Categoriearchief: Huisdieren

Michelle in Oxford.

Vorige week donderdag vertrok Michelle voor een paar dagen naar Oxford. Haar vriendin Nienke studeert daar en Michelle ging gezellig op bezoek. En dankzij internet, iMessage, Facetime en Facebook kon ik -van minuut tot minuut- meegenieten.

Terwijl ik op mijn werk zat, stuurde ze me een berichtje vanaf Schiphol. “Okeeeee. Veel brandweer mannen. Ze dachten dat er een brand was in een motor. Van MIJN vliegtuig. De mensen van de vlucht hiervoor met mijn vliegtuig stappen nu uit. Het was een voorzorgsmaatregel. Niks aan t handje.” Gelukkig zag ik daarna op de site van Schiphol dat haar toestel veilig vertrokken was. Een uurtje later checkte ik de site van Gatwick en zag dat haar toestel weer veilig op de grond stond. Even later volgde weer een berichtje “Veilig geland! xxx”

Op Facebook stond al snel een foto van Michelle en Nienke in Oxford. En Michelle stuurde mooie foto’s van Oxford. ’s Avonds hield ik haar op de hoogte van de gijzeling nij de NOS. Binnen no time had Mich, daar in Oxford, het bizarre filmpje ook gezien. Via internet. En enthousiast als ze was over het huis waar ze logeerde, besloten we even te Facetimen zodat ze een rondleiding kon geven. Dus bekeek ik het huis waar Nienke woont, zwaaide naar Nienke en kletsten we nog even bij.

De volgende dag ontving ik nog meer foto’s. En weer volop berichtjes. Toen Michelle’s vriend Robby zaterdag ziek werd, moest ik even inspringen om Boef uit te laten. Ik stuurde Michelle een foto van Boef in de sneeuw en hield haar op de hoogte van het wel en wee van de patiënt. Ik stuurde haar een filmpje van haar zieke vriendje met Boef op de bank en zij stuurde mij een foto van het cadeautje dat ze voor Robby gekocht had. Boef kwam een nachtje bij ons logeren en ik stuurde Michelle nog wat foto’s om te laten zien dat Boef het best naar zijn zin had bij ons.

En Mich had het ook prima naar haar zin. Het was leuk om mee te genieten van haar reisje naar Oxford via iMessage, Facebook en Facetime. Mooi al die moderne manieren om contact te houden! Maar Michelle ‘in real life’ is toch het allerleukst! Robby en Boef waren het daar roerend mee eens. Zondag haalden we haar op van Schiphol. Fijn dat ze er weer is!

2014 – Een jaar in beeld.

https://www.youtube.com/watch?v=NKMqBbuGC7c

Het is een beetje familietraditie geworden; aan het eind van het jaar plak ik de mooiste foto’s van het afgelopen jaar achter elkaar en zet er een muziekje onder. Zo ook dit jaar. Ik vroeg Michelle om haar leukste foto’s in te leveren, scharrelde mijn favoriete kiekjes bij elkaar en ging aan de slag.

Foto voor foto kwam 2014 voorbij. Bezoekjes aan mijn moeder. Michelle die lekker ging Carnavallen. Ons weekendje weg naar Valkenburg. De tissu-kunsten van Michelle. De ren voor Spike, die me een rib uit mijn lijf kostte maar elke cent waard was. De verjaardag van Frank die we vierden op de Amsterdamse grachten. Een warme zomer chillen op ons balkon. Onze onvergetelijke stedentrip toen Michelle me met veertig graden koorts vijf dagen lang door Rome sleurde. Foto’s van Michelle’s kano-tochtjes, feestjes met vrienden en gekke streken met Robby. En tussendoor veel Boef en Spike.

Ik dacht na over 2014. We keken op tv hoe ‘onze’ Wim Lex het deed op zijn eerste Koningsdag. En naar het Songfestival dat ‘we’ bijna wonnen. We zaten aan de buis gekluisterd tijdens het WK en waren best trots toen ‘we’ derde werden.

Maar ik pinkte menig traantje weg toen bleek dat Kris en Lisanne nooit meer thuis zouden komen. En ik was diep onder de indruk van de bloemenzee op Schiphol voor de slachtoffers van de ramp met de MH17. Vrolijk vertrokken ze op vakantie. Het meisje van Michelle’s turnvereniging en haar vader en moeder. Het buurmeisje van een collega met haar vriend. En al die anderen. Hele gezinnen die nooit meer terug kwamen. Steeds opnieuw krijg ik kippenvel als ik beelden zie van al die lijkwagens, in colonne onderweg van Eindhoven naar Hilversum. 2014 was een jaar dat we niet snel zullen vergeten.

Ik had geluk dit jaar. Alle ellende ging mijn deur voorbij. Voor mij was 2014 goed. Niet heel spectaculair maar gewoon goed. Leuk, gezellig en lekker rustig. Precies zoals ik het graag heb! Aan het eind van 2014 ben ik een tevreden mens. I count my blessings en hoop dat 2015 net zo mooi wordt!

Ik wens jullie allemaal een prachtig mooi 2015 met veel geluk, liefde en gezondheid!

Boef in de Efteling.

Sinds Boef drie jaar geleden bij Michele kwam wonen, zijn wij stápelverliefd op hem. Inmiddels ben ik liefkozend tot ‘Oma’ gebombardeerd zodat ik alvast kan oefenen voor het échte werk, mocht het ooit, in de verre toekomst, zover komen. En Frank spaart als een bezetene lege wc-rolletjes omdat Boef het zo leuk vindt om die te slopen. De hele koelkast staat vol! Tja, als het over Boef gaat, zijn we compleet gestoord.

Aangezien Boef echt een hond met een persoonlijkheid is, fantaseren wij vaak dat-ie kan praten. Ja, zo gestoord zijn we dus. We kunnen ons kostelijk vermaken met onze zo genaamde ‘Boef-gesprekken’ terwijl Michelle hoofdschuddend toe kijkt.

Zo fantaseerden we laatst al hoe het zou zijn om Boef mee te nemen naar De Efteling. Wij denken dat-ie dat gewéldig zou vinden.

Ik zie ons al samen door het Sprookjespark wandelen op een mooie zomerdag. Boef, die zijn pootje op wil tillen tegen een paddenstoel-rood-met-witte-stippen en dan ontdekt dat er muziek uit komt. “Oma! Oma! Moet je horen! Er komt muziek uit! Hoe kan dat nou?” Ik zie ‘m in gedachten al vragend naar die paddenstoel kijken. Met zijn oortjes gespitst.

En dan lopen we langs Roodkapje waar Boef natuurlijk een praatje mee maakt. “Hé meisje! Ja, jij daar. Met dat rode mutsje! Waarom huil je? Hoezo ben je bang voor de Boze Wolf? Dat hoeft niet, hoor. Ik zal die Boze Wolf eens een lesje leren!” Hij zet een brede borstkas op en hangt de stoere chihuahua uit, die Roodkapje zal beschermen met zijn leven.

Ezeltje-Strek-Je vindt-ie vast niet leuk. “Hé joh! Doe effe normaal! Maak niet zo’n lawaai. Ik schrik me rot!” En voor het Spookslot is-ie écht nog te klein. “Hou me vast, Oma! Ik vind het hier een beetje eng!”

De Indische Waterlelies bevallen hem vast beter hoewel ik een hoop gezeur verwacht. “Laat me los, Oma! Ik wil ook op zo’n bloem dansen. Ik kan dat, hoor! Ik kan dat echt! Laat me nou los!”

Tegen Langnek zal onze Boef wel gaan blaffen. “Hé! Jij daar boven! Kom eens naar beneden als je durft! Dan gaan we vechten! Ik heb niet zo’n lange nek maar ik ben heel sterk, hoor!”

Misschien kalmeert-ie een beetje van de Droomvlucht. “Wat is het hier mooi, Oma! Elfjes zijn lief, Oma!”

Het Vliegende Tapijt zal-ie wel raar vinden. “Woef! Hé, rare man! Kom eens terug met dat kleed! Dat is niet om mee te vliegen. Zo’n kleed moet je op de grond leggen. Kom terug!”

En natuurlijk gaan we in de Python. “Hooooeeeei Oma! Wat gaan we hard, hè? En helemaal over de kop! Hooooeeeei! Mooi, man!” Ik gedachten zie ik zijn oortjes al wapperen in de wind.

En natuurlijk gaan we na afloop poffertjes eten. Ik zie Boef al voor me, zijn zwarte koppie helemaal onder de poedersuiker. “Poffertjes zijn lekker, Oma!” En op de terug weg naar huis, valt-ie vast tevreden in slaap in de auto.

Jammer dat het nooit zo ver zal komen.
Want honden zijn niet toegestaan in de Efteling.
En Boef kan nog steeds niet praten. Zó jammer.

Met een gouden randje.

Zomaar een zaterdag. Een heel gewone zaterdag. We rijden naar Breda om op visite te gaan bij mijn moeder. Gezellig kletsend in de auto. Als we er bijna zijn, stoppen we bij mijn moeders favoriete viskraam. We halen een lekkerbekje voor mijn moeder en kibbeling voor Frank, Michelle en mij. Bij mijn moeder aangekomen eten we eerst onze visjes op waarna mijn moeder doet wat ze altijd doet. Koffie zetten. Een grote pot. Want we blijven nog wel even.

Daarna sluiten we de nieuwe telefoon aan die we alvast voor haar verjaardag gekocht hebben. Ik heb alle telefoonnummers er al ingezet en Michelle legt geduldig uit hoe alles werkt. Extra grote toetsen én alarmknoppen. “Kijk, Oma! Als je op één van deze knoppen drukt, krijg je meteen Christa, tante Hanny of tante Tina aan de lijn.” Tja, mijn moeder is de jongste niet meer. Als er ooit iets gebeurt, moet ze meteen de hulptroepen in kunnen schakelen. En gelukkig staan mijn broers, zussen, neefjes en nichtjes altijd voor haar klaar.

Omdat het lekker weer is, gaan we in de tuin zitten. Boef rent zielsgelukkig rondjes door de tuin, blaft naar een ekster die het waagt om op Oma’s schutting te gaan zitten en sloopt een kartonnen koker van een keukenrol. We drinken koffie en mijn moeder blijft maar koekjes, snoepjes en repen chocolade aandragen.

Ze was aan het tuinieren toen wij aankwamen en ik veeg op mijn gemak haar stoepje een beetje aan. Onder luid protest want dat kan ze nog prima zelf. Maar ach, zo doe ik nog iets. Ik kan al zo weinig doen voor haar nu ik ver weg woon.

We drinken nog meer koffie en kletsen bij. Mijn moeder praat over vroeger, over hoe ze mijn vader ontmoette bij de bushalte. Over hoe ze hem heeft laten wachten. Mijn moeder ‘was playing hard to get’ nog voordat die term bestond. Maar ware liefde won en ze hadden een gelukkig huwelijk. Met veel ups en soms wat downs waar ze nu gelukkig om kan lachen.

En ze lacht veel, mijn moedertje. En ik blijf maar foto’s maken. Van een heel gewone zaterdag, bij mijn moeder in de tuin. Omdat ik sommige dagen in een doosje zou willen stoppen om voor altijd te bewaren.
Een dag met een gouden randje!
Om nooit te vergeten.