Categoriearchief: Huisdieren

2013 – Een jaar in beeld.

2013 zal me lang bij blijven. Er gebeurde nogal wat.

Vreselijke dingen. Zoals het overlijden van mijn zwager. Ja, hij was al een tijdje ziek. En ja, voor hem was het beter zoals men dan zegt. Maar je lieve zusje en nichtje zó verdrietig te zien, is niet niks. Door zijn ziekte was hij niet écht meer aanwezig. Toch is het vreemd dat hij er nu niet meer is. Mijn zwager die zo vaak kwam klussen toen ik er nog alleen voor stond. En al zijn oude gereedschap aan mijn door gaf, waardoor ik zo’n handige tante ben geworden.

In 2013 overleed ook mijn vroegere vriendinnetje Audrey. Zo jong nog en zo onverwachts. Ze liet haar man, haar dochtertje en eigenlijk iedereen die haar kende, in shock achter. We hadden niet veel contact meer al groeiden we samen op. We hadden allebei hetzelfde leven, een gezinnetje, een baan, druk, druk, druk. In mijn achterhoofd speelde altijd de gedachte “we moeten weer eens afspreken.” Nu kan dat niet meer. Nooit meer. Ik kan nog steeds niet bevatten dat ze er niet meer is. Ik mis haar, gek genoeg.

Gelukkig hadden we ook genoeg te vieren in 2013!

Zo haalde Michelle in 2013 haar rijbewijs! Vrijheid, blijheid! Ze leent regelmatig onze auto en gaat en staat waar ze wil. Bijkomend voordeel voor mij is dat we de ritjes naar Oma in Breda delen. Ik rijd heen, zij rijdt terug. Bovendien is ze nooit te beroerd om de Bob te zijn waardoor ik me na een feestje heerlijk riant thuis kan laten brengen.

2013 was ook het jaar waarin Michelle afstudeerde aan de UvA. Ze rondde haar studie psychobiologie af en mag zich nu Bachelor of Sience noemen. In september is ze begonnen met een premaster psychologie in Leiden zodat ze volgend jaar kan instromen in de master klinische neuropsychologie.

Er werd puur voor de lol nog een beetje geturnd (zelfs door mij!) en Michelle begon opnieuw met haar tissu-lessen. Nu zit ik niet stijf van de zenuwen meer op de tribune bij turnwedstrijden maar krijg ik foto’s onder ogen van mijn kind, dat twee meter boven de grond, ondersteboven aan een stukje stof bungelt.

En 2013 was het jaar waarin Michelle 21 werd. Eindelijk volwassen al was ze dat al lang. Ze vierde haar mijlpaal zonder feestje. Gewoon koffie en taart (gemaakt door mij natuurlijk). Ik heb nog nooit zo’n druk ‘geen-feestje’-feestje gezien. Haar hele huis zat vol visite. Fijn om te zien dat ze zoveel lieve vrienden heeft!

We vierden haar verjaardag met een onvergetelijk weekendje Londen inclusief een bezoekje aan de musical The Lion King. Hoewel ik Londen zelf niet bijzonder vond, was ons uitstapje dat wel. Wat heb ik ervan genoten om een weekend lang met haar door Londen te lopen.

Verder waren er in 2013 talloze doodgewone huis-tuin-en-keuken-geluksmomentjes. Bezoekjes aan mijn moeder, een lange warme zomer genieten op ons terras, uitstapjes naar andere steden, naar het strand en het bos. We genoten van de malle streken van Boef en Spike. Gingen uit eten, naar de film en naar tentoonstellingen.

2013 is bijna voorbij. I count my blessings en realiseer me maar weer eens hoeveel geluk ik heb. Met Michelle, met Frank, met mijn lieve moedertje, mijn broers en zussen en mijn schoonzus en zwager. Met een leuke baan, een lekker dak boven mijn hoofd, een auto voor de deur en een goede gezondheid. Dingen die zo vanzelfsprekend lijken maar heel bijzonder zijn.

Op naar 2014!
Ik wens iedereen een gezellig Oud en Nieuw en veel geluk, liefde en gezondheid in 2014. Count your blessings en geniet! Ook van de kleine dingen die zo vanzelfsprekend lijken.

I’m tougher than I look.

Michelle is bij ons op visite, samen met Boef.
Omdat het nogal laat is, besluiten we samen Boef uit te laten.
Na zijn wandelingetje wachten we op de lift,
Boef blij kwispelend vlak voor de liftdeuren.
Als de liftdeuren open gaan, staat de bovenbuurman in de lift.
Samen met zijn enorme hond.

Geen idee wat voor ras het is
maar hij is groot. Erg groot.
Net zo hoog als onze eettafel
en met een kop zo breed als Boef lang is.
We horen hem vaak bulderend blaffen
als zijn baas niet thuis is.
Een joekel van een hond!

Maar Boef duikt onverschrokken de lift in.
Luid blaffend naar dat enorme bakbeest.
‘Hé! Dit is mijn lift! Weg jij!
Weet je wel hoe sterk ik ben?
Ik vecht altijd met Franky, hoor!
En jou kan ik ook wel aan!
Kom op dan! Vechten?”

Met zijn minstens tachtig kilo deinst de hond geschrokken terug.
Met stramme poten drukt-ie zichzelf tegen de achterkant van de lift
terwijl hij probeert zich te verbergen achter zijn baas.
Diep onder de indruk van drie kilo chihuahua.

Boef schreeuwt nog even door.
“Ik kan heel hard bijten, hoor!
Vraag maar aan Franky!
En ik durf in de fietsmand en dan gaan we heel hard!”

Even ben ik bang dat de grote hond Boef uit angst
met één klap van z’n brede kaken door midden zal bijten.
Gelukkig is het een goedmoedige Lobbes en gaat-ie braaf de lift uit,
schichtig kijkend langs Boef, die enorm op z’n donder krijgt van Mich.

Eenmaal boven staat Frank al bij de voordeur,
gealarmeerd door het geblaf van Boef
vier verdiepingen lager.

Boef is onder de indruk van z’n boze vrouwtje
maar eenmaal binnen lijkt het toch net of hij Frank trots aankijkt.
“Hé Franky! Hoorde je me?
Die hond van hierboven had het lef om in mijn lift te gaan staan.
Maar ik heb ‘m effe een lesje geleerd, hoor.
Die gaat voortaan met de trap!”

Me and Woody

Ik heb besloten mijn oude hobby nieuw leven in te blazen.
Ik ga weer tekenen!
En ik besloot het grondig aan te pakken.
Ik wilde een cursus doen!

Na een avondje surfen op internet was ik iets minder enthousiast.
De meeste cursussen waren te uitgebreid.
Ik wil niet schilderen.
Ik wil geen landschappen maken.
En ook geen stillevens.
Bovendien ben je zo honderden euro’s kwijt.

Dus koos ik de goedkoopste optie die ik kon vinden:
een thuiscursus van de LOI!
Dat leek me meer dan voldoende voor een hobbyist.

Ik was aangenaam verrast toen ik het lesmateriaal binnen kreeg.
Zoveel mooie tekenspullen heb ik nog nooit gehad!
En of ik braaf huiswerk in ga sturen, beslis ik later nog wel.

Enthousiast begon ik aan het eerste hoofdstuk.
Schetsjes maken!
Je kunt natuurlijk vragen of mensen voor je willen poseren.
Maar volgens mijn cursusboek komt dat de spontaniteit
van het model niet ten goede.

Dus besloop ik Frank, Michelle en zelfs de kat
in onbewaakte ogenblikken en probeerde hen te schetsen.
Maar dat viel nog vies tegen.
Ben ik nét halverwege mijn schetsje, gaan ze weer
anders zitten. Of ze moeten plassen. Of de telefoon gaat.
Heel vervelend!

Maar ik heb de oplossing gevonden!
Ik heb een ledenpop gekocht.
Even maakte ik me zorgen over de spontaniteit
van mijn nieuwe houten vriend.

Maar toen ik met mijn Woody naar huis wandelde,
bleek dat wel mee te vallen.
Zo wilde hij spontaan op de foto bij het Amstelhotel.
Het Rijksmuseum vond-ie ook wel tof.
En eenmaal thuis wilde hij meteen kennismaken met Spike.

Kortom; mijn Woody is best een spontane kerel.
Het komt wel goed met ons!

De enige die nog moet wennen is Frank.
Toen ik laatst een bad nam,
wilde hij proberen of Woody kan zwemmen.

Ach, de schat.
Hij is een tikkie jaloers op mijn nieuwe vriendje.

 

King of the castle.

klik voor groter

Na twee jaar intensief gebruik was de krabpaal van Spike op.
Tot op de draad versleten, de rafels hingen er aan.
Dus toen Michelle aankondigde dat ze naar een grote dierenzaak ging,
was ik er als de kippen bij. Ik ging mee om een nieuwe kattentoren te scoren.

Eenmaal in de winkel bleek de keuze toch beperkt.
Ik wil geen tijgerbonten krabpaal in huis en veel modellen vielen af
omdat ze simpelweg niet geschikt zijn voor zeven kilo kat.

Uiteindelijk sleepten Mich en ik drie modellen uit de rekken
en lieten het thuisfront via Whatsapp de definitieve keuze maken.
Tevreden vertrokken we naar huis met een enorme doos.

Mich was niet te houden toen we thuis kwamen.
Terwijl Frank en ik koffie dronken, begon zij te schroeven.
Spike kwam nieuwsgierig kijken.
“Is dat voor mij? Mooi, man!”

Toen de kattentoren in elkaar stond, was het toch even slikken.
“In de winkel leek hij veel kleiner”, piepte ik.
En Spike keek eens bedenkelijk naar de anderhalve meter hoge toren.
“Hallo? Hoe kom ik daar ooit op?”

Als rasechte paparazzi lagen wij vervolgens dagen op de loer
om de eerste foto te maken van Spike op de toren.
Het duurde anderhalve dag en wat kattensnoepjes
en toen had-ie ‘m helemaal door.
Trots als een pauw zat meneer hoog op zijn toren om zich heen te kijken.
En rechtop staand krabben vindt-ie helemaal geweldig!

Daarna was het afwachten wat Boef zou doen als hij op visite kwam.
Wij fantaseerden erop los en voorspelden dat Boef,
via de loopplank, meteen bovenop de toren zou klimmen.
Het zou een dolle boel worden!

Toen Boef op visitie kwam, zaten wij wederom met camera’s in de aanslag.
Klaar voor het gigantisch schouwspel van een over-actieve chihuahua
die een anderhalve meter hoge kattentoren bestormt.

Boef snuffelde even aan de toren. “Is dat van die kat?”
Hij tilde zijn poot op en plaste doodleuk tegen een van de krabpalen.
“Zo. Dan ruikt-ie nu naar mij!”
En hij keek niet meer naar de toren om.

We waren te verbijsterd om foto’s te maken.