Categoriearchief: Oma

Love is all.

Ik groeide op als jongste in een groot gezin.
Na twee jongens en drie meisjes kwam er negen jaar niks.
En toen kwam ik.
En mijn vader sprak de gevleugelde woorden ‘weer zo’n platpisser’.

Toch was-ie even gek op al zijn kinderen.
En maar wat trots op ‘zijn harem’ zoals hij mij,
mijn moeder en mijn zussen vaak noemde.

Ik ben een nakomertje en kan terugkijken op een geweldige kindertijd.
Mijn moeder was nogal zuinig op haar jongste en hield me
bij voorkeur dicht bij zich. Dus speelde ik meestal in de tuin en in huis.

Toch was ik niet eenzaam.
Veel vriendjes of vriendinnetjes had ik niet, maar mijn buurmeisje
werd mijn beste vriendinnetje en was kind aan huis bij ons.
En er was altijd wel een grote broer of grote zus die met me speelde
of om lekker bij op schoot te kruipen.

Samen met Frank ben ik bezig de foto’s van mijn kindertijd in te scannen.
En ineens komt mijn kindertijd weer tot leven.
Wat is ’t leuk om al die foto’s weer te zien.

Het waren de zeventiger jaren.
Mijn zussen hadden korte rokken en lange haren.
Sterkter nog; zelfs mijn broers hadden lange haren.

We hadden een grijze telefoon met draaischijf
en de hoorn zat aan een snoertje vast.

Mijn lievelingsbroek had wijde pijpen en onze tv had een houtmotief.
En in de woonkamer stond een ladekastje zoals iedereen dat had.
Zelfs de Puch-met-hoog-stuur van mijn hippiebroer staat op de foto.

Er bestonden nog geen wasdrogers dus op bijna alle foto’s hangt was te drogen.
Niet zo gek met zo’n groot gezin.

Mijn grote broer stoeide met mijn moeder.
En we hadden lol met een oud brommerframe.
We speelden in de tuin maar mochten nooit op het gras,
alleen voor de foto.

En op de foto waar mijn grote broer en zus zitten te eten,
met de flessen vla op tafel, zie ik op de achtergrond ineens
de Kerststal staan, die ik op de kleuterschool maakte.
Waarschijnlijk door iedereen bewonderd.

In de zomer zette mijn moeder het badje op
waar ik met vriendinnetjes en zelfs met mijn vader
uren kon spelen.

Op het statieportret dat mijn moeder elk jaar van me liet maken
bij de fotograaf, kijk ik serieus en bijna bang de wereld in.
Maar op alle foto’s die thuis gemaakt werden,
grijns ik onbevangen in de camera.

Veilig thuis.
Met mijn vader en moeder, twee broers en drie zussen.

Ik heb geboft dat ik daar op mocht groeien.

Uit de oude doos: pinnen.

Toen Michelle klein was, was mijn banksaldo meestal niet zo riant. Als alleenstaande moeder was het wel eens puzzelen. Maar ik hield mijn boekhouding altijd keurig op orde, dus ik wist precies wanneer mijn geld op of bijna op was. En als het zover was, pinde ik bij de pinautomaat en betaalde ik mijn boodschappen cash. Pinnen deed ik alleen als ik zeker wist dat er genoeg geld op mijn rekening stond.

Tijdens een middagje boodschappen doen met mijn moeder en Michelle, stond ik bij de kassa van de plaatselijke Albert Heijn om mijn boodschappen af te rekenen. Ik haalde mijn pas door het pinapparaat en toetste mijn pincode in. “Ehm”, zei de cassiere voorzichtig “er staat geen geld op uw rekening.”
Ik voelde mijn wangen rood kleuren.

Op dat moment trok Michelle, een jaar of tien oud, voorzichtig aan mijn mouw.
“Mam?”
Ik trok mijn arm los en siste tegen haar “Nu niet, Mich!”.

“Er moet geld op staan.” mompelde ik tegen de cassiere en ik
probeerde opnieuw te pinnen.
“Mam?” zei Michelle nog een keer terwijl ze weer aan mijn mouw trok.
“Nu niet, Michelle!” siste ik weer.
Maar ik kon nog steeds niet pinnen.

Met hoogrode wangen en klotsende oksels leende ik geld bij mijn moeder,
die, gelukkig, achter me in de rij stond.
Michelle trok wéér aan mijn mouw, nog dwingender. “Mám!”
Maar weer legde ik haar het zwijgen op met een boos “Nu niet!”

Mijn moeder gaf me geld, ik rekende af en wist niet hoe snel ik de winkel uit moest komen. Ik schaamde me dood.
Eenmaal buiten trok Michelle opnieuw aan mijn mouw.

“Mam! Je had het verkeerde bankpasje!”

Ik keek eens goed naar mijn pasje.
En verhip! Die kleine slimmerik had gelijk.

Als ik geld ging pinnen, mocht zij dat vaak doen.
Daardoor had ze gezien dat ik inderdaad de verkeerde bankpas gebruikt had.
Ik had geprobeerd te pinnen met de pinpas van mijn spaarrekening waar, inderdaad, geen geld op stond.

Moraal van dit verhaal? Dat je moet luisteren naar je kind?
Geen idee.

Ik vind het gewoon een leuk verhaal, waar ik inmiddels grinnikend aan terug denk. Had ik maar even geluisterd. Maar jeetje, ik schaamde me zo!

En dat terwijl het vast iedereen wel eens gebeurt.
Toch?

Jarig Jetje!

klik voor groter

Gisteren was mijn moeder jarig.
81 jaar is ze geworden!

Ze heeft een zware tijd achter de rug.
Mijn broer en mijn tante (haar tweelingzus), zijn allebei ernstig ziek geweest. Gelukkig voorloopt het herstel voor allebei voorspoedig, maar het waren zware maanden.

Mijn moeder fungeerde als controle-centrum, schouder om op-uit-te-huilen en steun-en-toeverlaat voor iedereen die dat nodig had, terwijl ze het zelf ook moeilijk had.

Om mijn moeders verjaardag te vieren, heb ik haar afgelopen zaterdag opgehaald om lekker te gaan winkelen in Amsterdam. We hebben heerlijk gelunched en daarna lekker geshopt.

Winkel in, winkel uit. Roltrap en roltrap af.
We zijn de hele middag op pad geweest.

Na een bakje koffie bij ons thuis, heb ik haar naar Schiphol gebracht waar ze in de Fyra stapte. Mijn zus wachtte haar op op het station in Breda en bracht haar thuis.

Toen ik mijn moeder aan het begin van de avond nog even belde,
duurde het heel lang voor ze de telefoon opnam.

In gedachten zag ik haar al doodmoe op de bank zitten en moeizaam opstaan om de telefoon op te nemen. Tenslotte was het een zware dag geweest.

Toen ze uiteindelijk de telefoon opnam, zei ik
“Oh, sorry! Je zat natuurlijk lekker op de bank uit te rusten?”

“Nee, joh!” antwoordde mijn moeder vrolijk.
“Ik was in de tuin bezig. De bloembakken moesten nog water hebben.”

Gisteren was ze het stralend middelpunt van haar verjaardagsfeest, samen met haar tweelingzus.

Mijn schoonzusje en ik hebben zo veel mogelijk geholpen bij de catering en alle gasten van hapjes en drankjes voorzien.

Maar ik durf te wedden dat mijn oude moedertje, toen de visite eenmaal weg was, nog uitgebreid de keuken en het toilet geboend heeft.
Wat een kanjer is ’t toch!

Meer foto’s in het fotoalbum aan de rechterkant!

 

Piece of cake!

Vorige week wist ik het ineens!
Na al dat geknutsel met cupcakes wilde ik een taart maken.
Voor Moederdag!

Beetje jammer dat het nog een week zou duren voor het Moederdag was, want ik ben altijd lichtelijk ongeduldig als ik een goed idee heb. Maar de taart een week van te voren maken, leek me geen goed plan.

Dus zat er niets anders op dan me alvast uit te leven op de decoraties.
Met de lettertjes die ik laatst gekocht heb, maakte ik alvast de tekst.
Met het moederdagcadeautje van Michelle stak ik mooie blaadjes uit groen marsepein. En ik prutste tig roosjes in elkaar.

De volgende dag besloot ik dat er toch andere bloemetjes op de taart moesten en stampte ik alle roosjes weer in elkaar. De dag daarna besloot ik tóch weer roosjes te maken, stampte alle bloemetjes-van-vormpjes weer in elkaar en maakte nieuwe roosjes.

De dag daarop knutselde ik een bijtje in elkaar. Met oogjes dicht.
En daarna met oogjes open. En ik wist nog niet of ik haar op de taart zou zetten.

Ondertussen telde ik ongeduldig de dagen. Ik was ontzettend benieuwd of het me zou lukken om een taart te bekleden met marsepein. Ik heb al eerder een tulband bekleed en een gewone cake, dus dit zou toch ook wel lukken?

Maar op internet zag ik fora vol vol met vragen en tips, dus echt simpel leek het me niet. Die mensen hebben allemaal ‘smoothers’ en zo, en ander ingewikkeld spul om het voor elkaar te krijgen. Ik heb dat allemaal niet dus ik hield mijn hart vast.

Vanavond begon ik aan het grote taart-project. Laf als ik ben, besloot ik te beginnen met een gekochte ’taart’ al netjes voorgesneden in drie lagen. Zelf bakken komt nog wel.

Ik zocht een recept met aardbeienvulling uit op internet en ging aan de slag. Braaf volgde ik het recept. ‘Pureer de aardbeien met de suiker, het limoensap en de geweekte gelatine…’.

Bij nader inzien vond ik dat een tikkie vreemd. Gelatine moet je eigenlijk verwarmen zodat het vloeibaar wordt en dan door je taartsmurrie roeren…

Dat klopte ook wel, want mijn taartvulling bleef een dunne drap die ik onmogelijk tussen de lagen taart kon smeren. Bovendien zaten er stukjes ongeweekte gelatine in. Hellup!

Maar sinds ik samenwoon met een heuse Keukenprins zijn mijn kookkwaliteiten aanzienlijk toegenomen.

Dus gooide ik mijn taartvulling door een zeef, drukte de boel erdoor met een grote soeplepel waarna alle onopgeloste gelatineblaadjes in de zeef achterbleven. Briljant, vond ik zelf.

Ik deed nog een restje slagroom door mijn taartvulling én de gelatine, maar dan zoals het hoort, verwarmd en opgelost in limoensap. Even opstijven et voila! Ik had taartvulling! Tevreden smeerde ik de boel tussen de taartdelen en smeerde de bovenkant en de zijkant in.

Inmiddels was het half negen ’s avonds. De taart moet morgen mee naar mijn moeder en ik zag het al weer nachtwerk worden door het gepruts om de taart te bekleden.

Maar tot mijn grote verbazing bleek dat een piece of cake! Ik rolde de rolfondant uit op het aanrechtblad, smeet hem over de taart en streek de boel glad. Randjes afsnijden. Klaar!

Huh? Wat dat alles?
Wat nou ‘smoothers’? Wat nou ‘de randen scheuren’?

Ik gooide mijn lettertjes en mijn roosjes op de taart en dat was het.
Een beetje beduusd bleef ik achter.

Dan stel je je helemaal in op een zwaar gevecht met een taart tot midden in de nacht en dan blijkt het in een uurtje gepiept te zijn…

Er is één ‘maar’…
Voorproeven is er niet bij.
Het staat zo raar om een taart te presenteren met één stuk eruit.
We wachten dus vol spanning het oordeel van de jury (lees: mijn familie) af…
Misschien is die hele taart wel niet te vreten!

PS: het bijtje heeft het niet gehaald.