De eerste herinnering aan mijn moeder stamt uit mijn vroege kleuterjaren. In de bus, bij haar op schoot. Met haar armen om me heen en haar vingers voor me in elkaar gestrengeld, was ze mijn eigen veiligheidsgordel, in de tijd dat de veiligheidsgordel nog lang niet uitgevonden was.

Zorgend voor haar zeskoppige kinderschare, haar man en de nodige inwonende familieleden was ze altijd druk bezig. En als mijn vader, soms een beetje kort door de bocht, probeerde ons in het gareel te houden, suste zij en hield zij ons een hand boven ons hoofd.

Met als gevolg dat ik bij haar vaak uitprobeerde hoe ver ik kon gaan. Ik haalde het niet in mijn hoofd om mijn vader’s grenzen te testen, maar die van mijn moeder heb ik als kind veelvuldig overschreden.

Ik herinner me hoe mijn moeder ooit midden in de nacht mijn bed aan de andere kant van mijn kamer zette, omdat ik anders niet kon slapen.

Als ik niets beters te doen had, ging ik mijn moeder vervelen. Tot ik mijn vader zijn sleutel in het voordeurslot hoorde steken. Dan veranderde ik, als bij toverslag, weer in een braaf meisje.

Ik groeide op in de wetenschap dat wát ik ook deed, ik altijd terug kon vallen op het veilige nest dat mijn ouders gebouwd hebben voor hun koters. En dat gaf met het lef om een heleboel onbezonnen dingen te doen!

Hun stoere gezegde “Eens eruit, nooit meer erin!”, bleek pure bluf te zijn.

Michelle en ik woonden tien jaar bij mijn moeder in de straat, toen ik Frank ontmoette. Drie jaar later besloot ik naar Amsterdam te vertrekken.

Mijn moeder heeft nooit geprotesteerd en nooit gezeurd over het feit dat ik vertrok en ook nog eens het kleinkind meenam dat jarenlang dagelijks bij haar over de vloer kwam. “Je moet niet naar mij kijken,” zei ze dapper, “je moet doen wat jij wilt.”

Maar aangezien zij me kent alsof ze me zelf gemaakt heeft, zag ze de bui waarschijnlijk al hangen en wist ze dat deze samenwoon-actie door mijn absurd grote behoefte aan privacy geen lang leven beschoren was.

Op een maandagmorgen stonden we, onaangekondigd, bij Oma op de stoep. Om haar niet ongerust te maken, had ik wijselijk mijn mond gehouden over mijn wilde plannen om weer alleen te gaan wonen.

En omdat het huis wat ik toegewezen kreeg, op zijn zachts gezegd, nogal uitgewoond was, en ik heftig verlangde naar een ‘eigen stekkie’ zaten Michelle en ik drie weken zonder woonruimte.

Mam zette koffie, die maandagmorgen, en vond het reuzeleuk dat wij onverwachts op visite kwamen.

Om de feestvreugde te vergroten, vermeldde ik terloops dat we ook bleven logeren.

“Dat kan altijd!” reageerde ze blij. “Tot wanneer blijven jullie?”

Ze heeft zes kinderen opgevoed en is door schade en schande wijs geworden. Ze vertrok dus geen spier toen ik antwoordde “tot ons eigen huis klaar is.”

Doodleuk dirigeerde ze me naar de zolder om de logeermatrassen naar beneden te slepen en begon te regelen en te zorgen, zoals ze altijd gedaan heeft. En ondertussen belde ze ook nog even met Frank, om te vragen hoe het met hem ging.

We zijn twee en halve week gebleven. Weken waarin ik een school regelde voor Michelle, een baan regelde voor mijzelf en de 1001-dingen regelde, die horen bij een verhuizing, tot we ons nieuwe huisje konden betrekken.

Ze zette liters koffie voor me, troostte me als ik verdrietig was en liet me vooral mijn eigen keuzes maken, zelfs als ze het er niet mee eens was.

En toen ik eindelijk de sleutel van mijn huisje kreeg, hielp ze met poetsen en moest ik haar enthousiasme regelmatig temperen om te voorkomen dat ze met haar broze zes-en-zeventig-jarige oude botjes op de hoogste tree van de keukentrap klom om eens lekker de bovenkant van de keukenkastjes te soppen.

En de afgelopen maanden, terwijl ik druk bezig was met mijn nieuwe baan en iedere avond aan het klussen was om ons krotje bewoonbaar te krijgen, heeft ze voor ons gekookt en gewassen.

Vier maanden lang, elke avond als ik uit mijn werk kwam, reed ik naar haar huis waar het eten klaar stond. En na het eten kon ik meteen onze vuile was weer schoon en gestreken meenemen.

Kortom: mijn moeder is een kanjer!

Inmiddels is al mijn witgoed geleverd en geïnstalleerd. We kunnen weer wassen, drogen en koken. We zijn we weer helemaal self-supporting.

En ik zou willen dat ik iets terug kon doen voor mijn moeder. Als dank voor al haar goede zorgen.

Maar ze houd niet van luxe-dingen. Ze geeft niets om bossen bloemen, lekker luchtjes of etentjes buiten de deur. Ze zorgt gewoon graag voor haar kinderen.

Dus krijgt ze een hele dikke knuffel.

En deze log.

Binnenkort plant ik haar hier achter de computer om dit te lezen!

Want hier staat, zwart-op-wit, (nou vooruit; blauw-op-blauw…) staat hoe fantastisch ik het vind wat ze voor ons gedaan heeft!

Lieve Mam, lieve Oma, Duizend maal dank!Je bent geweldig!