Categoriearchief: Huisdieren

2012 in woord en beeld.

2012 is bijna voorbij.
Als ik er op terug kijk, ging 2012 vooral heel erg snel.
In een zucht en een vloek was het voorbij.
Met ups en downs.

De downs bestonden uit zieke familieleden.
Mijn grote broer en mijn lievelingstante werden heel erg ziek.
En ook mijn oude moedertje belandde  in het ziekenhuis.
Tijl moest afscheid nemen van zijn hond Bow.
En tja, het EK 2012 was ook geen succes.

Maar de rest van 2012 bestond voornamelijk uit ups.

Zo stonden we voor het eerst op de bevroren Amsterdamse grachten.
Michelle vierde feestjes in haar minihuisje, waar haar beste vriend Daan
versierd werd door haar vriendin Anna Lien.
Met toastjes weliswaar, maar toch…

We speelden gezellig videogames met z’n allen en Mich ging carnavallen met vrienden. Ik rookte waterpijp en we vierden Kindjesdag.

We reden met ons nieuwe autootje riant naar mijn tante en vooral vaak  heen en weer naar mijn moeder. We haalden plantjes met haar bij onze plantenboer en lekkerbekjes bij haar favoriete viskraam.

We gingen stadten in Breda en gooiden Tijl’s oude schoenen in de boom bij de Vlaszak, waar (geen idee waarom) nog tig paar schoenen hangen.

Michelle haalde al haar tentamens en  werd derdejaars studente.
Ze verraste me met een spandoek aan het balkon toen ik jarig was.
Ze kocht een fietsmand voor Boef en toert sindsdien per fiets met hem door Amsterdam. Tot groot plezier van Boef.

Er waren playdates met Boef en buurkat Piet en we vierden mijn moeders 81ste verjaardag. En Michelle ging met Boef naar een heuse chihuahua-dag,
terwijl ik op de warmste dag van het jaar bij mijn moeder ging behangen.
Michelle bracht met de tuinslang wat verkoeling.

Spike zocht verkoeling in een afwasteiltje en ging gezellig mee als ik in bad ging. En hij dronk weer liters water uit de kraan van het bad.

Michelle  vierde vakantie met Tijl in Rome, waar Tijl op mysterieuze wijze ineens in de kast zat en een muntje in de Trevi-fontein gooide.
Ze vierde een groots verjaardagsfeest, samen met twee vriendinnen, met als feestelijk hoogtepunt Daan, die vakkundig ons keukenraam stuk moonde.
En prachtig verkleed gingen ze naar het Hoeren en Pooiersfeest.

Als afsluiting vierden  we Sinterklaas en Kerst.
En Boef pakte zijn eigen cadeautjes uit.

Kortom, we mogen niet klagen.
Nu ik aan het eind de plussen en de minnen optel,
en het naar omstandigheden gelukkig goed gaat met mijn familie,
kan ik maar één conclusie trekken.
2012 was goed!

Wij wensen iedereen een gelukkig en gezond 2013!

Pakjesavond 2012

Het is ieder jaar hetzelfde liedje.
Eerst roep ik heel hard dat we niet aan Sinterklaas doen dit jaar.
Dan kom ik een leuk cadeautje tegen voor Michelle.
Ik koop ’t cadeautje en bedenk “Leuk voor Sinterklaas!”.
Ik gooi ’t cadeautje onder ’t bed en vergeet ’t compleet.

Een paar dagen voor het grote feest,
schiet met het cadeautje weer te binnen.
Dan nodig ik spontaan Mich en Tijl uit voor Sinterklaasavond,
haal het cadeautje voor Mich tevoorschijn, stof het af
en bedenk me dan pas dat ik ook nog iets voor Tijl moet kopen.

Pas op de dag zelf bedenk ik dat ik Frank niet kan overslaan.
En de diertjes ook niet.
Dus ren ik de laatste uren als een kip zonder kop langs winkels
om nog wat laatste dingetjes te kopen.
En inpakpapier natuurlijk!
In het laatste kwartiertje flans ik nog snel een gedicht in elkaar.

Toen Mich en Tijl arriveerden voor Pakjesavond 2012,
stond Frank al te koken
en moest ik mijn gedicht nog uitprinten.

Maar alles kwam goed.
Het eten was lekker.
Het gedicht was goed.
Iedereen was blij met zijn cadeautjes.
Ook Boef die, zo schattig, helemaal zelf zijn cadeautje uitpakte.

Ik heb ’t weer gered!
En jongens, volgend jaar vieren we geen Sinterklaas!

(Foto’s staan in het fotoalbum rechts)

Boef pakt uit. from Nicky on Vimeo.

 

Kamikaze-Boef.

klik voor groter

Vandaag was ik op visite bij Michelle en Tijl.
In het kader van een filmavondje hadden ze het matras van
hun bed in de woonkamer op de grond gelegd om lekker riant film
te kunnen kijken.

Voor Boef één groot feest natuurlijk!
Prinsheerlijk lag meneer te chillen op het matras in de huiskamer.

Op de bank kletsten Mich en ik ondertussen gezellig bij.
“Oh ja!’ zei Michelle, ‘wil je m’n nieuwe outfits zien?’
En we liepen naar de slaapkamer om haar nieuwste aankopen te bewonderen.
Allemaal mooi, allemaal leuk.

Aangezien het matras van het bed in de woonkamer lag,
kon ik, door de lattenbodem heen, zien wat er onder het bed lag.
Twee opbergdozen met spullen van vroeger. Van mij en van Michelle.

Aangezien mijn verdwenen kettinkje momenteel mijn gedachten weer beheerst, wilde ik even die dozen doorspitten. Je weet maar nooit.

Terwijl wij Michelle’s eerste flesje, haar eerste pyama en
haar Bambi-walkman bekeken, besloot Boef gezellig te komen kijken
wat wij aan het doen waren in de slaapkamer.

Als er één woord is om Boef te omschrijven dan is het ‘enthousiast’.
Dus enthousiast rende hij de slaapkamer in.
‘Leuk joh! Wat doen jullie daar?’

En enthousiast sprong hij, met een grote aanloop,
drie keer zijn eigen hoogte, over het voeteneinde van het bed heen,
op het bed.

Onze Boef was alleen even vergeten dat het matras,
waarop hij riant dacht te landen, in de woonkamer lag.

En bonk! Daar lag meneer.
Met allevier zijn pootjes uitgespreid op de lattenbodem.

Mijn hart stond van schrik even stil.
Vooral omdat Boef bleef liggen.

Achteraf gezien gewoon van verbazing.
‘Huh? Wat gebeurde hier nou?’

Maar ook omdat hij niet omhoog kon omdat zijn pootjes
machteloos tussen de latten van de lattenbodem bungelden.

Mich tilde Boef koelbloedig op.
Ze zei niet geschrokken ‘Oei’ of ‘Oh, wat zielig’.
Ze gaf ‘m vrolijk een knuffel, zei ‘Al klaar. Niks aan de hand.’
en zette Boef op de grond.

Boef liep vrolijk kwispelend rond.
Niks aan de hand.
Zelfs geen deuk in z’n ego.

Toen ik eenmaal zeker wist dat Boef in orde was,
en mijn hartslag weer in orde was, heb ik er vreselijk om gelachen.

Onze Kamikaze-Boef.
Ach. Je had erbij moeten zijn.

Mijn verloren kettinkje hebben we overigens  niet gevonden.

Watjes.

Toen Spike weer bij ons kwam wonen, bracht hij zijn oude kattenbak mee.
Die bak is nog ouder dan Spike zelf.
Toen Frank Spike als baby-katje mee naar huis nam, kreeg hij de bak erbij.
Een lelijk ding, met afgrijselijke kattenstickers erop.
Maar ach, Spike was weer bij ons, de rest was bijzaak.
We zetten de foeilelijke kattenbak in de gang en iedereen was blij.

Maar inmiddels is de bak toch wel aan vervanging toe.
Dus kochten we laatst een mooie, nieuwe bak.
Zonder lelijke stickers, maar met deur.
Erg handig aangezien onze Spike de gewoonte heeft zijn kattenbakkorrels door de hele gang te schoppen na een bakbezoek.

Frank en ik waren laaiend enthousiast over de nieuwe bak.
We vulden hem met verse, schone kattenbakkorrels en zaten vervolgens nog een half uur op de grond in de gang de nieuwe bak de hemel in te prijzen.
“Oh Spike! Kijk eens! Wat mooi! Een nieuwe bak voor de Spike!”
“Met een deur! Dan kun je in alle rust poepen!”
Spike zat erbij en keek ons aan alsof we van Lotje getikt waren.

Om Spike te laten wennen, liet ik zien hoe hij het deurtje open kon duwen. Zolang ik bij de bak zat en het deurtje open hield, wilde Spike nog wel de bak in om even rond te kijken. Maar zodra hij zelf het deurtje open moest doen, hield Spike het voor gezien.

Alle deuren in huis krijgt hij open, maar even met zijn poot tegen het deurtje duwen om in de bak te komen was too much.
Spike miauwde, Spike klaagde, Spike zeurde.

Maar aangezien Spike een medische voorgeschiedenis heeft als iets te zware,
je-weet-wel-kater, vinden wij het héél belangrijk dat Spike goed plast.
Dus haalden we de eerste avond het deurtje al uit de kattenbak.

Het hielp niet echt.
Spike bracht minimale bezoekjes aan zijn nieuwe bak.
Af en toe een mini-plasje of een mini-poepje, meer niet.
Meneer van helemaal van slag. Hij maakte ons, luid miauwend, extra vroeg wakker. Hij slenterde lusteloos door het huis. Lag lamlemdig op de bank.
Zelfs van een lekkere bak eten werd hij niet blij.
Spike was not amused.

De tweede avond wilde Spike in het washok kijken waar de wasmachine en de droger staan. Daar stond ook de oude (schoongemaakte) kattenbak, te wachten om weggegooid te worden. Frank en ik keken toe hoe Spike aandachtig rond snuffelde en opeens zijn oude bak spotte, bovenop de wasmand.

Op zijn achterpootjes stond hij tegen de wasmand aan.
Snuffelend aan zijn oude, vertrouwde bakkie.
Spike gaf z’n oude bak een koppie en miauwde zielig.

Frank en ik keken elkaar aan.
Eén blik was genoeg.

Frank pakte de oude kattenbak.
Ik de zak met kattenbakkorrels.
En binnen tien minuten had Spike zijn oude bak terug.

De lelijke oude bak, compleet met kattenstickers, staat weer in de gang.
Spike bedankte ons met een enorme plas en een enorme drol.
En een hele gang vol kattenbakkorrels.

Wij zijn watjes.

Iemand nog interesse in een mooie, nieuwe kattenbak?