Categoriearchief: Huisdieren

Balkon-update.

Omdat de lente in mijn bolletje geslagen was, gingen Michelle en ik afgelopen zaterdag naar ons favoriete winkelcentrum om een stoeltje en een balkontafeltje te halen. Normaal fietsen we, maar Mich had een zak hondenvoer besteld, die ze op moest halen, dus gingen we met de auto.

Tijl ging ook mee. Tenslotte moest iemand die vijftien kilo hondenvoer dragen. Vijftien kilo, ja. Voor Boef. Volgens Michelle’s berekening heeft ze nu genoeg voer tot oktober!

Ik was van plan alleen even snel een stoeltje en een balkontafeltje te scoren om daarna het balkon schoon te maken en de boel te installeren. Maar Mich had snode plannen, die wilde nog wel even shoppen.

Dus gooide we onze spullen in de auto en deden een rondje Osdorpplein.
Uren later kwamen we bepakt en bezakt weer bij de auto aan.
Met name ik was bepakt en bezakt.
Want Mich, die de shopexpeditie voorstelde, had één enkel topje gekocht.
Voor vijf euro.

Ik scoorde drie bloesjes, twee topjes en een handtasje.
Mijn balkon-opknap-sessie pakte dus iets duurder uit dan verwacht.

Uiteindelijk hebben we het balkon een sopje gegeven, het tafeltje opgehangen en de stoeltjes neergezet. Het paste allemaal maar net. Sterker nog, als je met z’n tweeën op het balkon zit, moet je verplicht voetje-vrijen.

Maar dat mag de pret niet drukken.
Missie geslaagd; we kunnen buiten zitten.
Met maximaal twee personen per keer!

PS: Beetje jammer. Het plaatje boven dit bericht is niet ons balkon.
Ons balkon staat hier . Iets anders, maar ook mooi.
Bij ons rijdt lijn 1 voorbij!

Lente!

En toen werd het ineens lente.
En die sloeg finaal in mijn bolletje!

Na een winter lang (en achteraf viel die winter best wel mee) binnen zitten en kliederen met marsepein kreeg ik ineens échte klus-inspiratie. Ineens kwam het niet-te-negeren verlangen boven naar het echte werk.
Behangen, boren, zagen, schilderen, schoonmaken.

Natuurlijk had ik rustig op de bank kunnen gaan zitten om te wachten tot de bui overwaait. Maar toevallig woont Dochterlief op nog geen kilometer afstand in een piepklein, uitgewoond flatje.

Het is voor de verhuizing weliswaar bewoonbaar gemaakt, maar echt áf is het nog steeds niet.

Natuurlijk kan ik Boef de schuld geven, die het door mij zo vakkundig aangebrachte behang er weer even vakkundig afsloopte. Maar eerlijk gezegd was na twee maanden klussen en poetsen de zin gewoon op. Het werd zomer, Mich trok in het huisje en was tevreden. En ik was moe.

Maar ik heb de hele winter kunnen rusten en nu is het lente.
Ik ben er helemaal klaar voor!
Morgen gaan we beginnen met het piepkleine balkonnetje.

Moeders ging helemaal over the top en bestookte Dochterlief met emails.
“Hm, twee stapelstoelen. Of toch één ligstoel en één stapelstoel? Denk je dat dat past? En een balkontafel. We móeten een balkontafel! En oh! Wil je nepgras op de vloer?”

Maar mijn praktische dochter riep me een halt toe.
Die balkontafel zag ze wel zitten.
Maar kunstgras is niet makkelijk schoon te houden.
Dat komt er niet in.

Voor een ligstoel is geen plaats en bovendien is zij helemaal verzot op het oude campingstoeltje dat we ooit kregen van mijn voormalige werkgever.
Als we die nou gewoon eens eentje bij kochten?

Ook goed.
Morgen gaan we shoppen en ben ik waarschijnlijk voor zo’n 25 euro  (en daarna een emmer sop) klaar.

Tenzij ik Michelle natuurlijk kan opschepen met een paar leuke lantaarntjes.
En oh, we moeten een passiebloem!
Of een windgong.
Een vogelhuisje?
Of van die leuke stickers met bloemetjes op de muur.
Zouden die blijven zitten?

Het is lente.
En ik ben er helemaal hyper van!

Terror-Spike.

 

Ik heb een aanbidder.
Hij is rood, ontzettend speels en stapelverliefd op me.
Hij heet Spike.

Onze Spike vindt het ontzettend ongezellig dat ik bijna iedere morgen vroeg op sta om naar mijn werk te vertrekken. Terwijl Frank nog slaapt, drinken Spike en ik gezellig samen koffie tot het tijd is om te vertrekken.

En dan begint Spike met zijn show.
Terwijl in mijn schoenen aantrek, geeft hij honderd kopjes en loopt hij rondjes rond mijn benen.

Als ik mijn jas aantrek, gaat-ie triest voor het raam zitten.
Buiten zwaai ik voor het raam nog even naar hem.
En ik zie zijn bekje opengaan in een laatste klaaglijke ‘miaaauw’.

Afgelopen woensdag had onze Terror-Spike de oplossing gevonden.

’s Morgens vroeg, om zeven uur, moest ik naar het toilet.
En onze Spike had dorst.

En aangezien Spike de voorkeur geeft aan vers drinkwater uit de badkraan,
zat meneer al te wachten voor de badkamerdeur, die zich recht tegenover het toilet bevindt.

Ik liet Spike de badkamer in en zette de badkraan en klein beetje open.
Spike sprong in het bad en begon tevreden te drinken.
Ondertussen ging ik naar het toilet.

En toen ik klaar was, bleek dat de toiletdeur niet meer openging.

Spike was de badkamer uitgekomen en had de badkamerdeur zo ver opengegooid dat-ie de toiletdeur blokkeerde. Ik kon geen kant meer op.

In gedachten zag ik Spike al in de gang zitten grinniken.
“Zo. ’t Vrouwtje gaat nergens heen vandaag!”

Er zat niets anders op dan te roepen en te bonken tot Frank wakker werd en mij uit mijn benarde positie kon bevrijden.

Beetje jammer dat onze Terror-Spike niet op de kalender had gekeken.
Dan had-ie geweten dat het mijn vrije dag was.
We hadden uit kunnen slapen…

In plaats daarvan zaten wij om kwart over zeven ’s morgens aan de koffie.

Spike vond het allemaal best.
Hij sprong op de bank, draaide een rondje en ging slapen.

2011 -> 2012!

2011 Een jaar in Beeld .

 

2011 begon voor Michelle in Parijs, waar ze samen met Tijl vakantie vierde.

Frank en ik brachten Oud en Nieuw vorig jaar gewoon in Amsterdam door.
Liggend onder het logeerbed bij Spike, die zich daar, panisch voor het vuurwerk, verstopt had.

Een nogal apart begin van 2011 dus.
Het werd een goed jaar, dat dan weer wel.

In 2011 ging Mich Carnavallen in Breda, samen met Tijl,
die zijn eerste Carnaval als kuiken verkleed ging.

Er werd een klein beetje geturnd en er werd volop geklust toen we eindelijk ons huisje in Amsterdam vonden.

Mich vierde Koninginnedag en onze inboedel, die zich nog steeds in Breda bevond terwijl wij allang in Amsterdam waren, werd eindelijk verhuisd.

En zo stond mijn Bredase bankje ineens in Amsterdam. En aangezien ik inmiddels aan mijn samenwoon-status gewend ben geraakt, ziet het er niet naar uit dat ik er echt ga wonen. Dus werd het Michelle’s huisje. En zo wonen we ineens bij elkaar om de hoek!

In 2011 kwam Oma naar ons huisje kijken en maakte ze eindelijk de tocht in een rondvaartboot waar ze het al zolang over had.

En in 2011 vierden we op grootse wijze haar tachtigste verjaardag!

In 2011 haalde Michelle haar propedeuse en tijdens haar vakantie werkte zich een slag in de rondte. Ze bracht folders rond, zat bij ’s Lands Grootste Kruidenier’ achter de kassa en had ook nog haar vaste schoonmaakbaantje. Ze wist een goede bestemming voor haar zuurverdiende centjes. Ze kocht een hondje!

En zo stond 2011 vooral in het teken van dieren.

Van Spike, die zo ziek werd afgelopen jaar, maar gelukkig ook weer opknapte.

En van Boefje, Michelle nieuwe hondje, die binnen no-time al onze harten gestolen heeft. Vol trots showde ze hem op haar negentiende verjaardag voor het eerst aan de familie.

Al met al was er genoeg materiaal voor een leuk foto-overzichtje van 2011, dat dus (niet verwonderlijk) hoofdzakelijk uit foto’s van het beestenspul bestaat. Mijn goede voornemen voor volgend jaar weet ik al: ik ga proberen wat vaker op de foto te komen.

Al met al was 2011 een goed jaar
waar we met plezier op terug kunnen kijken! Op naar 2012!

Wij wensen iedereen een gelukkig en gezond 2012!