Ik log nooit over actualiteiten. Het is hier altijd huis-tuin-keuken en -turn-gedoe. Lekker simpel, lekker makkelijk. Vandaag maak ik toch een uitzondering…
Begin december, vorig jaar, was ik bij Frank. Ik hielp hem een beetje uit de brand omdat hij last had van zijn rug. Boodschapjes gedaan, beetje opgeruimd en toen ik wegging, nam ik een zak huisvuil mee om in de container te gooien. Om kwart voor vier vertrok ik, liep naar de container voor het appartementencomplex, gooide het afval weg en reed naar huis.
’s Avonds thuis zat ik met Michelle te stoeien op de bank, toen we op tv iets hoorden over een moord in Amsterdam. “Sttt!”, zei ik tegen Michelle, “even luisteren…”. Tot onze verbijstering zagen we in het nieuwsbericht de flat van Frank in beeld verschijnen.
In het appartement beneden hem was die dag een meisje vermoord. De dader, haar exvriend, had zich om vier uur op het politiebureau gemeld… De rillingen liepen over mijn rug… Om kwart voor vier liep ik met mijn zak huisvuil voor zijn appartement langs….
Ik geloof niet dat ik haar ooit gezien heb. Ik geloof niet dat ik de dader ooit gezien heb. We hebben niks gezien, niks gehoord, maar het hield ons wel bezig. Het is zo’n akelig idee. Steeds als ik de straat in rijd, steeds als ik voor de lift sta, moet ik aan haar denken.
Door de foto’s in de krant, kreeg het slachtoffer een naam en een gezicht. Ze was pas twintig en heette Nadine. Ze was vrolijk en lief, ze hield van dieren en dansen en ze was van plan de wereld een beetje beter te maken. Jammer genoeg heeft ze de kans niet gekregen.
Haar ouders hebben, ter nagedachtenis aan haar, een stichting opgericht om geld in te zamelen voor goede doelen. Samen met de dansleraren van Nadine (die samen met haar dansgroep twee keer nationaal kampioen streetdance werd) hebben ze een dvd’tje uitgebracht, waar Nadine op te zien is.
Als baby, als kleuter, lachend en stralend. En, dankzij moderne technieken, nog één keer dansend met haar dansleraren. Een clipje, zoals ik ze maak over mijn dochter. Met het grote verschil dat mijn dochter er gelukkig nog is.
Noem ’t commerciële shit, noem ‘t morbide, noem ‘t sentimenteel, noem ’t emotioneel, noem ’t wat je maar wilt. Ik houd niet van rap, maar ik heb het dvd’tje gekocht. Voor een meisje dat ik niet kende. Voor een dochter, een zus, een vriendin en een danspartner die zo gemist wordt.
Vijf euro voor een goed doel; het is het minste wat ik kan doen.
preview
