klik voor groter

Vandaag was ik op visite bij Michelle en Tijl.
In het kader van een filmavondje hadden ze het matras van
hun bed in de woonkamer op de grond gelegd om lekker riant film
te kunnen kijken.

Voor Boef één groot feest natuurlijk!
Prinsheerlijk lag meneer te chillen op het matras in de huiskamer.

Op de bank kletsten Mich en ik ondertussen gezellig bij.
“Oh ja!’ zei Michelle, ‘wil je m’n nieuwe outfits zien?’
En we liepen naar de slaapkamer om haar nieuwste aankopen te bewonderen.
Allemaal mooi, allemaal leuk.

Aangezien het matras van het bed in de woonkamer lag,
kon ik, door de lattenbodem heen, zien wat er onder het bed lag.
Twee opbergdozen met spullen van vroeger. Van mij en van Michelle.

Aangezien mijn verdwenen kettinkje momenteel mijn gedachten weer beheerst, wilde ik even die dozen doorspitten. Je weet maar nooit.

Terwijl wij Michelle’s eerste flesje, haar eerste pyama en
haar Bambi-walkman bekeken, besloot Boef gezellig te komen kijken
wat wij aan het doen waren in de slaapkamer.

Als er één woord is om Boef te omschrijven dan is het ‘enthousiast’.
Dus enthousiast rende hij de slaapkamer in.
‘Leuk joh! Wat doen jullie daar?’

En enthousiast sprong hij, met een grote aanloop,
drie keer zijn eigen hoogte, over het voeteneinde van het bed heen,
op het bed.

Onze Boef was alleen even vergeten dat het matras,
waarop hij riant dacht te landen, in de woonkamer lag.

En bonk! Daar lag meneer.
Met allevier zijn pootjes uitgespreid op de lattenbodem.

Mijn hart stond van schrik even stil.
Vooral omdat Boef bleef liggen.

Achteraf gezien gewoon van verbazing.
‘Huh? Wat gebeurde hier nou?’

Maar ook omdat hij niet omhoog kon omdat zijn pootjes
machteloos tussen de latten van de lattenbodem bungelden.

Mich tilde Boef koelbloedig op.
Ze zei niet geschrokken ‘Oei’ of ‘Oh, wat zielig’.
Ze gaf ‘m vrolijk een knuffel, zei ‘Al klaar. Niks aan de hand.’
en zette Boef op de grond.

Boef liep vrolijk kwispelend rond.
Niks aan de hand.
Zelfs geen deuk in z’n ego.

Toen ik eenmaal zeker wist dat Boef in orde was,
en mijn hartslag weer in orde was, heb ik er vreselijk om gelachen.

Onze Kamikaze-Boef.
Ach. Je had erbij moeten zijn.

Mijn verloren kettinkje hebben we overigens  niet gevonden.