“Nee, ik ben nog steeds wakker!”
Ik kon niet slapen van geluk.
Op mijn grote roze wolk.

De hele kraamtijd stuiterde ik door mijn huis.
Ik was mijn bed niet in te rammen.
“Doe nou rustig, je krijgt een terugslag.”
waarschuwden de mensen om me heen.

Die terugslag kwam nooit.
Ik ben nooit van mijn roze wolk gevallen.
Vandaag wordt Michelle 21.
Mijn meisje! 21! Volwassen!

We’ve had our ups and downs.
Maar als het even moeilijk was,
herinnerde ik me het gevoel dat ik had
toen ze geboren werd.
Ik kan een huis omgooien voor haar als het moet.
Nog steeds.

Ik geloof dat we het wel gered hebben.
Wij samen.
Ik ben gewoon haar moeder en zij is gewoon mijn dochter.
We zijn niet elkaars ‘ beste vriendin’.
En ik heb haar zeker niet feilloos opgevoed.
Er knagen nog wat schuldgevoelens
over dingen die ik anders had moeten doen.

Maar nu, eenentwintig jaar later,
kan ik toch zeggen dat ik een prachtexemplaar afgeleverd heb.
Een vrolijke, lieve meid die altijd haar best doet.
Die altijd klaar staat voor de mensen om haar heen.
Die is wie ze is. Eerlijk en oprecht. Altijd.

In die eenentwintig jaar heb ik zelfs
een hoop van haar kunnen leren.
Haar doorzettingsvermogen.
Haar vermogen om voor zichzelf op te komen.
Haar vermogen om soms tegen je gevoel in
te kiezen voor redelijk verstand.
Mijn meisje. Wat ben ik trots op haar!

En eigenlijk verandert er niks, nu ze volwassen is.
We gaan gewoon door met uitjes, filmpjes kijken, samen shoppen,
samen boodschappen doen, iMessagen, goede gesprekken voeren en
onbedaarlijk de slappe lach hebben.

En reizen!
We gaan reizen!

Want dit jaar vieren we Michelle’s verjaardag in Londen.
En daar willen we een mooie traditie van maken!
Vanaf nu gaan we ieder jaar samen op pad!

Lieve Michelle,
Gefeliciteerd met je 21ste verjaardag!
Ik kan het niet vaak genoeg zeggen:
Het is een feest jouw moeder te zijn!
Enne… Volgend jaar Rome, toch?

Liefs,
Mama xxx