Uncle Bob ging naar buiten.

Het is lente, zegt men. Maar ik merk daar bitter weinig van. Ik loop nog in mijn winterjas. Smeer mijn handen nog steeds in met handcrème en ik draag mijn sloffen nog. Maar belofte maakt schuld. Dus ik trotseerde de bittere kou afgelopen weken en ging voor jullie op pad. En het viel niet mee, jongens.

Allereerst was daar Liesbeth. Die wilde een foto van een oorlogsgraf zonder dat de naam zichtbaar zou zijn. Nou zijn hier prachtige oorlogsgraven. En ik deed een poging om die te fotograferen met de kerktoren op de achtergrond. Dat lukte me niet. Zelfs niet toen ik languit voor de graven op de grond ging liggen, mompelend ‘Sorry, jongens’. Geheel per toeval stuitte ik wel op een ander graf. Oud en niet goed onderhouden. Omringd door onkruid en dorre takken. En een knalrode tulp. Ik vond het een mooi beeld. Symbolisch voor hoe het leven door gaat, ondanks alles. Is deze ook goed, Liesbeth? Als goedmakertje heb ik nog een treinfoto voor je. Gemaakt met mijn mobiel bij gebrek aan camera op station Uitgeest.

De foto voor Rietepietz moet nog even wachten. Ik hoop op een mooie rode avondlucht.
De foto voor Sandra ook. Ik heb mijn favoriete buurtkat – een mooie rooie – nog niet gezien. Ik hoop dat-ie nog leeft.

Mijn favoriete dochter Michelle wilde een lammetje. Dus ik ging op zoek. De zon scheen zowaar een beetje en er waren lammetjes. Veel zelfs. Moeders had het druk met haar kroost die gelijktijdig kwam drinken. Het deed met denken aan haar overgrootmoeder, die een tweeling kreeg – haar oma en haar oud-tante – en het daar ook vast heel druk mee heeft gehad. In een tijd zonder wasmachines en drogers, zonder stofzuigers en centrale verwarming. Maar ze fixte het! Ze bracht al haar tien kinderen groot tot verantwoordelijke mensen. Harde werkers, fijne mensen. Ze zijn allemaal goed terecht gekomen.

 

Veronique moet ook nog even wachten. Ik loop nog steeds diep weggedoken in mijn jas dus er is me nog niet veel opgevallen.
Rianne, ik weet een mooie boom. Of die header denk ik nog even na. Maar ik denk dat het die boom wordt. Moet er wel een zonnetje schijnen.

Mara had ook een leuk idee. Een pareidolie beeld. Ik ben nog aan het zoeken. Ik ben tot nu toe niet verder gekomen dan een stopcontact. En dat vond ik zo afgezaagd dat ik je dat niet aan wilde doen.

Voor Emile en Willemijn heb ik de lente opgezocht. De krokusjes in de zon bovenaan zijn voor jullie.

Ik weet het; het is een magere oogst. Maar het is echt nog veel te koud voor mij.
Volgend weekend! Dan komt het kwik boven de twintig graden en dan trek ik er écht op uit! Wordt vervolgd…

12 gedachten over “Uncle Bob ging naar buiten.

  1. rietepietz

    Maar toch, het begin is er en je hebt je best gedaan hoor kind! ( zou een moeder zeggen en je dan een bemoedigend schouderklopje geven.) 😉

  2. Sandra

    Uncle Bob heeft z’n best gedaan. Ik vind de treinfoto goed gelukt, al die strakke lijnen. En ik hoop dat de buurtkat zich snel weer last zien, die vind het nu vast ook nog te koud buiten.

  3. Liesbethblogt

    Dat sorry jongens doet het, daarmee had ik je zelfs toegestaan geen foto’s te maken, zegt wat. De lammetjes vind ik een heerlijke foto. Wil je een nieuwe foto opdracht?

  4. Saskia

    Ah wat super leuk die foto’s! Echt lente <3

    PS: Je pakketje komt eraan, wil wat maken en door de verbouwing ligt de helft ervoor ergens in dozen. Didn't forget! <3

  5. Leidse Glibber

    Bedankt voor je mooie krokeledokusjes. Maakt niet uit of je veel of weinig foto’s hebt gemaakt, je hebt je camera weer te voorschijn gehaald daar gaat het om. Het is inderdaad ook veel te koud. Heb sinds een paar dagen ook de verwarming maar weer aangezet ‘s avonds. Pfff vind het echt helemaal niets, nou ja nog 4 weken geduld en dan heb ik waarschijnlijk een weekje stuk hogere temperaturen 🙂

Reacties zijn gesloten.