Toen Michelle klein was, was mijn banksaldo meestal niet zo riant. Als alleenstaande moeder was het wel eens puzzelen. Maar ik hield mijn boekhouding altijd keurig op orde, dus ik wist precies wanneer mijn geld op of bijna op was. En als het zover was, pinde ik bij de pinautomaat en betaalde ik mijn boodschappen cash. Pinnen deed ik alleen als ik zeker wist dat er genoeg geld op mijn rekening stond.
Tijdens een middagje boodschappen doen met mijn moeder en Michelle, stond ik bij de kassa van de plaatselijke Albert Heijn om mijn boodschappen af te rekenen. Ik haalde mijn pas door het pinapparaat en toetste mijn pincode in. “Ehm”, zei de cassiere voorzichtig “er staat geen geld op uw rekening.”
Ik voelde mijn wangen rood kleuren.
Op dat moment trok Michelle, een jaar of tien oud, voorzichtig aan mijn mouw.
“Mam?”
Ik trok mijn arm los en siste tegen haar “Nu niet, Mich!”.
“Er moet geld op staan.” mompelde ik tegen de cassiere en ik
probeerde opnieuw te pinnen.
“Mam?” zei Michelle nog een keer terwijl ze weer aan mijn mouw trok.
“Nu niet, Michelle!” siste ik weer.
Maar ik kon nog steeds niet pinnen.
Met hoogrode wangen en klotsende oksels leende ik geld bij mijn moeder,
die, gelukkig, achter me in de rij stond.
Michelle trok wéér aan mijn mouw, nog dwingender. “Mám!”
Maar weer legde ik haar het zwijgen op met een boos “Nu niet!”
Mijn moeder gaf me geld, ik rekende af en wist niet hoe snel ik de winkel uit moest komen. Ik schaamde me dood.
Eenmaal buiten trok Michelle opnieuw aan mijn mouw.
“Mam! Je had het verkeerde bankpasje!”
Ik keek eens goed naar mijn pasje.
En verhip! Die kleine slimmerik had gelijk.
Als ik geld ging pinnen, mocht zij dat vaak doen.
Daardoor had ze gezien dat ik inderdaad de verkeerde bankpas gebruikt had.
Ik had geprobeerd te pinnen met de pinpas van mijn spaarrekening waar, inderdaad, geen geld op stond.
Moraal van dit verhaal? Dat je moet luisteren naar je kind?
Geen idee.
Ik vind het gewoon een leuk verhaal, waar ik inmiddels grinnikend aan terug denk. Had ik maar even geluisterd. Maar jeetje, ik schaamde me zo!
En dat terwijl het vast iedereen wel eens gebeurt.
Toch?
Ehm…nee.
*proest* Ja tuurlijk wel!! Ook wel eens dat ik wel het goede pasje had, maar er gewoon echt even niks op stond. Verkeerd gerekend. Tja……
Nou, nee hoor. Het is mij nog nooit gebeurd, maar ik ben wel een keer zonder geld een parkeergarage ingereden. Lastig om er dan weer uit te komen. 😉
whaha, ja hoor lekker pinnen met je creditcard ipv je atm card en na 3x verkeerde pincode is het weg pas. Daar sta je dan. Lekker blond -_-
Oh geweldig, ik zie dit helemaal voor me. Ik denk dat dit ons allemaal zo ongeveer wel eens overkomen is.
Hihi, nee ik heb maar één bankpasje. Maar ik snap het wel helemaal, hoe vaak komt het niet voor dat mijn meiden stonden te wijzen en ik ze zei even stil te zijn. Mamma stond immers te praten. Over iemand anders die ik even niet gezien had maar de meiden wel hahaha.*
*Ze had het niet gehoord en daarbij was het waar hahaha.
Natuurlijk is de moraal van het verhaal dat je naar je kind moet luisteren 🙂
Nee dat overkomt mij niet (meer) Ik heb periode ook heel krap gezeten en deed hetzelfde als jij. Alleen als ik zeker wist. Vanaf die tijd heb ik altijd cash bij. Nooit geen groot bedrag en als ik iets groters moet gaan betalen dan eerst even saldo check van tevoren. Groetjesss
Prachtig! Soms kan het blijkbaar geen kwaad naar je kind te luisteren. Weer iets geleerd (ookal heb ik geen kind!).